Η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου για τις μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής

Με απόφαση που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου άνοιξε ένα νέο κεφά­λαιο στην ένδικη διαφορά ενός κατοί­κου της Ρόδου, με την Εθνική Τράπεζα και συγκε­κρι­μένα στην αξίωσή του για απο­ζη­μί­ωση ύψους 1.384.833.349.455,66 ευρώ, από ως τίμημα εξα­γο­ράς του παθη­τι­κού μετοχών της “Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής”.

Το δικα­στή­ριο έκανε συγκε­κρι­μένα δεκτή την ένσταση της τρά­πε­ζας για έλλειψη τοπικής αρμο­διό­τη­τας και έκρινε ότι η αγωγή οφείλει να υπο­βλη­θεί ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών.

Σημειώ­νε­ται ότι η πλευρά του ενά­γο­ντος προ­χώ­ρησε στην υποβολή της αγωγής στη Ρόδο με δεδο­μένο ότι δεν ίσχυε η κατα­βολή δικα­στι­κού ενσήμου για τη συζή­τησή της στα Δωδε­κά­νησα.

Με δεδο­μένο πλέον ότι για τη συζή­τηση της αγωγής, με κλήση ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών, απαι­τεί­ται η κατα­βολή δικα­στι­κού ενσήμου ύψους 15.222.088.177,22 ευρώ θεω­ρεί­ται απίθανο να επι­χει­ρή­σει ο ενάγων την εκ νέου συζή­τησή της.

Θυμί­ζουμε εξάλλου ότι ο ενάγων δεν κιν­δυ­νεύει να του κατα­λο­γι­στεί η δικα­στική δαπάνη, σε περί­πτωση ήττας, ύψους περίπου 23 εκατ. ευρώ, διότι μετέ­τρεψε την αγωγή του από κατα­ψη­φι­στική σε ανα­γνω­ρι­στική.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», με την ίδια αγωγή ο Ροδίτης στρέ­φε­ται και κατά του γιου του, από τον οποίο διεκ­δι­κεί επι­κου­ρικά το ποσό των 132.000 ευρώ, που του είχε κατα­βά­λει για την αγορά δύο μετοχών της “Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής”.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε με την απόφασή του την αγωγή στο μέρος που στρε­φό­ταν ο ενάγων κατά του γιού του.

Πιο συγκε­κρι­μένα:

Στην αγωγή ο ενάγων ανα­φέ­ρει συνο­πτικά ότι αγόρασε από τον γιο του δύο τίτλους μετοχών, με αριθ­μούς 19379 και 19380, (των 125 χρυσών γαλ­λι­κών φράγκων η κάθε μία) της “Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής”, η οποία συγ­χω­νεύ­θηκε δια της με αριθμό 147611/1932 σύμ­βα­σης εξα­γο­ράς και απορ­ρό­φη­σής της, από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.. Με τη σύμβαση συγ­χώ­νευ­σης, προ­βλέ­φθηκε ότι θα διε­νερ­γη­θεί ειδική εκκα­θά­ριση, συνε­πεία μετα­βί­βα­σης των στοι­χείων ενερ­γη­τι­κού και παθη­τι­κού από την «Τράπεζα της Ανα­το­λής» στην «Εθνική Τράπεζα», με μόνο και απο­κλει­στικό σκοπό τον προσ­διο­ρι­σμό του τιμή­μα­τος εξα­γο­ράς, για την απόδοσή του στους μετό­χους της απορ­ρο­φού­με­νης εται­ρίας.

Η εκκα­θά­ριση καίτοι προ­βλέ­φθηκε ότι θα έπρεπε να διε­νερ­γη­θεί εντός δύο ετών από τη δημο­σί­ευση της σύμ­βα­σης συγ­χώ­νευ­σης, δηλαδή εντός δύο ετών από την 31η Δεκεμ­βρίου του έτους 1932, με δυνα­τό­τητα παρα­τά­σεως εφάπαξ ή αλλη­λο­δια­δό­χως, παρά ταύτα, δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ποτέ. Στη σύμβαση συγ­χώ­νευ­σης, ορί­ζε­ται ρητά ότι μετά το πέρας της εκκα­θά­ρι­σης, η Εθνική Τράπεζα θα πρέπει να κατα­βά­λει το – σε εκάστη των 280.000 μετοχών της “Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής” – ανα­λο­γούν, επι­πλέον του προ­κα­τα­βλη­θέ­ντος ποσού, υπό­λοιπο του προ­ϊ­ό­ντος της ειδικής εκκα­θά­ρι­σης, με παράλ­ληλη παρά­δοση του τίτλου της μετοχής προς ακύρωση.

Σύμφωνα με δημο­σιεύ­ματα η αξία εκάστης των μετοχών σήμερα αγγίζει τα 650 δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ!!

Η Εθνική Τράπεζα στις προ­τά­σεις της που κατέ­θεσε τόνισε ότι δεν έχει βάση ο ισχυ­ρι­σμός ότι η ειδική εκκα­θά­ριση της περιου­σίας της «Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής» από το 1933 μέχρι σήμερα δεν έχει περαιω­θεί. Ισχυ­ρί­ζε­ται συγκε­κρι­μένα ότι η ειδική εκκα­θά­ριση ολο­κλη­ρώ­θηκε το Δεκέμ­βριο του 1936 και ότι το απο­τέ­λε­σμά της όχι μόνο δεν κάλυψε τις προ­κα­τα­βλη­θεί­σες 150 δρχ. ανά μετοχή, αλλά άφησε και υψηλό «άνοιγμα» σε βάρος της. Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι μετά την εξαγορά, όλες οι μετοχές της «Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής», ακυ­ρώ­θη­καν.

Τόνισε εξάλλου ότι τα δικαιώ­ματα που επι­κα­λεί­ται ο ενάγων φέρο­νται να υφί­στα­νται από τη δεκα­ε­τία του 1930 και εξηγεί ότι οι επί­μα­χες δια­τά­ξεις νόμου του 1920 περί εκκα­θα­ρί­σεως δεν ήταν ποτέ, ούτε και το έτος 1932, ούτε και σήμερα, εφαρ­μο­στέες στην υπό κρίση υπόθεση.

Η “ειδική εκκα­θά­ριση” της «Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής», όπως επι­ση­μαί­νε­ται από την τράπεζα, απο­τε­λούσε μια συμ­βα­τική δια­δι­κα­σία, μια ενοχή από σύμβαση και δεν ήταν η κοινή εκκα­θά­ριση ανώ­νυ­μης εται­ρείας την οποία ρυθ­μί­ζει η νομο­θε­σία περί των ανω­νύ­μων εται­ρειών. Η Εθνική Τράπεζα υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι τα ισχυ­ρι­ζό­μενα περιου­σιακά ενοχικά δικαιώ­ματα του ενά­γο­ντος από τους τίτλους της «Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής» έχουν προ πολλού υπο­πέ­σει στην ανώτατη 20ετή παρα­γραφή.

Εξηγεί παρα­πέρα ότι σύμφωνα με το περιε­χό­μενο της σύμ­βα­σης συγ­χώ­νευ­σης η Εθνική Τράπεζα ανέλαβε την υπο­χρέ­ωση να κατα­βά­λει στους μετό­χους της «Τρά­πε­ζας Ανα­το­λής» ως τίμημα εξα­γο­ράς το ποσό των 200 δραχμών ανά μετοχή. Από το ποσό αυτό το ποσό των 50 δρχ. ήταν το τίμημα εξα­γο­ράς της πελα­τείας της τρά­πε­ζας και οι 150 δρχ. η προ­κα­τα­βολή έναντι του προ­ϊ­ό­ντος της ειδικής εκκα­θά­ρι­σης.

Η ειδική εκκα­θά­ριση, όπως υπο­στη­ρί­ζει η Εθνική Τράπεζα, ήταν μια συμ­βα­τική και μόνο δια­δι­κα­σία εξευ­ρέ­σεως τυχόν πλε­ο­νά­σμα­τος της εξα­γο­ρα­σθεί­σας «Τρα­πέ­ζας της Ανα­το­λής» και ότι περαιώ­θηκε το Δεκέμ­βριο του 1936.

Υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι όλες οι μετοχές έχουν ακυ­ρω­θεί ήδη από την 31η Δεκεμ­βρίου 1932, ότι η εκκα­θά­ριση περα­τώ­θηκε το Δεκέμ­βριο του 1936 με απο­τέ­λε­σμα αρνη­τικό κατά 266.982.062,04 δρχ., δηλαδή όχι μόνο δεν κάλυψε τις προ­κα­τα­βλη­θεί­σες 150 δρχ ανά μετοχή, αλλά άφησε και μεγάλο “άνοιγμα” εις βάρος της Εθνικής Τρά­πε­ζας.

Ο συνή­γο­ρος της Εθνικής Τρά­πε­ζας, παρου­σί­ασε μάλιστα στο δικα­στή­ριο εκτυ­πώ­σεις από το δια­δι­κτυακό κατά­στημα ebay στο οποίο πωλού­νται ως ιστο­ρικά κει­μή­λια μετοχές της Ανα­το­λής έναντι ευκα­τα­φρό­νη­των ποσών.

Ο ενάγων δια­τεί­νε­ται μεταξύ άλλων ότι κακώς η Τράπεζα θεωρεί ότι ζητά την προ­κα­τα­βολή του ενερ­γη­τι­κού, αφού το αίτημα της αγωγής είναι η κατα­βολή του παθη­τι­κού, τοκι­ζό­με­νου με 7% ετησίως, όπως αυτό κατα­τέ­θηκε σε αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό υπέρ των κομι­στών των μετοχών της «Τρά­πε­ζας Ανα­το­λής» σύμφωνα με άρθρο της σύμ­βα­σης συγ­χώ­νευ­σης.

Σύμφωνα δε με τον δημο­σιευ­θέ­ντα ισο­λο­γι­σμό της «Τρά­πε­ζας της Ανα­το­λής» κατά το έτος 1932 (έτος κατά το οποίο έγινε η συγ­χώ­νευση) το παθη­τικό της ανερ­χό­ταν στο ποσό των 83.451.093,90 χρυσών γαλ­λι­κών φράγκων, ποσό το οποίο θα τοκι­ζό­ταν με σταθερό επι­τό­κιο 7% ετησίως, έως ότου οι μέτοχοι εμφα­νί­σουν τις μετοχές τους στην Εθνική Τράπεζα και εισπρά­ξουν την αξία τους απ’ αυτή, μετά την περά­τωση της εκκα­θά­ρι­σης.

To δικα­στή­ριο έκρινε συγκε­κρι­μένα ότι η αγωγή κατά του γιού του ενά­γο­ντος κατά την κύρια βάθη της, που τείνει    να    θεμε­λιω­θεί    στην    αδι­κο­πρα­κτική    και    δη    στην    απατηλή συμπε­ρι­φορά του κατά την κατάρ­τιση της σύμ­βα­σης πώλησης των μετοχών, είναι απορ­ρι­πτέα ως μη νόμιμη.

Τούτο δε διότι   σε   κανένα   σημείο   του   αγω­γι­κού   δικο­γρά­φου   δεν   περι­λαμ­βά­νο­νται συγκε­κρι­μένα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που να συνι­στούν εκδή­λωση εκ μίσους του πρώτου ενα­γο­μέ­νου κάποιας παρά­νο­μης και υπαί­τιας (εκ δόλου ή αμέ­λειας) συμπε­ρι­φο­ράς εις βάρος του ενά­γο­ντος, η οποία να συν­δέ­ε­ται αιτιω­δώς με τη ζημία  που   αυτός   ισχυ­ρί­ζε­ται   ότι   υπέστη,   ενώ   πολύ  περισ­σό­τερο   δεν ανα­φέ­ρο­νται   ούτε   κάποια   δόλια   μέσα   ή   τεχνά­σματα   τα   οποία   αυτός χρη­σι­μο­ποί­ησε   προ­κει­μέ­νου   να   εξα­πα­τή­σει   τον   ενά­γο­ντα,   έτσι   ώστε  ο τελευ­ταίος να προβεί στη σύναψη της σύμ­βα­σης αγο­ρα­πω­λη­σίας των εν λόγω μετοχών.

Σημειώ­νε­ται ότι το δικα­στή­ριο συμ­ψή­φισε τα δικα­στικά έξοδα μεταξύ του ενά­γο­ντος και της ενα­γο­μέ­νης τρά­πε­ζας.

Την αγωγή υπέβαλε ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Καρα­μι­χά­λης και την τράπεζα εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Φώτης Κωστό­που­λος.