Εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας:Έλλειψη διορατικότητας και κοντόφθαλμη κομματική σκοπιμότητα

Στις 29 Δεκεμ­βρίου, στη σημε­ρινή σύνθεση της Βουλής, θα γίνει η τρίτη ψηφο­φο­ρία, για την εκλογή Προ­έ­δρου της Ελλη­νι­κής Δημο­κρα­τίας.

Αν εκλεγεί Πρό­ε­δρος, τότε το Κοι­νο­βού­λιο θα έχει την δυνα­τό­τητα, να ψηφίσει για τις ανα­θε­ω­ρη­τέες δια­τά­ξεις του Συντάγ­μα­τος της χώρας μας και η επόμενη Βουλή θα είναι ανα­θε­ω­ρη­τική. Αν δεν εκλεγεί, τότε η Βουλή θα δια­λυ­θεί και θα φθά­σουμε στο 2020, χωρίς να έχει ανα­θε­ω­ρη­θεί το Σύνταγμα !

Αυτό θ’ απο­τε­λέ­σει αρνη­τική εξέλιξη – για τους θεσμούς της ελλη­νι­κής δημο­κρα­τίας – και θα έχουν την ευθύνη τα κόμματα που δια­θέ­τουν περι­σό­τε­ρους από 50 βου­λευ­τές (Ν.Δ και ΣΥ.ΡΙΖ.Α), γιατί μόνο αυτά εδι­καιού­ντο (σύμφωνα με το Σύνταγμα) να κατα­θέ­σουν γραπτές προ­τά­σεις και να εκκι­νή­σουν, προ μηνών, την δια­δι­κα­σία ανα­θε­ώ­ρη­σης του Συντάγ­μα­τος και δεν το έπραξαν.

Εδώ και μήνες έχει εμπλα­κεί η εκλογή νέου Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, με την πολι­τική επι­δί­ωξη της αντι­πο­λί­τευ­σης, για πρόωρη διάλυση της Βουλής, ώστε να «πέσει» η κυβέρ­νηση Ν.Δ και ΠΑ.ΣΟ.Κ, που συγκρο­τή­θηκε λόγω εθνικής ανάγκης :

• ενώ έχει νωπή την εμπι­στο­σύνη του Κοι­νο­βου­λίου (μετά από πρό­σφατη πρόταση μομφής της αντι­πο­λί­τευ­σης, όπως ορίζει το Σύνταγμα).

• Χωρίς να έχει χάσει την «δεδη­λω­μένη» του ελλη­νι­κού λαού (που, πάλι κατά το Σύνταγμα, γίνεται μόνο με κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εκλογές) και

• χωρίς να σταθ­μί­ζε­ται σοβαρά και πει­στικά το πολύ πιθανό ενδε­χό­μενο : να γίνει η Ελλάδα (και οι πολίτες της) ο σύγ­χρο­νος Σίσυφος, αρχί­ζο­ντας πάλι από την αρχή, την αγω­νιώδη προ­σπά­θεια απο­τρο­πής τρίτης απειλής ανε­ξέ­λεγ­κτης χρε­ο­κο­πίας, μετά από αυτές που απέφυγε το 2010 και το 2012.

Από τις οκτώ (8) φορές (από την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας στην Ελλάδα, το 1974) που το ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο ψήφισε, για την εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, μόνο σε μία προη­γή­θηκε διάλυση της Βουλής, του 1989, στην οποία, βέβαια, κανένα κόμμα δεν είχε αυτο­δύ­ναμη πλειο­ψη­φία.

Από την πλειο­ψη­φούσα, τότε, Ν.Δ δεν ανα­ζη­τή­θηκε συναί­νεση, δεν κατα­τέ­θηκε καν όνομα υπο­ψη­φίου (!), ώστε να μπορεί να εκλεγεί (για δεύτερη φορά) ο Κ. Καρα­μαν­λής (με 151 ψήφους), μετά από εκλογές.

Αυτό, σε πλήρη αντί­θεση με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγ­μα­τος, το οποίο απαιτεί πλειο­ψη­φίες 200 βου­λευ­τών (κατά την πρώτη και δεύτερη ψηφο­φο­ρία) και 180 βου­λευ­τών (κατά την τρίτη ψηφο­φο­ρία), με σαφή επι­δί­ωξη, να ανα­ζη­τεί­ται συναί­νέση μεταξύ πολι­τι­κών κομ­μά­των.

Άρα, η διάλυση της Βουλής, λόγω της μη εξα­σφά­λι­σης 180 ψήφων, μόνο σε περί­πτωση πολι­τι­κής σκο­πι­μό­τη­τας και μη ανα­ζή­τηση συναί­νε­σης έχει εφαρ­μογή.

Η ανάγκη απο­δέ­σμευ­σης του «βίου» του εκλεγ­μέ­νου από τον λαό Κοι­νο­βου­λίου, από την εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας, έχει ανα­δει­χθεί και έχει υπερ­το­νι­στεί σε δύο ανα­θε­ω­ρη­τι­κές Βουλές. Το 2001 και το 2009, χωρίς να εξα­σφα­λί­σει ποτέ, κατά τις ψηφο­ρίες ανα­θε­ώ­ρη­σης του Συντάγ­μα­τος, τις απαι­τού­με­νες από το Σύνταγμα 180 φήφους. Και στις δύο ανα­θε­ω­ρή­σεις, τις σχε­τι­κές προ­τά­σεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ, τις απέρ­ρι­πτε η Ν.Δ :

• Το 2001, είχε προ­τεί­νει το ΠΑ.ΣΟ.Κ, να απα­λει­φθεί από το Σύνταγμα η διάλυση της Βουλής, η οποία να ψηφίζει, όσες φορές χρεια­στεί, για την εκλογή Προ­έ­δρου με 180 ψήφους. Ν’ ανα­ζη­τεί­ται συναί­νεση περισ­σο­τέ­ρων κομ­μά­των, στο πρόσωπο υπο­ψη­φίου Προ­έ­δρου, που κατά τεκ­μή­ριο δεν θα είναι στενά κομ­μα­τι­κός, αλλά προ­σω­πι­κό­τητα ευρείας απο­δο­χής (όπως εκλέ­χθηκε στην Ιταλία ο δια­πρε­πής Πρό­ε­δρος Σάντρο Περτίνι και τόσοι άλλοι ιταλοί πρό­ε­δροι). Αφού δεν θα μπορούν να «παί­ζο­νται» πολι­τικά «παι­χνί­δια», με επι­δί­ωξη διά­λυ­σης της Βουλής, η συναί­νεση θα εξα­σφα­λί­ζε­ται εύκολα.

Την πρόταση αυτή, τότε, την απέρ­ριψε η Ν.Δ.

• Το 2009, είχε προ­τεί­νει το ΠΑ.ΣΟ.Κ, να απα­λει­φθεί από το Σύνταγμα η διάλυση της Βουλής και εάν δεν εκλέ­γε­ται Πρό­ε­δρος με την ψήφο του Κοι­νο­βου­λίου και μετά την τρίτη ψηφο­φο­ρία, τότε τα πρόσωπα, που θα είναι υπο­ψή­φιοι κατά την ψηφο­φο­ρία αυτή, να μπαί­νουν στην κρίση του ελλη­νι­κού λαού, με κάλπες σε όλη την χώρα.

Και την πρόταση αυτή την απέρ­ριψε, τότε, η Ν.Δ.

Την απόρ­ριψη αυτή την «βρήκε μπροστά της» η Ν.Δ δύο φορές :

– Το 2009, όταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ απει­λούσε (κακώς) με διάλυση της Βουλής, εν όψει της εκλογής Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας το 2010 (όμως, αυτή η απειλή δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε, γιατί προη­γή­θη­καν οι εκλογές τον Οκτώβρη του 2009) και

– «τώρα», που πρό­κει­ται το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο να εκλέξει το νέο Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας στις 29 Δεκεμ­βρίου.

Συμπέ­ρα­σμα : τα κόμματα και ιδιαί­τερα οι πολι­τι­κές τους ηγεσίες, που στε­ρού­νται πολι­τι­κής διο­ρα­τι­κό­τη­τας και βιά­ζο­νται – υπο­κι­νού­μενα από κοντό­φθαλμη κομ­μα­τική σκο­πι­μό­τητα – γρήγορα το «πλη­ρώ­νουν».

Αν οι επι­πτώ­σεις αφορούν μόνο στα κόμματα και στις ηγεσίες τους, τότε λίγο το κακό.

Αρκεί, να μην το «πλη­ρώ­νει πολύ ακριβά» η χώρα και βέβαια οι πολίτες της.

Κοσμάς Σφυρίου.