ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μητσοτάκης: Οι νέοι να μην αφήσουν άλλους να αποφασίσουν για το μέλλον τους

news room 60 λεπτά ανάγνωση
966

Μια συνέ­ντευξη για θέματα επι­και­ρό­τη­τας, αλλά και ειδι­κό­τερα για ζητή­ματα που αφορούν τη νέα γενιά, παρα­χώ­ρησε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στη youtuber Νεφέλη Μεγκ.

Μια συνέ­ντευξη για θέματα επι­και­ρό­τη­τας, αλλά και ειδι­κό­τερα για ζητή­ματα που αφορούν τη νέα γενιά, παρα­χώ­ρησε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στη youtuber Νεφέλη Μεγκ.

Στη διάρ­κεια της συζή­τη­σης, ο πρω­θυ­πουρ­γός ρωτή­θηκε για την τρα­γω­δία στα Τέμπη, για τις πολι­τι­κές ευθύνες του δυστυ­χή­μα­τος, για το αν θα είναι υπο­ψή­φιος στις επι­κεί­με­νες εθνικές εκλογές ο Κων­στα­ντί­νος Αχ. Καρα­μαν­λής, καθώς και για την κατά­σταση των Μετα­φο­ρών στη χώρα.

Ειδι­κό­τερα, για το θέμα Καρα­μανλή ο πρω­θυ­πουρ­γός σημεί­ωσε: «θεωρώ ότι ανέλαβε πλήρως την πολι­τική ευθύνη παραι­τού­με­νος από Υπουρ­γός και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, έχοντας την επο­πτεία ενός οργα­νι­σμού ο οποίος ήταν, θα έλεγα, ο υπεύ­θυ­νος, και ανα­φέ­ρο­μαι στον ΟΣΕ, για ένα τραγικό δυστύ­χημα, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του ανα­λο­γεί παραι­τού­με­νος. Από εκεί και πέρα τα υπό­λοιπα θα τα κρίνουν οι πολίτες».

Οσον αφορά το δυστύ­χημα στα Τέμπη και την «επόμενη μέρα», ο κ. Μητσο­τά­κης τόνισε ότι «ο δικός μου ρόλος είναι να μετα­τρέψω αυτόν τον θυμό, τη στε­νο­χώ­ρια, την όποια αίσθηση ευθύνης αισθά­νο­μαι, σε μία δημιουρ­γική, θα έλεγα, πράξη διόρ­θω­σης αυτών που οδή­γη­σαν σε αυτό το ατύχημα».

Ως προς την επόμενη μέρα των εκλογών της 21ης Μαΐου που θα διε­ξα­χθούν με το σύστημα της απλής ανα­λο­γι­κής, ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ξεκα­θά­ρισε ότι θα ακο­λου­θή­σει τις επι­τα­γές του Συντάγ­μα­τος. «Το Σύνταγμα ορίζει ότι το πρώτο κόμμα παίρνει εντολή σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης. Δεν είμαι σε θέση να σου πω ακόμα τώρα τι θα κάνω με αυτή την εντολή γιατί δεν γνωρίζω ποιο θα είναι το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, όμως, είναι ότι θα σεβαστώ απόλυτα τις συνταγ­μα­τι­κές προ­βλέ­ψεις», ήταν τα λόγια του.

Σε ερώτηση ανα­φο­ρικά με την πιθα­νό­τητα σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης συνερ­γα­σίας μετά τις εκλογές, ο πρω­θυ­πουρ­γός ξεκα­θά­ρισε πως τάσ­σε­ται υπέρ των αυτο­δύ­να­μων κυβερ­νή­σεων, «διότι θεωρώ ότι είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κές, πιο γρή­γο­ρες, πιο τολ­μη­ρές στη λήψη απο­φά­σεων από τη στιγμή που έχουν μία ισχυρή λαϊκή εξου­σιο­δό­τηση να προ­χω­ρή­σουν σε ένα τολμηρό πρό­γραμμα». «Το αν η χώρα θα κυβερ­νη­θεί από ένα κόμμα ή από μία κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας θα το επι­λέ­ξει τελικά ο ελλη­νι­κός λαός» πρό­σθεσε.

Ενώ σε σχέση με την κατά­σταση στα πανε­πι­στή­μια, έκανε λόγο για «κακο­ποιά στοι­χεία τα οποία συχνά δεν είχαν τίποτα να κάνουν με το πανε­πι­στή­μιο, τα οποία ουσια­στικά κατα­λάμ­βα­ναν χώρους εντός του πανε­πι­στη­μίου και ασκού­σαν βία εις βάρος φοι­τη­τών, καθη­γη­τών και άλλων», τονί­ζο­ντας πως αυτή είναι μια κατά­σταση που δεν μπορεί να γίνει απο­δε­κτή.

«Η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία έτσι όπως δρο­μο­λο­γή­θηκε ήταν ουσια­στικά μία ήπια μορφή παρέμ­βα­σης εντός του πανε­πι­στη­μίου, έτσι ώστε να περιο­ρί­σουμε, στο μέτρο του εφικτού, τέτοια φαι­νό­μενα» τόνισε ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Το βίντεο στο κανάλι της Νεφέλης Μεγκ

Ανα­λυ­τικά η συνέ­ντευξη του Κυριά­κου Μητσο­τάκη στην Νεφέλη Μεγκ

Νεφέλη Μεγκ: Καλη­σπέρα, κύριε Πρω­θυ­πουργέ.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Γεια σου, Νεφέλη. Μου επι­τρέ­πεις τον ενικό.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, αλλά εγώ θα κρατήσω τον πλη­θυ­ντικό που είναι και το σωστό. Να πω ότι εξε­πλά­γην όταν δεχθή­κατε να μιλή­σετε σε μένα. Δεν το συνη­θί­ζετε να μιλάτε σε νέους, η αλήθεια είναι, και ήταν πολύ ευχά­ρι­στη έκπληξη και ευχα­ρι­στώ γι’ αυτό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και πολλές ευκαι­ρίες να μιλώ σε νέους για ζητή­ματα που αφορούν τη νεολαία, οπότε απο­δέ­χτηκα με πολύ μεγάλη χαρά την πρότασή σου, παρα­κο­λουθώ τη δουλειά σου, τη θεωρώ πολύ ενδια­φέ­ρουσα. Και είμαι σίγου­ρος ότι θα κάνουμε μία ζωντανή και ωραία συζή­τηση.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, έχω πολλές απορίες και τις κρατάω εδώ και καιρό που θέλω να τις ρωτήσω, δεν θα μου δίνεται ξανά η ευκαι­ρία να ρωτήσω έναν Πρω­θυ­πουργό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ρώτα τα όλα, λοιπόν, να δούμε τι απα­ντή­σεις θα πάρεις.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, αυτό είναι πολύ σημα­ντικό για μένα, η αλήθεια είναι. Εμένα μού αρέσει πολύ η πολι­τική και δεν προ­έρ­χο­μαι από κανένα «τζάκι» που λένε, ούτε είχα πατέρα πολι­τικό, ούτε αυτά. Θεω­ρείτε ότι το επίθετο παίζει ρόλο στην πολι­τική αν θέλει να ασχο­λη­θεί κάποιος;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Καταρ­χάς θα έλεγα ότι οι περισ­σό­τε­ροι δεν προ­έρ­χο­νται από «τζάκι» καθώς ο αριθμός των πολι­τι­κών οικο­γε­νειών εκ των πραγ­μά­των είναι πολύ μικρός σε σχέση με αυτούς οι οποίοι ενδε­χο­μέ­νως να θέλουν να ασχο­λη­θούν με την πολι­τική.

Όμως, η αλήθεια είναι ότι όταν προ­έρ­χε­σαι από μία πολι­τική οικο­γέ­νεια ξεκινάς από μία θέση πλε­ο­νε­κτή­μα­τος αν θέλεις να μπεις στην πολι­τική, γιατί έχεις μεγάλη ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα ονό­μα­τος και αυτό σε μία πρώτη εκλογή σίγουρα παίζει τον ρόλο του.

Εμένα με βοήθησε πολύ όταν πρω­το­πο­λι­τεύ­τηκα, το 2004, είχα εκλεγεί πρώτος τότε στη Β’ Αθηνών και πιστεύω ότι το όνομά μου σίγουρα έπαιξε κάποιο σημα­ντικό ρόλο. Από εκεί και πέρα, βέβαια, τα πράγ­ματα αρχί­ζουν και αλλά­ζουν.

Νεφέλη Μεγκ: Γιατί; Αφού βοηθάει. Εγώ τώρα θα το πάω πολύ με παι­δι­κές ερω­τή­σεις. Δηλαδή η οικο­γε­νειο­κρα­τία δεν είναι θέμα στην πολι­τική;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Είναι θέμα στον βαθμό που μπορεί να κλείνει την πόρτα σε κάποιους άλλους οι οποίοι δεν έχουν αυτό το πλε­ο­νέ­κτημα και να μην τους δίνει τη δυνα­τό­τητα να ασχο­λη­θούν με την πολι­τική. Αν δηλαδή όλοι οι βου­λευ­τές προ­έρ­χο­νταν από πολι­τι­κές οικο­γέ­νειες θα είχαμε ένα πραγ­μα­τικό θέμα.

Παντού, στο εξω­τε­ρικό, υπάρχει γενικά αυτή η τάση, σε άλλες χώρες περισ­σό­τερο, σε άλλες χώρες λιγό­τερο. Αλλά θα ήθελα να συνε­χίσω απα­ντώ­ντας στην ερώτησή σου λέγο­ντάς σου ότι το πλε­ο­νέ­κτημα μπορεί πολύ εύκολα να γίνει μειο­νέ­κτημα, διότι από εκεί και πέρα, άπαξ και μπεις στην πολι­τική, πρέπει να απο­δεί­ξεις ότι πραγ­μα­τικά αξίζει να παρα­μεί­νεις και στην πολι­τική.

Επειδή κάθε φορά εκλε­γό­μα­στε και επα­νε­κλε­γό­μα­στε και τίποτα δεν είναι δεδο­μένο, θα έλεγα ότι ο πήχης των απαι­τή­σεων από κάποιον ο οποίος έχει μπει στην πολι­τική, έχοντας αυτό το πλε­ο­νέ­κτημα, μπαίνει κατά κανόνα πιο ψηλά.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, είπατε αξίζει να παρα­μεί­νεις στην πολι­τική. Εγώ τώρα, με όλα αυτά που έχουν συμβεί, έγινε αυτό με τα Τέμπη, εγώ έχω ανα­φερ­θεί πολλές φορές στα δικά μου podcast, δηλαδή πιστεύ­ετε ότι ο κ.  Καρα­μαν­λής αξίζει να παρα­μεί­νει στην πολι­τική;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Καταρ­χάς, να κάνουμε έναν δια­χω­ρι­σμό μεταξύ της θέσης που έχει να κάνει με την εκτε­λε­στική εξουσία, της θέσης του Υπουρ­γού για να το πω έτσι πολύ απλά, και του βου­λευτή.

Ο βου­λευ­τής εκλέ­γε­ται, άρα δεν διο­ρί­ζε­ται, εκλέ­γε­ται από τους πολίτες, οι πολίτες ανά πάσα στιγμή έχουν τη δυνα­τό­τητα να επι­λέ­ξουν ανάμεσα σε πολλούς υπο­ψη­φί­ους και τελικά εκλέ­γο­νται αυτοί οι οποίοι συγκε­ντρώ­νουν τον μεγα­λύ­τερο αριθμό ψήφων. Άρα ο βου­λευ­τής δεν διο­ρί­ζε­ται, εκλέ­γε­ται. Θα μου πεις, μπαίνει στο ψηφο­δέλ­τιο από κάποιο κόμμα…

Νεφέλη Μεγκ: Εσείς τον επι­λέ­γετε.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Τον επι­λέ­γει το κόμμα, ναι, και η τελική επιλογή είναι δική μου. Όμως κάνω μία μεγάλη διά­κριση μεταξύ της υπουρ­γι­κής θέσης, η οποία είναι απο­κλει­στική δική μου αρμο­διό­τητα γιατί εγώ διορίζω και απολύω, και της εκλογής κάποιου στο κοι­νο­βού­λιο, που τελικά εγώ μπορεί μεν να επιλέγω το ψηφο­δέλ­τιο, αλλά αν οι πολίτες δεν τον επι­λέ­ξουν ή δεν επι­λέ­ξουν κάποιον στη δια­δι­κα­σία της εκλογής δεν θα είναι στην επόμενη Βουλή. Άρα, τελικά η κρίση περνά στους πολίτες. Και οι πολίτες πάντα έχουν την επιλογή αν δεν θέλουν κάποιον ή κάποια να ψηφί­σουν κάποιον άλλον.

Νεφέλη Μεγκ: Εσείς γιατί τον θέλετε στο ψηφο­δέλ­τιο όμως;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Γιατί θεωρώ ότι ανέλαβε πλήρως την πολι­τική ευθύνη παραι­τού­με­νος από Υπουρ­γός και ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι, έχοντας την επο­πτεία ενός οργα­νι­σμού ο οποίος ήταν, θα έλεγα, ο υπεύ­θυ­νος, και ανα­φέ­ρο­μαι στον ΟΣΕ, για ένα τραγικό δυστύ­χημα, ανέλαβε το μερίδιο της ευθύνης που του ανα­λο­γεί παραι­τού­με­νος. Από εκεί και πέρα τα υπό­λοιπα θα τα κρίνουν οι πολίτες.

Νεφέλη Μεγκ: Το ότι παραι­τού­μαι από κάπου σημαί­νει ανα­λαμ­βάνω την ευθύνη. Αυτό πρέπει να…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εγώ θέλω να σε ρωτήσω: θυμάσαι πολλές άλλες περι­πτώ­σεις Υπουρ­γών που να έχουν παραι­τη­θεί ανα­λαμ­βά­νο­ντας την πολι­τική ευθύνη όταν κάτι πήγε στραβά; Για να δούμε και την άλλη πλευρά.

Νεφέλη Μεγκ: Εντάξει, δεν θα του στή­σουμε και ανδριά­ντα όμως που παραι­τή­θηκε.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, αλλά αυτό το οποίο εσύ θεωρείς -και απο­λύ­τως λογικό- να είναι αυτο­νό­ητο στην Ελλάδα δεν συνέ­βαινε πάντα. Άρα εγώ θεωρώ ότι το αυτο­νό­ητο μερικές φορές, δεν λέω ότι πρέπει να το χει­ρο­κρο­τούμε, αλλά ας ανα­γνω­ρί­ζουμε του­λά­χι­στον ότι δεν γίνεται πάντα.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ λίγο θα επα­νέλθω και θέλω να το τονίσω αυτό, ότι όταν παραι­τεί­ται κάποιος παίρνει την πολι­τική ευθύνη, τέλεια. Αλλά αυτό δεν πρέπει να έχει και συνέ­πειες; Δηλαδή ανα­γνω­ρίζω την πολι­τική ευθύνη, σούπερ, μπράβο σου, μπράβο που το έκανες, μπράβο που παραι­τή­θη­κες, αλλά αυτό πρέπει να συνε­χί­σει να συνε­χί­σει…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Και πού στα­μα­τάει αυτό; Να σε ρωτήσω, πού στα­μα­τάει αυτό; Η ανα­γνώ­ριση της πολι­τι­κής ευθύνης από μόνη της είναι μία πράξη σωστή. Έχεις την επο­πτεία ενός οργα­νι­σμού, γίνεται ένα τραγικό ατύχημα, ανα­γνω­ρί­ζεις την ευθύνη, παραι­τεί­σαι.

Εγώ έχω την ανώτατη, θα έλεγα, ευθύνη επειδή ό,τι συμ­βαί­νει στην χώρα, θεω­ρη­τικά, είναι υπό την δική μου επο­πτεία, ανα­γνω­ρίζω και εγώ το μερίδιο της ευθύνης που μας ανα­λο­γεί. Ζητώ συγ­γνώμη και κοιτάζω να δω τι μπορώ να κάνω για να διορ­θώσω τα κακώς κείμενα.

Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα λογικό και κατα­νοητό πλαίσιο το οποίο τραβάει μία γραμμή μεταξύ της πραγ­μα­τι­κής ανά­λη­ψης της ευθύνης, το να φεύγει κάποιος από μία θέση είναι ανάληψη ευθύνης, και της ανάγκης βέβαια πάντα να μην προ­σω­πο­ποιούμε και να μην στο­χο­ποιούμε κατ’ ανάγκη ανθρώ­πους χωρίς να δίνουμε την απα­ραί­τητη έμφαση στο τι πρέπει να γίνει από εδώ και στο εξής.

Δηλαδή, για εμένα το κεφά­λαιο το οποίο με πόνεσε όσο, πιστεύω, πόνεσε οποιον­δή­ποτε άλλο Έλληνα -και θα έλεγα και λίγο παρα­πάνω διότι έχοντας την ευθύνη αισθά­νε­σαι πάντα ένα μεγα­λύ­τερο βάρος για το τι θα μπο­ρού­σες να είχες κάνει δια­φο­ρε­τικά για να απο­φύ­γεις αυτό το ατύχημα.

Ο δικός μου ρόλος είναι να μετα­τρέψω αυτόν τον θυμό, τη στε­νο­χώ­ρια, την όποια αίσθηση ευθύνης αισθά­νο­μαι, σε μία δημιουρ­γική, θα έλεγα, πράξη διόρ­θω­σης αυτών που οδή­γη­σαν σε αυτό το ατύχημα.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, διορ­θώ­σεις προ­φα­νώς. Ο κ. Καρα­μαν­λής, όμως, δεν νομίζω ότι μπορεί να διορ­θώ­σει όταν έγινε κάτι τέτοιο. Ίσα, ίσα, ήταν ένας Υπουρ­γός, εγώ κυκλο­φορώ με τα μέσα, δεν έχω αμάξι, κανο­νικά λεω­φο­ρεία και αυτά. Είναι, πώς να σας πω, τα μέσα στην Αθήνα είναι κλάψ’ τα. Είναι κλάψ’ τα.

Δεν υπάρ­χουν δρο­μο­λό­για, ακυ­ρώ­νο­νται πάρα πολλά, υπάρ­χουν πάρα πολλές απερ­γίες συνεχώς, στάσεις εργα­σίας, που έχετε ψηφίσει και ένα νόμο, υπο­τί­θε­ται ότι θα υπήρχε προ­σω­πικό ασφα­λείας. Τώρα τα λέω αυτά γιατί ο κύριος Καρα­μαν­λής ήταν Υπουρ­γός Μετα­φο­ρών. Γιατί δεν εφαρ­μό­στηκε ποτέ αυτός ο νόμος για το προ­σω­πικό ασφα­λείας όταν γίνο­νται απερ­γίες και στάσεις;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Καταρ­χάς να δια­χω­ρί­σουμε δύο δια­φο­ρε­τικά προ­βλή­ματα τα οποία ανα­δει­κνύ­εις. Πράγ­ματι τα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς, και ανα­φέ­ρο­μαι κυρίως στα λεω­φο­ρεία δεν είναι στην κατά­σταση που θα θέλαμε. Κάναμε μία μεγάλη προ­σπά­θεια -μέσα από τις συνη­θι­σμέ­νες, δυστυ­χώς, καθυ­στε­ρή­σεις που έχουμε σε μεγά­λους δια­γω­νι­σμούς – να προ­μη­θευ­τούμε και­νού­ρια λεω­φο­ρεία. Θα έχουμε και­νού­ρια λεω­φο­ρεία εντός των επό­με­νων 18-24 μηνών, θα είναι η πρώτη παρτίδα από αυτά τα οποία παρα­λαμ­βά­νουμε.

Αλλά η κατά­σταση στα λεω­φο­ρεία μας σήμερα είναι ακόμα προ­βλη­μα­τική ως προς τις υπο­δο­μές, τα λεω­φο­ρεία είναι χάλια, να τα πούμε πολύ απλά.

Νεφέλη Μεγκ: Χάλια. Και τα τρόλεϊ είναι χάλια…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Το Μετρό δεν είναι χάλια, όμως. Να σου δώσω ένα παρά­δειγμα…

Νεφέλη Μεγκ: Ο Ηλε­κτρι­κός, όμως, είναι…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ο Ηλε­κτρι­κός είναι προ­βλη­μα­τι­κός γιατί είναι παλιά τα τρένα. Το Μετρό δεν είναι χάλια. Και επειδή πρέπει να λέμε και τα σωστά, να σου θυμίσω ότι το μεγα­λύ­τερο έργο υπο­δο­μής το οποίο δρο­μο­λο­γεί­ται σήμερα στη χώρα είναι η επέ­κταση του Μετρό, είναι η νέα γραμμή του Μετρό, η γραμμή 4, όπου ήδη έχουν ξεκι­νή­σει οι εργα­σίες, μπαίνει ήδη ο μετρο­πό­ντι­κας. Θα μου πεις θα πάρει 7-8 χρόνια να ολο­κλη­ρω­θεί, ναι, αλλά όλα από κάπου ξεκι­νάνε.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, εμένα όμως με ενδια­φέ­ρει ο Ηλε­κτρι­κός. Εγώ είμαι στην Καλ­λι­θέα, περνάει από εκεί πράσινη γραμμή, να σας το πω πολύ εγω­ι­στικά. Τι θα γίνει με αυτόν τον Ηλε­κτρικό;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Θα φρο­ντί­σουμε, όταν έχουμε τις οικο­νο­μι­κές δυνα­τό­τη­τες, να αλλά­ξουμε τα τρένα. Διότι αυτό σε απα­σχο­λεί σε εσένα, τα τρένα είναι παλιά, έτσι δεν είναι; Το λέω καλά;

Νεφέλη Μεγκ: Βέβαια.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Λοιπόν, είναι παλιά και όταν τα τρένα είναι παλιά μπορεί να καθυ­στε­ρούν, να έχουμε άλλου είδους προ­βλή­ματα ως προς τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γεί το μέσο αυτό. Άρα έχουμε ένα καλό Μετρό και έναν προ­βλη­μα­τικό Ηλε­κτρικό.

Και έχουμε συχνά στάσεις εργα­σίας και απερ­γίες. Έχουμε όντως ψηφίσει έναν νόμο, απο­δει­κνύ­ε­ται πιο δύσκο­λος στην εφαρ­μογή του. Αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να έχουμε μία αίσθηση, και νομίζω και οι εργα­ζό­με­νοι να έχουν μία ευθύνη, όταν πρό­κει­ται για απερ­γίες οι οποίες έχουν να κάνουν με τα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς, νομίζω και οι ίδιοι να έχουν την ταλαι­πω­ρία την οποία θα υποστεί η ευρύ­τερη κοι­νω­νία, οι χρήστες των μέσων μαζικής μετα­φο­ράς, όταν προ­κη­ρύσ­σουν μία τέτοια απεργία.

Η απεργία, όπως ξέρεις, είναι κατο­χυ­ρω­μένη από το Σύνταγμα, τελικά μπορεί να κριθεί και από τα δικα­στή­ρια, όπως έχει γίνει συχνά, να κριθεί δηλαδή παρά­νομη και κατα­χρη­στική και όλοι πρέπει να σεβα­στούμε αυτές τις απο­φά­σεις. Αλλά πρέπει να σου πω ότι σε οποια­δή­ποτε ευρω­παϊκή χώρα όταν γίνεται μία μεγάλη απεργία, κατά κανόνα αυτή επη­ρε­ά­ζει τον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γούν τα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς.

Νεφέλη Μεγκ: Γι’ αυτό υπάρχει το προ­σω­πικό ασφα­λείας, για να αντι­σταθ­μί­ζε­ται αυτή η ταλαι­πω­ρία. Εμένα η αίσθηση….

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, αλλά να σου πω όμως και κάτι, να σου δώσω και την άλλη πλευρά αυτού του επι­χει­ρή­μα­τος. Μπορείς να έχεις πράγ­ματι προ­σω­πικό ασφα­λείας και θα περνάει το Μετρό με πολύ μικρό­τερη συχνό­τητα από ό,τι θα περ­νούσε εάν λει­τουρ­γούσε πλήρως το μέσο αυτό. Ούτε αυτό θα σου λύσει πλήρως το πρό­βλημα. Πάλι θα έχεις  μία μεγάλη ταλαι­πω­ρία.

Νεφέλη Μεγκ: Θα μου το λύσει, γιατί για να πάω εγώ Καλλιθέα-Παιανία είναι με τα μέσα μία ώρα και σαράντα λεπτά, συγ­γνώμη. Είναι πάρα πολύ μεγάλο. Δηλαδή όταν δεν υπάρχει καθόλου εγώ πρέπει να πάρω ταξί. Αν υπάρχει θα το πάρω και θα πάω.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Έχεις δίκιο σε αυτό. Απο­μέ­νει λοιπόν να δοκι­μα­στεί στην πράξη το πώς θα λει­τουρ­γή­σει το πλαίσιο του προ­σω­πι­κού ασφα­λείας στα μέσα μαζικής μετα­φο­ράς. Δεν το έχουμε πετύχει στον βαθμό που θα θέλαμε. Αλλά τονίζω, και θα το επα­να­λάβω: η απεργία είναι συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένη, κρί­νε­ται τελικά από τα δικα­στή­ρια και κάθε φορά που θα έχουμε μία μεγάλη απεργία θα υπάρχει η ταλαι­πω­ρία. Λυπάμαι που…

Νεφέλη Μεγκ: Εμένα δεν με καλύ­πτει αυτό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, αλλά τι θέλεις να σου πω παρα­πάνω;

Νεφέλη Μεγκ: Δεν με καλύ­πτει. Ωραία…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Τότε να φωνά­ξεις την επόμενη φορά εδώ αυτούς οι οποίοι απερ­γούν, να τους ρωτή­σεις γιατί απερ­γούν, να αντι­λη­φθούν και αυτοί ενδε­χο­μέ­νως ότι μία απεργία που ταλαι­πω­ρεί όλη την πόλη της Αθήνας δεν είναι ο πιο πρό­σφο­ρος τρόπος για να διεκ­δι­κή­σουν αυτά τα οποία θέλουν να διεκ­δι­κή­σουν. Και να μπο­ρούμε ενδε­χο­μέ­νως να βγά­λουμε τα συμπε­ρά­σματά μας.

Νεφέλη Μεγκ: Θέλω να ξαναπάω λίγο παρα­πάνω που είπαμε για στελέχη, που εγώ θεωρώ ότι έχετε πολλές επι­λο­γές πέρα από τον κ. Καρα­μανλή που αν θα είναι ξανά στα ψηφο­δέλ­τιά σας εγώ εξέ­φρασα την άποψή μου. Είχατε ένα μητρώο στε­λε­χών, μία πολύ ωραία πρω­το­βου­λία. Τι έγινε; Τι έγινε το μητρώο στε­λε­χών; Ήταν πάρα πολλές αιτή­σεις, σχεδόν -νομίζω το είχα κιόλας- 2.500 βιο­γρα­φικά είχαν σταλεί.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μπορώ να σου πω ότι από το μητρώο στε­λε­χών προ­έ­κυ­ψαν πολλοί βου­λευ­τές οι οποίοι μπήκαν για πρώτη φορά στη Βουλή στις τελευ­ταίες εκλογές. Από το μητρώο στε­λε­χών προ­έ­κυ­ψαν στελέχη τα οποία δεν ανήκαν παρα­δο­σιακά στη Νέα Δημο­κρα­τία και αξιο­ποι­ή­θη­καν σε μία σειρά από κρα­τι­κές θέσεις, παρα­δείγ­μα­τος χάρη θέσεις γενικών γραμ­μα­τέων.

Ήταν μία πρω­το­βου­λία η οποία θεωρώ ότι ήταν πετυ­χη­μένη στον βαθμό που έδωσε τη δυνα­τό­τητα στο κόμμα να εντο­πί­σει ανθρώ­πους οι οποίοι δεν είχαν επαφή με τους παρα­δο­σια­κούς μηχα­νι­σμούς εξου­σίας και είχαν το θάρρος να έρθουν και να πουν: εμείς θέλουμε με κάποιο τρόπο να προ­σφέ­ρουμε στην ευρύ­τερη δημόσια διοί­κηση, μέσα από μία θέση είτε διο­ρι­σμένη είτε εκλεγ­μένη, και αξιο­λο­γή­στε μας αξιο­κρα­τικά και δείτε αν σας κάνουμε.

Οπότε το μητρώο στε­λε­χών…

Νεφέλη Μεγκ: Δεν πέτυχε τόσο, δηλαδή είχε μια έρευνα από το Reporters United που είχε μαρ­τυ­ρίες πολλών ανθρώ­πων που δεν αξιο­ποι­ή­θη­καν, ήθελαν να βοη­θή­σουν πάρα πολύ, οι δια­δι­κα­σίες ήταν…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μα το μητρώο στε­λε­χών ήταν μία πρω­το­βου­λία η οποία δεν ήταν θεσμικά, ας πούμε, κρατικά κατο­χυ­ρω­μένη, ήταν πρω­το­βου­λία του κόμ­μα­τος.

Νεφέλη Μεγκ: Όχι, κρατικά. Του κόμ­μα­τος, ναι.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αλλά για μένα απο­τέ­λεσε μία σημα­ντική πρό­σθετη προ­σπά­θεια να ανοί­ξουμε τις πόρτες του κόμ­μα­τος σε ανθρώ­πους οι οποίοι δεν αισθά­νο­νταν στο παρελ­θόν ότι είχαν πρό­σβαση σε ένα κομ­μα­τικό μηχα­νι­σμό.

Νεφέλη Μεγκ: Θα το έχετε και τώρα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτή τη στιγμή έχουμε ήδη, θα έλεγα, ένα μητρώο στε­λε­χών από το οποίο μπο­ρούμε να αντλή­σουμε στελέχη, πλην όμως έχουμε περάσει και μια σειρά από νόμους όπου μετα­φέ­ρουμε αυτές τις επι­λο­γές μακριά από την εκτε­λε­στική εξουσία, με πιο αξιο­κρα­τι­κούς και αντι­κει­με­νι­κούς τρόπους.

Ο Γενικός Γραμ­μα­τέας ενός Υπουρ­γείου, παρα­δείγ­μα­τος χάρη, εξα­κο­λου­θεί να διο­ρί­ζε­ται από τον Πρω­θυ­πουργό, προ­φα­νώς και με τη σύμφωνη γνώμη του Υπουρ­γού. Από εκεί και πέρα, όμως, ο σκοπός σε μία πιο αντι­κει­με­νική και τεχνο­κρα­τική δημόσια διοί­κηση είναι να μην διο­ρί­ζει η εκά­στοτε κυβέρ­νηση όλα τα στελέχη του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού.

Νεφέλη Μεγκ: Γενικά να μην διο­ρί­ζο­νται. Γιατί και επί Νέας Δημο­κρα­τίας, τώρα, οι μετα­κλη­τοί αυξή­θη­καν.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό δεν είναι ακριβές.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είναι ακριβές;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Και πρέπει να σου πω ότι ο μετα­κλη­τός είναι αυτός ο οποίος υπο­στη­ρί­ζει το εκά­στοτε στέ­λε­χος της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας στην δουλειά του. Τι σημαί­νει μετα­κλη­τός; Σημαί­νει ότι είσαι ένας υπάλ­λη­λος ο οποίος υπη­ρε­τεί όσο καιρό υπη­ρε­τεί το αφε­ντικό σου, για να το πω πολύ απλά. Είσαι ο συνερ­γά­της του Υπουρ­γού.

Φαντά­ζο­μαι ότι όλοι συμ­φω­νούν ότι ο κάθε Υπουρ­γός πρέπει να μπορεί να έχει έναν συγκε­κρι­μένο αριθμό συνερ­γα­τών για να μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Μικρό, διότι πρέπει πρω­τί­στως να διοικεί με τη δημόσια διοί­κηση και με το Υπουρ­γείο του οποίου προ­ΐ­στα­ται, πάντα χρειά­ζε­ται όμως ένας αριθμός συνερ­γα­τών για να μπορεί ο κάθε Υπουρ­γός να μπορεί να συμπλη­ρώ­νει, αν θέλεις, τη δημόσια διοί­κηση με μία ομάδα ανθρώ­πων που να είναι απο­κλει­στικά της δικής του επι­λο­γής.

Παντού γίνεται αυτό, μην κοροϊ­δευό­μα­στε.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ συμφωνώ, αλλά γιατί αυξή­θη­καν τόσο πολύ;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μα δεν αυξή­θη­καν τόσο πολύ.

Νεφέλη Μεγκ: Μα γιατί; Αφού από το μητρώο τα βρήκα τα νούμερα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Από πού το βρήκες το μητρώο; Τώρα δεν θα μπούμε, εγώ δεν έχω τα στοι­χεία εύκαιρα, αλλά φοβάμαι ότι εδώ ανα­πα­ρά­γεις κάτι….

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είναι, δεν θα το έκανα αυτό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εδώ για πρώτη φορά πιστεύω ότι ανα­πα­ρά­γεις κάποια fake news τα οποία δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν θα το έκανα αυτό και μπορώ να σας τα δείξω μετά και μπο­ρούμε να το συνε­χί­σουμε.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία. Εγώ συνε­χίζω με τις ερω­τή­σεις και θέλω να πάω λίγο στο ότι έχουμε εκλογές στις 21 Μαΐου. Εσείς, όμως, ανα­κοι­νώ­σατε και δεύτερη κάλπη. Γιατί;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Δεν ανα­κοί­νωσα δεύτερη κάλπη.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είπατε αν γίνει θα γίνει τον Ιούλιο;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Είπα το εξής, θεω­ρώ­ντας υπο­χρέ­ωσή μου να καθο­ρίσω με απόλυτη σαφή­νεια το εκλο­γικό τοπίο: ανα­κοί­νωσα εκλογές την 21η Μαΐου, φέρ­νο­ντας ουσια­στικά την ημε­ρο­μη­νία των εκλογών μπροστά κατά ένα μήνα και κάτι σε σχέση με τη συνταγ­μα­τική λήξη της θητείας μας, για τον απλού­στατο λόγο ότι οι εκλογές δεν μπο­ρού­σαν να γίνουν τον Ιούνιο γιατί έχουμε πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις και έκρινα ότι είναι καλύ­τερο οι εκλογές να γίνουν στα τέλη Μαΐου, παρά να γίνουν στις αρχές Ιουλίου όταν θα είμαστε και εν μέσω της του­ρι­στι­κής περιό­δου.

Άρα εγώ εξήγ­γειλα εκλογές την 21η Μαΐου. Επε­σή­μανα απλά ότι στην περί­πτωση που δεν μπο­ρέ­σει να σχη­μα­τι­στεί κυβέρ­νηση μετά τις εκλογές -πράγμα το οποίο ενδε­χο­μέ­νως να είναι πιθανό καθώς όπως ξέρεις έχουμε εκλογές με απλή ανα­λο­γική και η κυβερ­νη­τική συνερ­γα­σία μετά φαί­νε­ται να είναι δυσχερής-, αν χρεια­στεί να γίνουν δεύ­τε­ρες εκλογές αυτές εκτιμώ ότι θα γίνουν στις αρχές Ιουλίου. Διότι πολύ απλά ακο­λού­θησα στη πρό­βλεψή μου τα χρο­νο­δια­γράμ­ματα τα οποία ορίζει το Σύνταγμα.

Άρα δεν εξήγ­γειλα διπλές εκλογές. Εξήγ­γειλα εκλογές την 21η Μαΐου και οι εκλογές μας, οι εθνικές εκλογές είναι την 21η Μαΐου και σε αυτές εστιάζω όλη μου την προσοχή.

Νεφέλη Μεγκ: Άρα θα προ­σπα­θή­σετε με διε­ρευ­νη­τική, αν θα έχετε σχετική πλειο­ψη­φία.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι θα σεβαστώ απόλυτα τις επι­τα­γές του Συντάγ­μα­τος.

Νεφέλη Μεγκ: Άρθρο 37;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Το Σύνταγμα ορίζει ότι το πρώτο κόμμα παίρνει εντολή σχη­μα­τι­σμού κυβέρ­νη­σης. Δεν είμαι σε θέση να σου πω ακόμα τώρα τι θα κάνω με αυτή την εντολή γιατί δεν γνωρίζω ποιο θα είναι το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα. Αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, όμως, είναι ότι θα σεβαστώ απόλυτα τις συνταγ­μα­τι­κές προ­βλέ­ψεις.

Νεφέλη Μεγκ: Πάντως, εσείς είστε υπέρ των κυβερ­νή­σεων συνερ­γα­σίας;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Να αντι­στρέψω λίγο το ερώτημά σου, λέγο­ντάς σου ότι είμαι υπέρ ενός εκλο­γι­κού συστή­μα­τος το οποίο δίνει αυξη­μέ­νες πιθα­νό­τη­τες στο πρώτο κόμμα να μπορεί να σχη­μα­τί­σει κυβέρ­νηση από μόνο του.

Αυτό σημαί­νει ότι επί της αρχής προτιμώ, ειδικά στη συγκυ­ρία αυτή, τις αυτο­δύ­να­μες κυβερ­νή­σεις από τις κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας, διότι θεωρώ ότι είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κές, πιο γρή­γο­ρες, πιο τολ­μη­ρές στη λήψη απο­φά­σεων από τη στιγμή που έχουν μία ισχυρή λαϊκή εξου­σιο­δό­τηση να προ­χω­ρή­σουν σε ένα τολμηρό πρό­γραμμα.

Αλλά αυτό δεν είναι κάτι το οποίο θα το κρίνω εγώ. Το αν η χώρα θα κυβερ­νη­θεί από ένα κόμμα ή από μία κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας θα το επι­λέ­ξει τελικά ο ελλη­νι­κός λαός.

Κατά την άποψή μου θα πρέπει να το επι­λέ­ξει -και αυτό έχω πει σε όλες τις δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις μου- με βάση το εκλο­γικό σύστημα στο οποίο εγώ πιστεύω περισ­σό­τερο, που είναι το σύστημα της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής. Η ενι­σχυ­μένη ανα­λο­γική είναι το σύστημα με το οποίο έχουμε διε­ξά­γει ιστο­ρικά τις περισ­σό­τε­ρες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις.

Εγώ θα εξηγήσω και θα επι­χει­ρη­μα­το­λο­γήσω γιατί πιστεύω ότι η κυβέρ­νηση ενός κόμ­μα­τος είναι καλύ­τερη για τη χώρα από μία κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας. Το αν θα πείσω τον ελλη­νικό λαό ή όχι θα εξαρ­τη­θεί από το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών.

Νεφέλη Μεγκ: Βέβαια εσείς έχετε την εντολή. Δηλαδή, αν ας πούμε βγει το ΠΑΣΟΚ υπερ­ψη­φί­ζει τα περισ­σό­τερα ψηφο­δέλ­τιά σας…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Νομο­σχέ­δια. Τα ψηφο­δέλ­τια αν τα ψήφιζε θα είχαμε κάνει ένα σημα­ντικό βήμα προόδου στην κατεύ­θυνση που λες.

Νεφέλη Μεγκ: Τα νομο­σχέ­δια, εννοώ, τα υπερ­ψη­φί­ζει. Δηλαδή αν…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Δεν τα ψηφίζει και τα περισ­σό­τερα. Ας πούμε, να σου δώσω ένα παρά­δειγμα: δεν ψήφισε νομο­σχέ­δια που αφορούν την αξιο­λό­γηση, δεν ψήφισε την εξυ­γί­ανση των ναυ­πη­γείων Ελευ­σί­νας. Κάποια άλλα τα έχει ψηφίσει, σε πολλά άλλα έχει βρεθεί απέ­να­ντι.

Νεφέλη Μεγκ: Αξιο­λό­γηση, ωραία πάσα μου δώσατε. Γιατί δεν γίνεται αξιο­λό­γηση αστυ­νο­μι­κών;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αξιο­λό­γηση αστυ­νο­μι­κών; Κατ’ αρχάς πρέπει να γίνεται αξιο­λό­γηση όλων των δημο­σίων υπαλ­λή­λων. Να συμ­φω­νή­σουμε σε αυτό;

Νεφέλη Μεγκ: Σίγουρα, αλλά εγώ θέλω να επι­κε­ντρω­θούμε εδώ στην Αστυ­νο­μία.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Τι σημαί­νει αξιο­λό­γηση αστυ­νο­μι­κών, πώς την αντι­λαμ­βά­νε­σαι εσύ; Και ποιος σου λέει ότι δεν γίνεται αξιο­λό­γηση αστυ­νο­μι­κών;

Νεφέλη Μεγκ: Γιατί όταν γίνεται ένα περι­στα­τικό αστυ­νο­μι­κής βίας τα πάντα αρχί­ζουν και τελειώ­νουν με μία ΕΔΕ η οποία καθυ­στε­ρεί πάρα πολύ να γίνει και παρα­γρά­φο­νται οι υπο­θέ­σεις. Τα έχουμε αυτά δει να συμ­βαί­νουν.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μη συγ­χέ­ουμε λοιπόν τη διε­ρεύ­νηση ενός περι­στα­τι­κού όπου θεω­ρούμε ότι υπάρχει μία παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά, δηλαδή μία ΕΔΕ ή μία έρευνα όταν εκτι­μούμε ότι κάτι έχει πάει λάθος, με την τακτική αξιο­λό­γηση του προ­σω­πι­κού. Είναι δύο δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα, να το συμ­φω­νή­σουμε αυτό.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, να μου δώσετε την απά­ντηση και στα δύο.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ωραία, άρα ξεκι­νούμε με το δεύτερο: όλοι πρέπει να αξιο­λο­γού­νται. Πρέπει να σου πω ότι από τότε που είχα δια­τε­λέ­σει Υπουρ­γός Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης, το 2013 και 2014, είχα αγω­νι­στεί πάρα πολύ για να εισάγω την έννοια της αξιο­λό­γη­σης του προ­σω­πι­κού στη δημόσια διοί­κηση, κόντρα τότε σε πολύ μεγάλες αντι­δρά­σεις.

Πιστεύω ότι έχουμε κατα­κτή­σει πια ως κοι­νω­νία την ανάγκη να θεω­ρούμε δεδο­μένο ότι όλοι πρέπει να αξιο­λο­γού­νται. Το πώς θα αξιο­λο­γού­νται είναι μία άλλη συζή­τηση, αλλά πρέπει να σου πω ότι πολλές φορές αυτοί οι οποίοι δεν θέλουν την αξιο­λό­γηση κρύ­βο­νται πίσω από τις δια­δι­κα­σίες της αξιο­λό­γη­σης.

Σου λένε «και καλά τώρα ποιος θα αξιο­λο­γεί και πώς θα αξιο­λο­γεί;», άρα «αφού δεν έχουμε εμπι­στο­σύνη στην αξιο­λό­γηση καλύ­τερα να μην κάνουμε καθόλου αξιο­λό­γηση». Λάθος προ­σέγ­γιση κατά την άποψή μου, διότι όλες οι δημό­σιες διοι­κή­σεις και όλες οι ιδιω­τι­κές εται­ρίες, όλοι με κάποιο τρόπο αξιο­λο­γού­μα­στε και πρέπει να υπάρ­χουν συστή­ματα αξιο­λό­γη­σης. Και η επι­στήμη της δια­χεί­ρι­σης των ανθρώ­πι­νων πόρων έχει προ­χω­ρή­σει αρκετά σε αυτή την κατεύ­θυνση για να μπο­ρούμε να κάνουμε αξιο­λό­γηση. Και ξεκι­νάμε πια και κάνουμε αξιο­λό­γηση και στο Δημόσιο.

Νεφέλη Μεγκ: Αξιο­λο­γού­νται οι αστυ­νο­μι­κοί;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Βεβαίως αξιο­λο­γού­νται οι αστυ­νο­μι­κοί, ανά πάσα στιγμή αξιο­λο­γού­νται από τον προϊ­στά­μενό τους, αλλά αυτό το οποίο είπες εσύ είναι κάτι δια­φο­ρε­τικό.

Έχουμε ένα περι­στα­τικό αστυ­νο­μι­κής βίας, έχουν γίνει και τέτοια περι­στα­τικά τα οποία και εμένα με έχουν ενο­χλή­σει πολύ, κι εκείνη τη στιγμή λες «κοίταξε να δεις, εδώ κάτι έχει πάει στραβά». Λοιπόν, θα λογο­δο­τή­σει αυτός ο οποίος χρη­σι­μο­ποί­ησε υπερ­βο­λική βία; Πρέπει να λογο­δο­τή­σει.

Ποιος θα τον αξιο­λο­γή­σει και ποιος θα κρίνει εάν έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει υπερ­βο­λική βία; Κάποιος ενδε­χο­μέ­νως μέσα στην Αστυ­νο­μία και εκεί που μπορεί να διε­ξά­γε­ται μία ΕΔΕ πράγ­ματι πιστεύω ότι και στο παρελ­θόν μπορεί να υπήρχαν περι­στα­τικά όπου ενδε­χο­μέ­νως παρα­βα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές να κου­κου­λώ­θη­καν.

Δεν πρέπει να γίνεται αυτό. Πώς μπο­ρούμε να εξα­σφα­λί­σουμε ότι θα γίνεται σε μικρό­τερη έκταση; Με το να έχουμε καλύ­τερο απο­δει­κτικό υλικό, με το να έχουν οι ίδιοι οι αστυ­νο­μι­κοί κάμερες, με το να είμαστε σίγου­ροι ότι έχουμε την ακριβή εικόνα του τι έχει γίνει σε κάθε περι­στα­τικό.

Νεφέλη Μεγκ: Έχει ψηφι­στεί αυτό για τις κάμερες αλλά δεν εφαρ­μό­ζε­ται στις πορείες, γιατί;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης:

Στις πορείες πρέπει να σου πω ότι θεωρώ ότι τα πράγ­ματα τελευ­ταία είναι καλύ­τερα ενδε­χο­μέ­νως από…

Νεφέλη Μεγκ: Τελευ­ταία είναι καλύ­τερα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Σε ένα βαθμό.

Νεφέλη Μεγκ: Τι λέτε κύριε Πρω­θυ­πουργέ; Εδώ πάλι σπά­ζο­νται στο ξύλο παιδιά.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό, να ξεκα­θα­ρί­σουμε δύο πράγ­ματα. Είναι άλλο να παρεμ­βαί­νει η Αστυ­νο­μία και να δέρνει αδια­κρί­τως και είναι τελείως δια­φο­ρε­τικό όταν κάποιοι κου­κου­λο­φό­ροι αρχί­ζουν και πετάνε μολότοφ να παρεμ­βαί­νει η Αστυ­νο­μία. Λοιπόν, το πρώτο είναι απα­ρά­δε­κτο και κατα­κρι­τέο, το δεύτερο, λυπάμαι που θα στο πω, είναι επι­βε­βλη­μένο.

Νεφέλη Μεγκ: Επι­βε­βλη­μένο; Συγνώμη, η Αστυ­νο­μία είναι προ­έ­κταση του κράτους, είναι στην εκτε­λε­στική εξουσία. Και η Αστυ­νο­μία πρέπει να βοηθάει τον πολίτη, σωστά;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, δεν μου λες, ο κου­κου­λο­φό­ρος ο οποίος πετάει μία μολότοφ πώς πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζε­ται από το κράτος;

Νεφέλη Μεγκ: Θα συλ­λη­φθεί, αλλά γιατί πρέπει να τον σπάσεις στο ξύλο μέχρι να συλ­λη­φθεί; Εγώ αυτό δεν κατα­λα­βαίνω, γιατί όταν γίνεται μία επίθεση η άμυνα νομικά, η άμυνα στην επίθεση, πρέπει να είναι της..

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ανάλογη.

Νεφέλη Μεγκ: Ανάλογη, ακριβώς.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εκείνη τη στιγμή όμως αυτός ο οποίος πετάει μία μολότοφ θέτει σε κίνδυνο μία ανθρώ­πινη ζωή. Υπάρχει τρόπος να τον συλ­λά­βεις χωρίς να τον σπάσεις στο ξύλο. Αλλά δυστυ­χώς όταν ασκεί­ται βία από κάποιον η απά­ντηση μπορεί να πρέπει να είναι και η χρήση βίας από πλευράς κράτους, το οποίο τελικά -όπως γνω­ρί­ζεις και από τη νομική επι­στήμη την οποία έχεις σπουδάσει- είναι και το μόνο το οποίο νομι­μο­ποιεί­ται να μπορεί να την ασκεί με κάποιο τρόπο.

Νεφέλη Μεγκ: Βέβαια το κράτος ασκεί τη βία, αλλά την ασκεί με ένα τρόπο, επειδή έχει και το πλε­ο­νέ­κτημα η Αστυ­νο­μία να φέρει όπλα, να φέρει πράγ­ματα…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό δεν είναι πλε­ο­νέ­κτημα. Είναι το δικαί­ωμα το οποίο έχουμε δώσει όλοι μαζί, στα πλαίσια ενός κοι­νω­νι­κού συμ­βο­λαίου, στην Αστυ­νο­μία να είναι επι­φορ­τι­σμένη με την τήρηση του νόμου και της τάξης. Δεν το κάνει από μόνη της, το κάνουμε διότι υπάρχει ένα κοι­νω­νικό συμ­βό­λαιο το οποίο δίνει τη δυνα­τό­τητα στη Αστυ­νο­μία να κάνει τη δουλειά της.

Το πρό­βλημά μας είναι όταν η Αστυ­νο­μία χρη­σι­μο­ποιεί υπερ­βο­λική βία και αυτό είναι το φαι­νό­μενο το οποίο πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτή τη στιγμή. Όντως είχαμε τέτοια περι­στα­τικά κι εκεί οι Αστυ­νο­μι­κοί που χρη­σι­μο­ποιούν υπερ­βο­λική βία πρέπει να λογο­δο­τούν και πρέπει να τιμω­ρού­νται. Κι αν πρέπει, πρέπει να φεύγουν και να απο­λύ­ο­νται κιόλας από την Αστυ­νο­μία.

Νεφέλη Μεγκ: Έχει απο­λυ­θεί κανείς, έχει φύγει κανείς; Δηλαδή εγώ βλέπω ότι τα περισ­σό­τερα και από αυτά που διαβάζω, απο­φά­σεις του δικα­στη­ρίου δικαιω­μά­των των ανθρώ­πων ή το πόρισμα της επι­τρο­πής Αλι­βι­ζά­του, με αυτό τι έγινε; Έγινε για επι­κοι­νω­νια­κούς λόγους ολό­κληρη επι­τροπή Αλι­βι­ζά­του; Γιατί δεν προ­χώ­ρησε; Είχε γίνει μια πολύ καλή ενέρ­γεια τότε να γίνει διε­ρεύ­νηση των υπο­θέ­σεων.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Έχουμε ακόμα να κάνουμε βήματα σε αυτή την κατεύ­θυνση. Δεν είμαι πλήρως ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από την πρόοδο την οποία έχουμε κάνει στο να μπο­ρέ­σουμε να εκπαι­δεύ­σουμε τους αστυ­νο­μι­κούς μας και να έχουν πλήρη, θα έλεγα, συνεί­δηση των αρμο­διο­τή­των τους, του ρόλου τους και των ορίων τους.

Όμως σε καμία περί­πτωση δεν θέλω να αδι­κή­σουμε τη σημα­ντική δουλειά η οποία γίνεται από την Αστυ­νο­μία σε πάρα πολλά επίπεδα, εστιά­ζο­ντας μόνο σε κάποιες μεμο­νω­μέ­νες περι­πτώ­σεις αστυ­νο­μι­κών που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν φαί­νε­ται να είναι μεμο­νω­μέ­νες.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Γιατί το λες αυτό;

Νεφέλη Μεγκ: Γιατί η εικόνα της Αστυ­νο­μίας που βγαίνει προς τα έξω σε κάθε μεγάλη πορεία, δια­δή­λωση…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, ποια είναι αυτή η εικόνα; Συγνώμη, αυτή είναι μία εικόνα η οποία κατά κανόνα είναι μιας Αστυ­νο­μίας η οποία βρί­σκε­ται σε κάποιο πλαίσιο σύγκρου­σης, βίας, με κάποιους οι οποίοι κι αυτοί ασκούν βία.

Αυτό πάλι δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπήρξαν περι­στα­τικά απα­ρά­δε­κτα, όπου πράγ­ματι υπήρξε αστυ­νο­μική βία η οποία ήταν τελείως υπερ­βο­λική και στην περί­πτωση αυτή οι αστυ­νο­μι­κοί πρέπει να τιμω­ρη­θούν. Αλλά σε καμία περί­πτωση δεν νομίζω ότι πρέπει να φτά­σουμε στο άλλο άκρο, να έχουμε μία Αστυ­νο­μία η οποία να μην μπορεί να παρεμ­βαί­νει όταν πράγ­ματι πρέπει…

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είπαμε να φτά­σουμε στο άλλο άκρο. Εσείς είστε ευχα­ρι­στη­μέ­νος με την εικόνα της Αστυ­νο­μίας;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Πιστεύω ότι μπο­ρούμε να κάνουμε ακόμα βήματα προόδου στο ζήτημα το οποίο ανέ­δει­ξες, από την άλλη μπορώ να σου πω ότι είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από άλλες πτυχές της Αστυ­νο­μίας. Το γεγονός παρα­δείγ­μα­τος χάρη ότι πια έχουμε γραφεία ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας που ασχο­λού­νται με και­νούρ­για αντι­κεί­μενα τα οποία πρέπει να απα­σχο­λούν την Ελλη­νική Αστυ­νο­μία. Ότι δίνουμε μεγα­λύ­τερη έμφαση πια στην εκπαί­δευση των αστυ­νο­μι­κών σε ζητή­ματα που έχουν να κάνουν με τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα, πράγ­ματα τα οποία ενδε­χο­μέ­νως στο παρελ­θόν να μην απα­σχο­λού­σαν τόσο πολύ την Ελλη­νική Αστυ­νο­μία.

Λέω ότι γίνο­νται βήματα, αλλά ειδικά στο ζήτημα αυτό πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε πιο τολ­μη­ροί και πιο θαρ­ρα­λέοι και όταν κάποιοι αστυ­νο­μι­κοί ξεφεύ­γουν, πράγ­ματι να μπο­ρούμε να έχουμε εκείνες τις δια­δι­κα­σίες που να σιγου­ρευό­μα­στε ότι οι αστυ­νο­μι­κοί πράγ­ματι λογο­δο­τούν και αν βρεθούν ότι είναι ένοχοι να τιμω­ρού­νται.

Νεφέλη Μεγκ: Ακούω πολύ «να, να, να». Σε αυτό εγώ εμμένω πάρα πολύ, στο ότι γιατί δεν έγινε τόσα χρόνια; Δηλαδή γιατί εσείς λέτε ότι θα γίνει στα επόμενα χρόνια;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εμένα δεν μου αρέσει να κάνω αντι­πα­ρα­βολή με το παρελ­θόν, αλλά από μία κυβέρ­νηση δήθεν προ­ο­δευ­τική, την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση από εμάς…

Νεφέλη Μεγκ: Δεν με ενδια­φέ­ρει άλλη κυβέρ­νηση.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, αλλά εμένα με ενδια­φέ­ρει να κατα­δείξω ότι μερικές φορές αυτό το οποίο μπορεί να φαί­νε­ται απλό είναι πολύ πιο δύσκολο να υλο­ποιεί­ται στην πράξη.

Νεφέλη Μεγκ: Σίγουρα…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Να ρωτήσω κάτι; Βλέπεις και βλέ­πουμε εικόνες από δια­δη­λώ­σεις στο εξω­τε­ρικό -στη Γαλλία έχουμε περι­πτώ­σεις και στη Γερ­μα­νία έχουμε περι­πτώ­σεις και στην Ιταλία είχαμε περιπτώσεις- και βλέπεις βία από τη μία και βία από την Αστυ­νο­μία, γιατί δε μας κάνει εντύ­πωση εκεί; Δηλαδή γιατί θεω­ρούμε ότι αυτό είναι κάτι το οποίο είναι έξω από το πλαίσιο του τρόπου με τον οποίο η Αστυ­νο­μία πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζει τέτοια φαι­νό­μενα;

Νεφέλη Μεγκ: Εμένα μου κάνει εντύ­πωση όπου και να τα δω, δηλαδή στην Αμερική που σκο­τώ­νουν τους…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εκεί μιλάμε για άλλη περί­πτωση.

Νεφέλη Μεγκ: Εντάξει, επειδή πιάσαμε τώρα και το εξω­τε­ρικό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, να πω όμως κάτι; Εστιά­ζεις στο συγκε­κρι­μένο. Όταν η Αστυ­νο­μία θα έρθει και θα τρέξει και θα παρά­σχει τις υπη­ρε­σίες της, θα έρθει και θα εξι­χνιά­σει μία κλοπή, μία διάρ­ρηξη, θα πιάσει κάποιον ο οποίος δια­κι­νεί ναρ­κω­τικά, θα κάνει το απλό, να βοη­θή­σει ένα τυφλό να περάσει το δρόμο. Όλα αυτά δεν τα βλέ­πουμε ποτέ, έτσι δεν είναι;

Νεφέλη Μεγκ: Μα τώρα εστιά­ζουμε στα προ­βλή­ματα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό που θέλω να τονίσω είναι αυτό το οποίο βλέπεις εσύ και ανα­δει­κνύ­εις -καλά κάνεις και το ανα­δει­κνύ­εις γιατί είναι κάτι το οποίο μας ενοχλεί και σίγουρα πρέπει να διορ­θω­θεί γιατί εδώ είμαστε για να διορ­θώ­σουμε τα κακώς κείμενα- αυτή δεν είναι όλη η εικόνα της Αστυ­νο­μίας. Και οι αστυ­νο­μι­κοί τελικά τι είναι; Δεν είναι…

Νεφέλη Μεγκ: Η προ­έ­κτασή σας είναι η Αστυ­νο­μία.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, η Αστυ­νο­μία είναι η προ­έ­κτασή σου.

Νεφέλη Μεγκ: Η δική μου; Της εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας είναι προ­έ­κταση.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, είναι η προ­έ­κταση όλης της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Πόσων χρονών είσαι;

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ είμαι 25.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ωραία, 25, ξέρεις πόσα παιδιά, αστυ­νο­μι­κοί, υπάρ­χουν που είναι 25 χρονών, που είναι τα παιδιά της διπλα­νής πόρτας; Τι είναι αυτοί; Δεν είναι νέοι άνθρω­ποι σαν κι εσένα; Άρα η Αστυ­νο­μία δεν είναι κάτι δια­φο­ρε­τικό από την κοι­νω­νία, δεν είναι κάτι δια­φο­ρε­τικό, δεν είναι ένα πράγμα το οποίο δεν προ­έρ­χε­ται από την ίδια την κοι­νω­νία.

Νεφέλη Μεγκ: Καλά, ναι, δεν τους φέραμε και από τον Άρη.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Γιατί τους αντι­με­τω­πί­ζουμε πάντα με τέτοιο σκε­πτι­κι­σμό και με τέτοια επι­φυ­λα­κτι­κό­τητα;

Νεφέλη Μεγκ: Αυτή είναι μια άλλη φιλο­σο­φική συζή­τηση και θα μας βγάλει από εκεί που ήθελα να πάω, αλλά εσείς θεω­ρείτε τον εαυτό σας μεταρ­ρυθ­μι­στή;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Βεβαίως.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, θυμάστε τι έκανε ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος το 1911, στην πρώτη του ομιλία στο Σύνταγμα; Που ζητούσε ο λαός, συντα­κτική έλεγε ο λαός…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Συντα­κτική έλεγε ο λαός, ναι.

Νεφέλη Μεγκ: Και έλεγε: είπα, διπλή ανα­θε­ω­ρη­τική. Έτσι αν δεν μπει κάποιος, συνήθως ο αρχηγός, να πάρει μια απόφαση, δεν είναι μεταρ­ρυθ­μι­στής.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εγώ λοιπόν αυτό το οποίο μπορώ να σου πω, και θα στο επα­να­λάβω, είναι ότι τα φαι­νό­μενα υπερ­βο­λι­κής χρήσης βίας από την Αστυ­νο­μία δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνο­νται ανεκτά. Εάν δεν έχουμε κάνει καλά τη δουλειά μας για να τα εξι­χνιά­σουμε να ανα­γνω­ρίζω το μερίδιο της ευθύνης που μας ανα­λο­γεί σε αυτό και να κοι­τά­ξουμε να βελ­τιω­θούμε.

Νεφέλη Μεγκ: Λοιπόν θα μείνω λίγο στην Αστυ­νο­μία, στα πανε­πι­στή­μια, που είναι πολύ σημα­ντικό. Έχει περάσει ένας νόμος για την πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία. Δεν μπορώ να κατα­λάβω, εφόσον υπο­τί­θε­ται ότι είστε και μια κυβέρ­νηση managers, με management, εννο­ώ­ντας ότι θέλετε λίγο να φέρετε το ιδιω­τικό μοντέλο στο δημόσιο κομμάτι, πώς προ­χω­ρή­σατε σε αυτό το βήμα χωρίς να μετρή­σετε το πρό­βλημα στην κοι­νω­νία, να μετρή­σετε τα περι­στα­τικά.

Η μόνη μελέτη που υπάρχει κατα­γρα­φής περι­στα­τι­κών στα πανε­πι­στή­μια είναι από το ΠΑΜΑΚ στην περίοδο 2011-2017. Πώς γίνεται να προ­χω­ράτε σε ένα τέτοιο μέτρο χωρίς να μετράτε το πρό­βλημα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Άρα εσύ θεωρείς ότι δεν υπήρχε πρό­βλημα τάξης στα πανε­πι­στή­μια;

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είναι τι θεωρώ εγώ, είναι το πώς θα περά­σετε στην κοι­νω­νία και τι καμπά­νια ή τι εκστρα­τεία θα κάνετε για να πείσετε…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό, να δούμε κατ’ αρχάς ποιο είναι το πρό­βλημα το οποίο καλού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σουμε.

Σε μία σειρά πανε­πι­στή­μια, όχι σε όλα, πίσω από το πανε­πι­στη­μιακό άσυλο κρύ­βο­νταν κακο­ποιά στοι­χεία τα οποία συχνά δεν είχαν τίποτα να κάνουν με το πανε­πι­στή­μιο, τα οποία ουσια­στικά κατα­λάμ­βα­ναν χώρους εντός του πανε­πι­στη­μίου και ασκού­σαν βία εις βάρος φοι­τη­τών, καθη­γη­τών και άλλων.

Είναι μια κατά­σταση αυτή η οποία μπορεί να είναι απο­δε­κτή σε ένα δημόσιο πανε­πι­στή­μιο; Η απά­ντηση είναι όχι. Αν λοιπόν αυτή η κατά­σταση δεν είναι απο­δε­κτή πρέπει να δούμε πώς θα την διορ­θώ­σουμε.

Η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία έτσι όπως δρο­μο­λο­γή­θηκε ήταν ουσια­στικά μία ήπια μορφή παρέμ­βα­σης εντός του πανε­πι­στη­μίου, έτσι ώστε να περιο­ρί­σουμε, στο μέτρο του εφικτού, τέτοια φαι­νό­μενα. Προ­φα­νώς δεν είναι το μόνο εργα­λείο το οποίο έχουμε στη διάθεσή μας και χρειά­ζε­ται και η συνερ­γα­σία των πανε­πι­στη­μίων για να μπο­ρέ­σουμε να εκπο­νή­σουμε ένα σχέδιο που τα πανε­πι­στή­μιά μας θα είναι πραγ­μα­τικά ασφαλή.

Γιατί κι εσύ αν σπου­δά­ζεις -και έχεις σπου­δά­σει σε ελλη­νικό πανεπιστήμιο- το τελευ­ταίο το οποίο θέλεις είναι να μπαί­νεις στο πανε­πι­στή­μιό σου και να βρί­σκε­σαι αντι­μέ­τωπη με φαι­νό­μενα βίας που δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με την ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης και με την ακα­δη­μαϊκή σου ζωή εντός του πανε­πι­στη­μίου.

Αυτό το πρό­βλημα πήγαμε να αντι­με­τω­πί­σουμε. Η παρέμ­βασή μας θεωρώ ότι ήταν εξαι­ρε­τικά ήπια ως προς τον τρόπο με τον οποίον στήθηκε αυτό το σώμα. Και πιστεύω ότι συνο­λικά στο ζήτημα αυτό έχουμε κάνει κάποια βήματα προόδου, κατ’ αρχάς κατο­χυ­ρώ­νο­ντας την πραγ­μα­τι­κό­τητα: ότι δεν γίνεται να έχουμε μέσα στα πανε­πι­στή­μια κατα­λή­ψεις και στοι­χεία τα οποία δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τη δουλειά των πανε­πι­στη­μίων.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ άλλο ρώτησα βέβαια, εγώ σας ρώτησα γιατί δεν έγινε κάποια κατα­γραφή περι­στα­τι­κών πριν προ­βείτε… Δηλαδή να κάνετε μια έρευνα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Πλήρη κατα­γραφή όλων των περι­στα­τι­κών και όλων των κατα­λή­ψεων που υπήρχαν εντός των ελλη­νι­κών πανε­πι­στη­μίων, σε δια­βε­βαιώνω ότι την είχα στη διάθεσή μου από την πρώτη στιγμή.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ δεν μιλάω για τις κατα­λή­ψεις, εγώ μιλάω για την πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία συγκε­κρι­μένα. Είναι ένα μέτρο, παρα­δείγ­μα­τος χάρη, εφόσον υπάρ­χουν αυτά τα περι­στα­τικά -κι εγώ είμαι που έχω βιώσει κιόλας, δεν θα τα ξεχάσω, τα έχω πει κιόλας πολλές φορές- απλά π.χ. θα μπο­ρούσε να γίνει ένα panic button.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, να σου δώσω ένα παρά­δειγμα λοιπόν. Το ανέ­φε­ρες, είσαι στην πανε­πι­στη­μιού­πολη του Ζωγρά­φου, γιατί πιστεύω ότι ουσια­στικά η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία έτσι μπορεί συμπλη­ρω­μα­τικά να λει­τουρ­γή­σει. Λοιπόν είσαι στην πανε­πι­στη­μιού­πολη του Ζωγρά­φου, ας πούμε είναι 9 το βράδυ, θες να βγεις από τη βιβλιο­θήκη και να πας σπίτι σου και πρέπει να περ­πα­τή­σεις μέσα από ένα σκο­τεινό campus.

Δεν θα αισθα­νό­σουν πιο άνετα εάν είχες τη δυνα­τό­τητα να ειδο­ποι­ή­σεις κάποιον και να έρθει κάποιος να σε συνο­δεύ­σει μέχρι το μέσο μαζικής μετα­φο­ράς, μέχρι να βγεις από το πανε­πι­στή­μιο; Είναι κακό αυτό, αν θες να έχεις αυτή την επιλογή; Είναι πρό­βλημα αυτό για έναν χώρο ο οποίος είναι ανοι­χτός, στον οποίο μπορεί να υπάρ­χουν παρα­βα­τικά στοι­χεία; Δεν βλέπω κάποιο πρό­βλημα εκεί ούτε βλέπω να απει­λεί­ται κανείς από μία τέτοια παρου­σία εντός του πανε­πι­στη­μίου.

Και σίγουρα η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία δεν είναι εκεί για να φιμώσει την ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης. Τα ανάποδα επει­σό­δια είχαμε τελευ­ταία στο ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο. Είχες μια καθη­γή­τρια η οποία προ­πη­λα­κί­στηκε επειδή εξέ­φρασε τη γνώμη της από κάποιες ομάδες φοι­τη­τών, οι οποίες θεωρούν ότι έχουν το αλάθητο και μπορούν να επι­βάλ­λουν τη δική τους άποψη δια της βίας ή δια των φωνών. Ούτε αυτό είναι απο­δε­κτό. Σε έναν χώρο ελεύ­θε­ρης έκφρα­σης, όλοι πρέπει να μπορούν να εκφρά­ζο­νται και να ακού­γο­νται όλες οι απόψεις.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, για να πείσετε αυτούς τους ανθρώ­πους ότι υπάρχει πρό­βλημα στα πανε­πι­στή­μια πιστεύ­ετε ότι είναι πιο -πώς να το πω- απο­τε­λε­σμα­τικό να «φυτεύ­ετε» ένα σώμα το οποίο δεν το δέχο­νται παρά να κάνετε μία καμπά­νια, μία εκστρα­τεία ενη­μέ­ρω­σης, ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, ότι «ξέρετε παιδιά υπάρχει πρό­βλημα να ενη­με­ρώ­σουμε την κοι­νω­νία»;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μα πιστεύω ότι κάνουμε και τα δύο.

Νεφέλη Μεγκ: Ποια καμπά­νια ενη­μέ­ρω­σης έγινε;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μα συγνώμη, δεν γνω­ρί­ζαμε τα προ­βλή­ματα τα οποία υπάρ­χουν σε μια σειρά από πανε­πι­στή­μια; Όχι σε όλα.

Δεν είχαμε αρκετά περι­στα­τικά όπου ανα­γκά­στηκε να μπει η Αστυ­νο­μία μέσα στα πανε­πι­στή­μια; Γιατί θέλω να θυμίσω ότι αυτή τη στιγμή η Αστυ­νο­μία -όχι η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία, η Αστυνομία- μπορεί να μπει στο πανε­πι­στή­μιο εφόσον κληθεί κι εφόσον εντο­πί­σει συμπε­ρι­φο­ρές οι οποίες είναι προ­δή­λως παρά­νο­μες.

Δεν είχαμε αρκετά τέτοια περι­στα­τικά για να πει­στούμε ότι έχουμε ένα πρό­βλημα το οποίο πρέπει να αντι­με­τω­πί­σουμε; Και, στο κάτω-κάτω, γιατί να ξεση­κώ­σει τόσο πολλή συζή­τηση και τόσο πολλή σκόνη μία προ­σπά­θεια να επα­να­φέ­ρουμε το πανε­πι­στή­μιο στον πραγ­μα­τικό του ρόλο; Δηλαδή ποιοι βρί­σκο­νται απέ­να­ντι τελικά σε αυτή την προ­σπά­θεια;

Ένας φοι­τη­τής ο οποίος δεν εντάσ­σε­ται σε καμία φοι­τη­τική παρά­ταξη, και θεωρώ ότι η μεγάλη πλειο­ψη­φία των φοι­τη­τών θα έλεγα δε φέρουν κομ­μα­τικό φοι­τη­τικό «καπέλο»…

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, δεν λέω αυτό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό, θέλεις να είσαι στο πανε­πι­στή­μιο, να σπου­δά­ζεις, να έχεις καλής ποιό­τη­τας καθη­γη­τές, να μπορείς να πηγαί­νεις στα μαθή­ματά σου και μία καλή φοι­τη­τική ζωή. Σε αυτό δεν βλέπω να υπάρχει κάποιος… Μπορεί να θέλεις να δρα­στη­ριο­ποιεί­σαι πολι­τικά, να δρα­στη­ριο­ποιεί­σαι κοι­νω­νικά, να κάνεις, θα έλεγα, μέχρι και έναν καλώς εννο­ού­μενο ακτι­βι­σμό.

Όλα αυτά είναι απο­λύ­τως θεμιτά μέσα στο χώρο του πανε­πι­στή­μιου. Πού χωράει σε αυτό η βία; Οι βαριο­πού­λες, ο τσα­μπου­κάς, οι χώροι οι οποίοι έκλει­ναν με το ζόρι. Δημό­σιοι χώροι είναι αυτοί. Οι κατα­στρο­φές τις οποίες εσύ θα πλη­ρώ­σεις μετά ως φορο­λο­γού­με­νος.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ το ξέρω πάρα πολύ καλά, εγώ σας ρωτάω γιατί δεν θεω­ρείτε πιο απο­τε­λε­σμα­τικό να ενη­με­ρώ­σετε και να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σετε και αυτούς τους ανθρώ­πους που δεν κατα­λα­βαί­νουν αν υπάρχει πρό­βλημα ή όχι.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό προ­σπαθώ να κάνω μέσα από την ωραία συζή­τηση την οποία κάνουμε.

Νεφέλη Μεγκ: Δηλαδή μετά από τέσσερα χρόνια από αυτή τη συζή­τηση θα ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί ο κόσμος;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι μετά από τέσσερα χρόνια.  Έχω μιλήσει πολλές φορές για αυτό το θέμα.

Νεφέλη Μεγκ: Η μόνη εκστρα­τεία, συγ­γνώμη που σας δια­κό­πτω, αλλά η μόνη εκστρα­τεία που έγινε για τα πανε­πι­στή­μια ήταν στο Μέγαρο Μου­σι­κής με την κα. Κερα­μέως, τη ΔΑΠ και κάτι ανθρώ­πους μεγάλης ηλικίας που δεν είχαν θέση πλέον στο πανε­πι­στή­μιο. Δηλαδή άνθρω­ποι που δεν κατα­λα­βαί­νουν. Αν αυτοί οι άνθρω­ποι πήγαι­ναν σε ένα πανε­πι­στή­μιο και έκαναν αυτή την ομιλία θα τους είχαν σκο­τώ­σει, θα τους είχαν σπάσει στο ξύλο. Εγώ σας το λέω γιατί θέλω να κατα­λάβω…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό που λες από μόνο του δεν είναι ενδια­φέ­ρον;  Δεν δείχνει το πρό­βλημα;

Νεφέλη Μεγκ: Μα εγώ δεν λέω ότι δεν υπάρχει κάποιο πρό­βλημα, το θέμα είναι όμως πώς πείθετε εσείς.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μα τι να πείσω; Συγ­γνώμη, καλή η πειθώ λοιπόν αλλά δεν νομίζω ότι υπάρ­χουν πολλά πεδία συνεν­νό­η­σης με κάποιους ανθρώ­πους οι οποίοι έχουν επι­λέ­ξει ότι ο μόνος τρόπος για να επι­βά­λουν τις απόψεις τους είναι η βία.

Καλή η συζή­τηση, εντάξει. Ένα πράγμα το οποίο με προ­βλη­μά­τιζε πάντα με το ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο είναι γιατί δεν υπήρξε μεγα­λύ­τερη αντί­δραση από τους ίδιους τους φοι­τη­τές, όχι τους κομ­μα­τι­κο­ποι­η­μέ­νους φοι­τη­τές, απέ­να­ντι σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Γιατί την ανε­χό­μα­σταν; Γιατί την ανέ­χο­νται οι φοι­τη­τές ως κάτι το οποίο περίπου είναι γραφικό αλλά «δεν βαριέ­σαι, έτσι είναι, δεν αλλάζει αυτό».

Με ρώτησες πριν αν είμαι πραγ­μα­τι­κός μεταρ­ρυθ­μι­στής. Θα μπο­ρούσα και εγώ να συμ­βι­βα­στώ εύκολα με αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα: «ε, έτσι είναι το ελλη­νικό πανε­πι­στή­μιο, δεν βαριέ­σαι, πρέπει πάντα να είναι βρώμικο, πρέπει να έχει κατα­λή­ψεις, πρέπει να έχει τρα­πε­ζά­κια, πρέπει να έχει αφίσες, αφού έτσι ήταν πάντα».

Μα όχι, δεν πρέπει να είναι έτσι.  Αν πας σε οποιο­δή­ποτε σοβαρό πανε­πι­στή­μιο του εξω­τε­ρι­κού δεν θα δεις αυτή την εικόνα. Αυτή είναι η  αλήθεια. Όπως δεν θα τη δεις και σε πολλά ελλη­νικά πανε­πι­στή­μια, ειδικά της περι­φέ­ρειας, όπου νομίζω ότι γίνεται μια πάρα πολύ ουσια­στική δουλειά και το πανε­πι­στή­μιο προ­σο­μοιά­ζει περισ­σό­τερο με ένα χώρο δημιουρ­γι­κής γνώσης και ποιο­τι­κής και ωραίας φοι­τη­τι­κής ζωής και όχι με έναν χώρο, θα έλεγα ακτι­βι­σμού, και μιας δράσης η οποίας συχνά ξεφεύ­γει από τα πλαίσια του νόμου.

Άρα το ερώτημα είναι γιατί ανε­χό­μα­σταν αυτή την κατά­σταση τόσο καιρό, όχι γιατί κάνουμε κάτι για αυτό. Μπορείς να με «κατη­γο­ρή­σεις» ή να μου ασκή­σεις κριτική ότι αυτό το οποίο κάναμε δεν ήταν απο­τε­λε­σμα­τικό. Αλλά δεν μπορείς να μου ζητάς γιατί βλέπω το πρό­βλημα και δεν το αντι­με­τω­πίζω. Γιατί πίσω από το πανε­πι­στη­μιακό άσυλο, δεκα­ε­τίες τώρα, καλύ­φθη­καν συμπε­ρι­φο­ρές οι οποίες δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με την ακα­δη­μαϊκή ζωή και τον τρόπο λει­τουρ­γίας του πανε­πι­στη­μίου.

Νεφέλη Μεγκ: Αν δεν είναι απο­τε­λε­σμα­τικό αυτό το μέτρο γιατί συνε­χί­ζει να υπάρχει;  Που δεν συνε­χί­ζει να υπάρχει, δηλαδή δεν εφαρ­μό­ζε­ται η πανε­πι­στη­μιακή αστυ­νο­μία.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ας το κρί­νουμε στην πορεία λοιπόν. Και εμείς αυτή τη στιγμή επι­λέ­ξαμε έναν ήπιο τρόπο για να μπο­ρέ­σουν τα στελέχη της πανε­πι­στη­μια­κής αστυ­νο­μίας να κάνουν την παρου­σία τους αισθητή, ακριβώς για να μην προ­κα­λέ­σουμε περισ­σό­τε­ρες αντι­δρά­σεις.

Και νομίζω ότι ο τρόπος για να μπο­ρέ­σουμε να κερ­δί­σουμε τελικά την εμπι­στο­σύνη των ίδιων των φοι­τη­τών είναι να αντι­λαμ­βά­νο­νται οι ίδιοι ότι αυτό είναι κάτι το οποίο είναι χρήσιμο και καλό για την πανε­πι­στη­μιακή ζωή. Αλλιώς το μέτρο δεν θα έχει επι­τυ­χία.

Νεφέλη Μεγκ: Πάντως μέχρι στιγμής έχουμε μετρή­σει σε αυτή συζή­τηση τρεις νόμους που δεν έχουν εφαρ­μο­στεί.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, μπορώ να σου πω και άλλους 300 που έχουν εφαρ­μο­στεί.

Να σου δώσω ένα άλλο παρά­δειγμα: Ντα­ντά­δες της Γει­το­νιάς ή Προ­σω­πι­κός Βοηθός. Είχαμε μιλήσει για το ζήτημα αυτό εδώ και χρόνια.

Από τη στιγμή που ψηφί­ζεις μια τέτοια διάταξη και λες ότι ένα άτομο με ανα­πη­ρία πρέπει να έχει δίπλα του έναν άνθρωπο που να τον βοηθάει συνέ­χεια, έτσι ώστε να μπορεί να έχει αυτο­νο­μία και να απαλ­λά­ξουμε την οικο­γέ­νεια από αυτό το βάρος, πρέπει να φρο­ντί­σεις να βάλεις τις σχε­τι­κές προ­δια­γρα­φές, να βρεις αυτούς τους ανθρώ­πους, να τους προ­σλά­βεις, να εξα­σφα­λί­σεις χρη­μα­το­δό­τηση.

Άρα η ψήφιση του νόμου είναι η αφε­τη­ρία. Η κατά­ληξη θα είναι όταν ο προ­σω­πι­κός βοηθός θα πάει και θα βοη­θή­σει πραγ­μα­τικά το άτομο με ανα­πη­ρία το οποίο έχει ανάγκη από υπο­στή­ριξη. Άρα, δεν έχουν όλοι οι νόμοι την ίδια δυσκο­λία εφαρ­μο­γής.

Νεφέλη Μεγκ: Θα μπο­ρούσα να μιλάω καιρό για αυτό αλλά πρέπει να προ­χω­ρήσω.  Είπατε φορο­λο­γία. Και ενώ ήθελα να πάω κάπου αλλού θα πάω στο ζήτημα της φορο­λο­γίας που είναι αυτό που με πονάει πάρα πολύ. Θεω­ρείτε ότι είναι δίκαιη η φορο­λο­γία στην Ελλάδα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Θεωρώ ότι καταρ­χάς είναι χαμη­λό­τερη από ό,τι ήταν πριν από τέσσερα χρόνια.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν μου φτάνει. Δεν μου κάνει.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό, δεν σου κάνει αλλά θα σου πω και εγώ τη δική μου άποψη. Θα έρθω στο τι είναι δίκαιο, θα το δούμε αυτό στη συνέ­χεια.

Θα επα­νέλθω γιατί το ερώτημά σου είναι εύλογο. Καταρ­χάς η φορο­λο­γία είναι χαμη­λό­τερη από αυτό που ήταν πριν από τέσσερα χρόνια, για όλους. Και αυτό ήταν μια προ­ε­κλο­γική μας δέσμευση την οποία έχουμε υλο­ποι­ή­σει. Και αυτό είναι σίγουρα κάτι το οποίο δεν αμφι­σβη­τεί­ται, διότι πιστο­ποιεί­ται με στοι­χεία

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, βέβαια.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Άρα η φορο­λο­γία μειώ­θηκε για όλους. Γιατί επι­μεί­ναμε τόσο στη μείωση της φορο­λο­γίας; Γιατί θεω­ρού­σαμε ότι η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση είχε υπερ­φο­ρο­λο­γή­σει, κυρίως τη μεσαία τάξη, με απο­τέ­λε­σμα οι πολίτες να κατα­βά­λουν μεγα­λύ­τερο κομμάτι του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τός τους, από αυτό το οποίο απαι­τείτο, στα κρατικά ταμεία και να κρα­τιέ­ται πίσω, συνο­λικά, η ανά­πτυξη της χώρας.

Θεω­ρούμε λοιπόν ότι έχουμε αυτή τη στιγμή ένα ύψος φορο­λο­γίας το οποίο είναι  πολύ πιο απο­δε­κτό από αυτό το οποίο βρήκαμε όταν ήρθαμε στα πράγ­ματα, πριν από τέσσερα χρόνια.

Πάμε τώρα να δούμε τι σημαί­νει δίκαιη φορο­λό­γηση. Στην Ελλάδα εάν κερ­δί­ζεις περισ­σό­τερα χρήματα πλη­ρώ­νεις περισ­σό­τερο φόρο.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό. Άρα έχουμε αυτό το οποίο λέμε προ­ο­δευ­τική φορο­λό­γηση. Άλλη φορο­λο­γία πλη­ρώ­νει αυτός ο οποίος βγάζει 10.000 ευρώ, άλλη φορο­λο­γία πλη­ρώ­νει αυτός ο οποίος βγάζει 100.000 ευρώ.  Έχουμε μια προ­ο­δευ­τική κλίμακα φορο­λό­γη­σης.

Εγώ θεωρώ ότι αυτό είναι δίκαιο. Εσύ μπορεί να θεωρείς ότι αυτό δεν είναι δίκαιο και να πρέπει να φορο­λο­γού­νται όλοι με τον ίδιο φορο­λο­γικό συντε­λε­στή. Είναι μια άποψη την οποία ακούω με την οποία προ­σω­πικά δεν συμφωνώ.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν συμ­φω­νείτε με το flat tax.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Δεν συμφωνώ με το flat tax, όχι. Και νομίζω ότι είναι και μια έννοια που και στην οικο­νο­μική  θεωρία είναι σχετικά ξεπε­ρα­σμένη.

Μπο­ρούμε να μιλάμε πολλές ώρες για τα πλε­ο­νε­κτή­ματα και τα μειο­νε­κτή­ματα της στα­θε­ρής φορο­λο­γίας. Όμως πού έγκει­ται η μεγάλη αδικία στη φορο­λο­γία; Η μεγάλη αδικία στη φορο­λο­γία δεν έγκει­ται, κατά την άποψή μου, στην προ­ο­δευ­τι­κό­τητα του φορο­λο­γι­κού συντε­λε­στή, έγκει­ται στη φορο­δια­φυγή. Αυτός ο οποίος δεν πλη­ρώ­νει φόρο ουσια­στικά ζημιώ­νει όλο το κοι­νω­νικό σύνολο προς όφελός του.

Άρα, η μεγα­λύ­τερη αδικία σήμερα στη φορο­λο­γία είναι η φορο­δια­φυγή και η μεγα­λύ­τερη υπο­χρέ­ωση του κράτους για να έχει μια δίκαιη φορο­λό­γηση είναι να περιο­ρί­σει τη φορο­δια­φυγή.

Νεφέλη Μεγκ: Μα ο συντε­λε­στής 44% είναι πάρα πολύ ψηλός. Έρχομαι εγώ, εγώ είμαι φιλό­δοξη, κ. Πρω­θυ­πουργέ, θέλω να βγάλω 50.000, 100.000 το χρόνο. Θέλω να βγάζω τόσο. Και έρχεται το κράτος και μου λέει από τα 40.000 και πάνω εγώ θα σου πάρω το 44%. Δεν είναι άδικο αυτό το πράγμα; Και όχι μόνο αυτό, μου λέει κιόλας για τον επόμενο χρόνο, χωρίς να ξέρεις τι θα βγάλεις…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, να πλη­ρώ­σεις και προ­κα­τα­βολή.

Νεφέλη Μεγκ: Δεν είναι άδικη η προ­κα­τα­βολή του φόρου; Γιατί να πληρώσω ενώ δεν ξέρω πώς θα τα πάω;  Έξαλλη έγινα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Σε βλέπω. Καταρ­χάς να ξέρεις ότι οι πιο πολλές χώρες έχουν προ­ο­δευ­τική φορο­λό­γηση, ακριβώς διότι θεωρούν ότι αν βγάζεις περισ­σό­τερα χρήματα πρέπει να εισφέ­ρεις περισ­σό­τερο στο κοι­νω­νικό σύνολο. Αυτή είναι η λογική της προ­ο­δευ­τι­κής φορο­λό­γη­σης.

Νεφέλη Μεγκ: Η προ­κα­τα­βολή γιατί;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Λοιπόν, η προ­κα­τα­βολή είναι ένα ταμειακό μέτρο το οποίο αυτή τη στιγμή ουσια­στικά διευ­κο­λύ­νει και τον ίδιο τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του κράτους. Έχει μειωθεί σε σχέση με την ακραία προ­κα­τα­βολή, το 100%. Και σίγουρα ενέχει ένα στοι­χείο αδικίας, διότι ουσια­στικά προ­βλέ­πεις τι θα πλη­ρώ­σει ο άλλος τον επόμενο χρόνο.

Νεφέλη Μεγκ: Μα εγώ δεν ξέρω αν θα τα πάω καλά. Γιατί κρα­τιό­μα­στε σε αυτό το μέτρο;  Μας τσα­κί­ζει. Δεν ξέρω αν εγώ θα δουλέψω καλά τον επόμενο χρόνο. Εσείς δεν έχετε να πείτε κάτι ότι  θα μειώ­σετε και άλλο τους συντε­λε­στές; Θεω­ρείτε ότι είναι καλά εδώ που είναι;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Να αφή­σουμε και τίποτα για την προ­ε­κλο­γική περίοδο αυτή καθαυτή. Ακόμα δεν έχει ξεκι­νή­σει.

Νεφέλη Μεγκ: Εμένα δεν μου…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Να ανα­γνω­ρί­σεις, όμως, ότι σε σχέση με το πού βρι­σκό­μα­σταν πριν από τέσσερα χρόνια έχουμε ήδη κάνει μια σημα­ντική μείωση των φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών.

Η φορο­λο­γία είναι αυτή η οποία φέρνει χρήματα στα κρατικά ταμεία για να μπο­ρέ­σουμε να υλο­ποιούμε όλες τις πολι­τι­κές μας. Η φορο­λο­γία, επίσης, είναι αυτή η οποία κρατά τη χώρα σε μια τροχιά δημο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, ώστε να μην ξοδεύ­ουμε περισ­σό­τερα από αυτά τα οποία μπο­ρούμε να εισπράτ­τουμε ως κράτος.

Άρα, προ­φα­νώς και χρεια­ζό­μα­στε φόρους. Το ερώτημα είναι: πιάνουν τόπο οι φόροι των πολιτών; Πώς τους αξιο­ποιούμε; Πώς αξιο­λο­γούμε τις κρα­τι­κές δαπάνες που κάνουμε με αυτούς τους φόρους; Και είναι συνο­λικά η φορο­λο­γία μας, το ύψος των φόρων που πλη­ρώ­νουν οι πολίτες, συμβατό και λογικό σε σχέση με την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα της χώρας;

Νεφέλη Μεγκ: Ναι προ­φα­νώς. Απλά το θέμα μου είναι ότι εγώ να πληρώσω πολύ, να πληρώσω και την προ­κα­τα­βολή, να την πληρώσω, να τα πληρώσω όλα.  Το θέμα είναι ότι η παροχή που θα πάρω πίσω δεν με καλύ­πτει. Εγώ, ας πούμε, έσπασα το πόδι μου πέρυσι.  Λέω θα κάνω μια ιδιω­τική ασφά­λεια, νοσο­κο­μειακή, γιατί αυτό που έβλεπα στα δημόσια νοσο­κο­μεία δεν μου αρκούσε. Το θέμα μου εμένα είναι η ποιό­τητα των παροχών που δεν μου την εξα­σφα­λί­ζει η φορο­λο­γία. Το είπα και χαλά­ρωσα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Πιστεύω ότι στη βασική σου κριτική έχεις δίκιο. Όταν μιλάμε για το κράτος γενικά και για τις απαι­τή­σεις που έχουμε από το κράτος, ανα­φε­ρό­μα­στε ακριβώς σε αυτό.

Το κράτος, και όλοι μας ουσια­στικά, πρέπει να δια­χει­ρί­ζε­ται τους πόρους των πολιτών για να παρέχει ποιο­τική παιδεία, ποιο­τική υγεία. Και εκεί είναι που έχουμε ακόμα να κάνουμε σημα­ντικά βήματα προόδου, ως προς την ποιό­τητα των παροχών που το κράτος παρέχει σε αντάλ­λαγμα των χρη­μά­των που οι πολίτες εισφέ­ρουν μέσω της φορο­λο­γίας τους.

Ανα­φέρ­θη­κες στο ζήτημα της υγείας. Θεωρώ ότι η  υγεία είναι ίσως η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση που θα κλη­θούμε να αντι­με­τω­πί­σουμε την επόμενη μέρα. Και όταν ανα­φέ­ρο­μαι στην υγεία, δεν ανα­φέ­ρο­μαι στην ιδιω­τική υγεία, γιατί δεν έχουν όλοι την δυνα­τό­τητα να κάνουν ένα ιδιω­τικό ασφα­λι­στή­ριο…

Νεφέλη Μεγκ: Όχι, και εγώ είπα ότι…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ανα­φέ­ρο­μαι στη δημόσια υγεία, διότι πλη­ρώ­νουμε αυτή τη στιγμή όλοι για την υγεία, είτε μέσω των εισφο­ρών υγείας, είτε μέσω της γενικής φορο­λο­γίας, για να μπο­ρούμε να γνω­ρί­ζουμε ότι αν χρεια­στεί να πάμε σε ένα νοσο­κο­μείο θα έχουμε μια ποιο­τική περί­θαλψη.

Δεν είμαστε στο σημείο που θέλουμε. Και πρέπει να είμαστε πολύ ειλι­κρι­νείς ότι το Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οποίο στάθηκε όρθιο στην διάρ­κεια της παν­δη­μίας, προς τιμήν των γιατρών, των νοση­λευ­τών, όλων των εργα­ζό­με­νων οι οποίοι πραγ­μα­τικά κατέ­θε­σαν απόθεμα ψυχής για να μπο­ρέ­σουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτή την πρω­το­φανή υγειο­νο­μική κρίση, ανέ­δειξε όμως ταυ­τό­χρονα και η παν­δη­μία μια σειρά από χρόνιες αδυ­να­μίες στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Τις οποίες έχουμε μια υπο­χρέ­ωση να διορ­θώ­σουμε.

Νεφέλη Μεγκ: Να σας κάνω μια ερώτηση. Εσείς έχετε ιδιω­τική ασφά­λεια;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, έχω και ιδιω­τική ασφά­λεια αλλά έχω πολλές φορές…

Νεφέλη Μεγκ: Καλά όλοι έχουμε…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν έχουν όλοι και ιδιω­τική ασφά­λεια.

Νεφέλη Μεγκ: Οι ασφα­λι­σμέ­νοι. Είστε εσείς με την ποιό­τητα των παροχών του κράτους, ως πολίτης, ευχα­ρι­στη­μέ­νος;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ξέρεις τι δεν με ικα­νο­ποιεί; Το τυχαίο. Θα σου πω τι σημαί­νει τυχαίο: ότι μπορεί να πας και να έχεις πραγ­μα­τικά εξαι­ρε­τική περί­θαλψη σε ένα δημόσιο νοσο­κο­μείο και μπορεί να πας και η περί­θαλψη να μην είναι αυτή η οποία πρέπει.

Με ενοχλεί το γεγονός ότι, ας πούμε, δεν έχουν όλα μας τα νοσο­κο­μεία περίπου το ίδιο επίπεδο περί­θαλ­ψης. Με ενοχλεί το φακε­λάκι. Με ενοχλεί το γεγονός ότι πολλοί ανα­γκά­ζο­νται να πλη­ρώ­σουν για να μπορούν να έχουν τον γιατρό τον οποίο θέλουν.

Με ενοχλεί το γεγονός ότι κάποιοι δήθεν μπαί­νουν στα επεί­γο­ντα, χωρίς να είναι πραγ­μα­τικά επείγον το περι­στα­τικό, μόνο και μόνο για να χει­ρουρ­γη­θούν από τον γιατρό τον οποίον θέλουν και να περά­σουν έτσι μπροστά από μια σειρά.

Νεφέλη Μεγκ: Τι κάνετε για αυτό;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Για όλα αυτά υπάρ­χουν απα­ντή­σεις και για όλα αυτά υπάρχει σχέδιο, αρκεί να ανα­γνω­ρί­σουμε καταρ­χάς το πρό­βλημα, να κάνουμε τη σωστή διά­γνωση και να εμπι­στευ­τούμε και τους κατάλ­λη­λους ανθρώ­πους οι οποίοι γνω­ρί­ζουν καλά τα θέματα της υγείας και έχουν και τη γνώση και την ακε­ραιό­τητα εδώ πραγ­μα­τικά να «σπά­σουμε αυγά» και να συγκρου­στούμε με κάποιες αντι­λή­ψεις. Διότι αυτές είναι κατε­στη­μέ­νες λογικές που σίγουρα κάποιους ωφελούν, αλλά πάντως δεν ωφελούν το ευρύ­τερο κοι­νω­νικό σύνολο.

Νεφέλη Μεγκ: Λοιπόν, θέλω να πάμε σε κάτι πιο νομικό που είναι άλλωστε και η σπε­σια­λιτέ μου. Τον Ποινικό Κώδικα τον ξέρετε εδώ και τέσσερα χρόνια. Γιατί συνεχώς τον αλλά­ζετε αν τον ξέρετε; Κάθε φορά αυξά­νε­ται το πλαίσιο ποινής. Πιστεύ­ετε ότι η αύξηση του πλαι­σίου ποινών…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Υπήρξε μια αλλαγή όπως ξέρεις, κατα­λα­βαίνω από πού έρχεσαι. Φαντά­ζο­μαι θέλεις να με ρωτή­σεις ότι δεν είναι η λύση για όλα τα προ­βλή­ματα η αύξηση των ποινών.

Νεφέλη Μεγκ: Αυτό ακριβώς, το είπατε καλύ­τερα από εμένα που είμαι και νομικός.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Το είπα καλά, ωραία. Καταρ­χάς θέλω να σου θυμίσω ότι ο Ποι­νι­κός Κώδικας άλλαξε δρα­στικά από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση μια εβδο­μάδα πριν δια­λυ­θεί η Βουλή και μια εβδο­μάδα αφότου ο προη­γού­με­νος Πρω­θυ­πουρ­γός είχε δηλώσει ότι θα οδη­γούσε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Το θυμάσαι φαντά­ζο­μαι.

Νεφέλη Μεγκ: Εγώ το θυμάμαι, ακόμα στη σχολή ήμουν.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ήταν μια αλλαγή του Ποι­νι­κού Κώδικα που δημιούρ­γησε πολλά ερω­τη­μα­τικά και ήρθαμε στη συνέ­χεια εμείς και τρο­πο­ποι­ή­σαμε πολλές από τις αλλαγές οι οποίες έγιναν.

Θεωρώ ότι δεν είχε καμία νομι­μο­ποί­ηση η κυβέρ­νηση τότε να προβεί σε μια τόσο σημα­ντική αλλαγή η οποία, όπως γνω­ρί­ζεις, δεσμεύει ουσια­στικά και τα δικα­στή­ρια από τη στιγμή που ο Ποι­νι­κός Κώδικας αυτός ίσχυσε έστω και για μια…

Νεφέλη Μεγκ: Να ενη­με­ρώ­σουμε το κοινό…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Πες το σε παρα­καλώ, γιατί θα το πεις καλύ­τερα από εμένα.

Νεφέλη Μεγκ: Αλλά θέλω να το διορ­θώσω και λίγο αυτό. Είναι η αρχή του επιει­κέ­στε­ρου νόμου που ισχύει πάντα για όλους τους κατη­γο­ρου­μέ­νους, όταν ένας νόμος είναι καλύ­τε­ρος τον εφαρ­μό­ζουμε…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, εμείς λοιπόν κρίναμε ότι έπρεπε να προ­χω­ρή­σουμε σε μια σειρά από παρεμ­βά­σεις για να διορ­θώ­σουμε αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα που κατά την άποψή μας ήταν λαν­θα­σμέ­νες.

Από εκεί και πέρα, είναι η λύση πάντα η αυστη­ρό­τερη ποινή; Όχι. Αλλά μερικές φορές είναι σαφές ότι πρέπει να υπάρ­χουν αυστη­ρές ποινές για λόγους που στο δικό μου το μυαλό είναι απο­λύ­τως προ­φα­νείς. Αλλά δεν αρκεί μόνο να υπάρ­χουν αυστη­ρές ποινές, πρέπει να είμαστε σίγου­ροι ότι αυτές οι ποινές τελικά εκτί­ο­νται.

Διότι έχουμε και πολλές περι­πτώ­σεις όπου με διάφορα τερ­τί­πια άνθρω­ποι κατα­δι­κα­σμέ­νοι για ιδιαι­τέ­ρως απεχθή εγκλή­ματα κατέ­λη­γαν να βγαί­νουν πολύ πριν από τη χρονική περίοδο στην οποία είχαν τελικά κατα­δι­κα­στεί. Αυτή είναι η άλλη όψη του προ­βλή­μα­τος το οποίο καλού­μα­στε να αντι­με­τω­πί­σουμε.

Νεφέλη Μεγκ: Άρα, δεν λύνεται το πρό­βλημα. Εγώ όσο ήμουνα, θέλω να το πω αυτό… Παρόλο που ψηφί­στηκε ο Ποι­νι­κός Κώδικας επί ΣΥΡΙΖΑ το 2019 που λέτε, μια εβδο­μάδα αφότου έγινε αυτό, γρήγορα δηλαδή πριν φύγει από την κυβέρ­νηση, ήτανε μια δια­δι­κα­σία που είχε κρα­τή­σει αρκετό καιρό.

Πάρα πολλοί καθη­γη­τές μου ήταν μέσα σε αυτή την Επι­τροπή, και ο συγ­χω­ρε­μέ­νος ο κ. Μαρ­γα­ρί­της ήταν σε εκείνη την Επι­τροπή. Και θυμάμαι, μας λέγανε στη σχολή, ότι το πρό­βλημα δεν είναι ότι και 15 χρόνια να έχεις τον Κώδικα, άπαξ και δεν εφαρ­μο­στεί αυτό, δεν έχει κανένα νόημα να το εξαγ­γέλ­λεις στην ποινική διάταξη.

Και όχι μόνο αυτό. Το πρό­βλημα, μας λέγανε στη σχολή, και το είδα, πήγα και το είδα, τα σωφρο­νι­στικά ιδρύ­ματα. Όταν δεν έχεις φυλακές να τους βάλεις, αυτό είναι θέμα. Από εκεί ξεκι­νάει το πρό­βλημα. Γιατί, ας πούμε;

Στην Ελλάδα η κατά­σταση με τις φυλακές είναι απα­ρά­δε­κτη και οι φυλα­κι­σμέ­νοι έχουν δικαιώ­ματα. Όμως, γιατί δεν δίνετε σε έναν ιδιώτη να χτίσει μια φυλακή; Μια καλύ­τερη φυλακή, αν δεν έχετε που να βάλετε τους εγκλη­μα­τίες από το να είναι γύρω – γύρω;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Καταρ­χάς προ­φα­νώς η λύση δεν είναι να χτί­ζουμε συνέ­χεια φυλακές. Αλλά από την άλλη πρέπει να ανα­γνω­ρί­σουμε ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει πρό­βλημα στις φυλακές μας, υπάρ­χουν μάλιστα και φυλακές οι οποίες έχουν χτιστεί πρό­σφατα οι οποίες στα­διακά μπαί­νουν σε λει­τουρ­γία.

Το να βάλουμε έναν ιδιώτη να χτίσει μία φυλακή, θα μπο­ρούσε να χτίσει μία φυλακή ως δημόσιο έργο, όμως δεν θα φτά­σουμε στο σημείο να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σουμε την ίδια τη λει­τουρ­γία των φυλακών.

Νεφέλη Μεγκ: Όχι, αυτό δεν γίνεται. Αυτό εννοώ. Εννο­ώ­ντας να δώσετε ένα…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ούτως ή αλλιώς εμείς χρη­σι­μο­ποιούμε πια αυτό το εργα­λείο της σύμπρα­ξης Δημο­σίου και ιδιω­τι­κού τομέα, δηλαδή της δυνα­τό­τη­τας ιδιωτών να εκτε­λούν έργα και να ανα­λαμ­βά­νουν και τη συντή­ρηση των έργων αυτών και να πλη­ρώ­νο­νται σε βάθος χρόνου για το έργο αυτό.

Θα μπο­ρού­σαμε υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, κάλ­λι­στα, να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σουμε και σε φυλακές και να κάνουμε και παρεμ­βά­σεις όπως αυτή η οποία μας πήρε περισ­σό­τερο χρόνο από αυτό το οποίο θα θέλαμε να τη δρο­μο­λο­γή­σουμε, που είναι και η μετε­γκα­τά­σταση των φυλακών Κορυ­δαλ­λού. Διότι είναι και λίγο παρά­ξενο αυτή τη στιγμή, και πολύ άδικο για μία περιοχή, να έχουμε εντός αστικού ιστού τη μεγα­λύ­τερη φυλακή της χώρας.

Ήδη έχει βρεθεί χώρος στον Ασπρό­πυργο, εκτός του αστικού ιστού, έτσι ώστε να μετα­κι­νη­θεί, να μετε­γκα­τα­στα­θεί η φυλακή του Κορυ­δαλ­λού και να μπο­ρέ­σει ο χώρος αυτός να απο­δο­θεί στον Δήμο και στην τοπική κοι­νω­νία.

Όμως, η λύση προ­φα­νώς δεν είναι η αυστη­ρο­ποί­ηση των ποινών για τα πάντα. Όμως υπήρχαν μία σειρά από αδι­κή­ματα όπου κρίναμε, και πιστεύω σωστά κατά την άποψή μου, ότι έπρεπε να προ­χω­ρή­σουμε σε μία αυστη­ρο­ποί­ηση ποινών και να διορ­θώ­σουμε αυτά τα οποία έγιναν με την προη­γού­μενη τρο­πο­ποί­ηση του Ποι­νι­κού Κώδικα.

Νεφέλη Μεγκ: Στη συνέ­ντευξή σας με τον κ. Θεο­δω­ράκη είπατε για παρα­πάνω γυναί­κες στην πολι­τική. Έτσι όμως όπως το θέσατε, δηλαδή είχατε ήδη γυναί­κες τις οποίες δεν τις βάλατε σε θέσεις ή θα βάλετε τώρα γυναί­κες σε θέσεις υπουρ­γών, επειδή μόνο και μόνο είναι γυναί­κες; Εμένα μου φάνηκε λίγο κάπως περί­εργη, σεξι­στική η δήλωση.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι, δεν είναι σωστή αυτή η λογική. Από την άλλη, οι ποσο­στώ­σεις εξυ­πη­ρε­τούν ακριβώς αυτόν το σκοπό. Μπορεί να συμ­φω­νεί κανείς ή να δια­φω­νεί με τις ποσο­στώ­σεις, μας υπο­χρε­ώ­νει όμως σε μία λογική να ανα­τρέ­ψουμε μία κατά­σταση όπου ουσια­στικά η πολι­τική ανδρο­κρα­τεί­ται και δεν είναι με αυτήν την έννοια αντι­προ­σω­πευ­τική.

Από τη στιγμή που ο μισός πλη­θυ­σμός είναι γυναί­κες το να μην έχουμε μεγα­λύ­τερη αντι­προ­σώ­πευση γυναι­κών στο κοι­νο­βού­λιο και στην εκτε­λε­στική εξουσία, είναι κάτι οποίο μου φαί­νε­ται ότι έρχεται από μία άλλη εποχή.

Πώς μπορώ εγώ να το διορ­θώσω; Καταρ­χάς, έχουμε πια ποσο­στώ­σεις εκ του νόμου στα ψηφο­δέλ­τια. Άρα το 40% -θα μπο­ρούσε να είναι και το 50%, σε πολλές περι­πτώ­σεις εμείς το κάνουμε και οικειοθελώς- των υπο­ψη­φίων μας θα είναι γυναί­κες.

Από εκεί και πέρα, όπως σου είπα και πριν, για να επα­νέλθω στο αρχικό σου ερώτημα, εμείς καταρ­τί­ζουμε τα  ψηφο­δέλ­τια.

Τώρα, ως προς την εκτε­λε­στική εξουσία, εκεί που κάνω εγώ τις επι­λο­γές, γιατί αυτό είναι ένα από τα απο­κλει­στικά προ­νό­μια του Πρω­θυ­πουρ­γού, να καταρ­τί­ζει το Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο, η δέσμευσή μου για την επόμενη τετρα­ε­τία είναι ότι θα υπάρ­χουν πολλές περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες Υπουρ­γοί.

Όχι γιατί πρέπει να διορ­θώσω την εικόνα του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου, να υπάρ­χουν περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες, διότι υπάρ­χουνε πολλές άξιες γυναί­κες που μπορούν να είναι Υπουρ­γοί και που πρέπει να πάρουν αυτήν την ευκαι­ρία να δείξουν τις ικα­νό­τη­τές τους.

Νεφέλη Μεγκ: Όμως, γιατί δεν υπήρχαν τόσο καιρό; Εγώ εκεί ήθελα να μείνω. Δηλαδή υπήρχαν και δεν τις βάζατε;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι.

Νεφέλη Μεγκ: Γιατί τώρα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Γιατί νομίζω ότι αυτή είναι μια στα­διακή δια­δι­κα­σία. Να σου δώσω ένα παρά­δειγμα: όσες περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες εκλέ­γο­νται στη Βουλή τόσο περισ­σό­τε­ρες υπο­ψή­φιες μπορεί να υπάρ­χουν για Υφυ­πουρ­γο­ποί­ηση ή Υπουρ­γο­ποί­ηση.

Όσες περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες μπορεί να ανα­λά­βουν μία θέση Γενικού Γραμ­μα­τέα, Υφυ­πουρ­γού, τόσο πιο πιθανό είναι αυτές την επόμενη μέρα να ανα­βαθ­μι­στούν και να γίνουν Υπουρ­γοί. Άρα, είναι και μία στα­διακή δια­δι­κα­σία αυτή.

Και βέβαια θα πρέπει να υπάρχει και η κατάλ­ληλη προ­σφορά. Έτσι δεν είναι; Δηλαδή, να υπάρ­χουν αρκετές γυναί­κες δια­θέ­σι­μες που να θέσουν «υπο­ψη­φιό­τητα», είτε για να εκλε­γούν βου­λευ­τές είτε για να συμ­με­τέ­χουν αύριο στην εκτε­λε­στική εξουσία.

Νεφέλη Μεγκ: Πάντως για να γίνει κάποιος υπουρ­γός δεν χρειά­ζε­ται να εκλεγεί ούτως ή άλλως. Επειδή το συν­δέ­σατε, γι’ αυτό.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι. Μπορεί να είναι και εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κός. Όμως, η παρά­δοσή μας είναι η πλειο­ψη­φία του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λίου να είναι βου­λευ­τές. Αν και εγώ έχω επι­λέ­ξει να έχω αρκε­τούς εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς Υπουρ­γούς και Υφυ­πουρ­γούς.

Νεφέλη Μεγκ: Αυτό λέω, ότι θα μπο­ρού­σατε να είχατε βάλει γυναί­κες στη θέση τους.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Θα μπο­ρούσα να το είχα κάνει και, έχοντας κάνει την αυτο­κρι­τική μου εκ των υστέρων, θα ήθελα περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες. Και για αυτό και δέσμευσή μου είναι στο επόμενο Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο να υπάρ­χουν πολλές περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες.

Νεφέλη Μεγκ: Να προ­χω­ρήσω λίγο ακόμα. Ελευ­θε­ρία του Τύπου στην Ελλάδα. Είχε γίνει ένας χαμός τότε με την περί­φημη «λίστα Πέτσα». Τη θυμάστε;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι.

Νεφέλη Μεγκ: Το όλο ζήτημα είναι ακόμα, έχει πάει μια φορά στη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη από το Vouliwatch, που είναι μία ΜΚΟ, και έχει πάει και δεύτερη φορά στη Διοι­κη­τική Δικαιο­σύνη γιατί δε δίνο­νται στην επι­φά­νεια, πώς να το πούμε, στη δημο­σιό­τητα, τα κρι­τή­ρια με τα οποία δόθηκαν τα χρήματα στα μέσα ενη­μέ­ρω­σης επί καιρού παν­δη­μίας. Γιατί πιστεύ­ετε δεν δίνο­νται τα κρι­τή­ρια επι­λο­γής;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μισό λεπτό, το ζήτημα αυτό έχει εξε­τα­στεί και από τη Βουλή. Έπρεπε να κάνουμε δια­φη­μι­στική καμπά­νια…

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, έπρεπε.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: …στη διάρ­κεια της παν­δη­μίας. Δεν έγινε η επιλογή από την κυβέρ­νηση. Έγινε από κάποιον τρίτο ο οποίος κάνει αυτή την δουλειά, να κατα­χω­ρεί δια­φη­μί­σεις στα διαφορα μέσα.

Νεφέλη Μεγκ: Το θέμα όμως είναι ότι δεν δίνο­νται τα ακριβή κρι­τή­ρια με τα οποία δόθηκαν τα λεφτά. Σε κάποιους δόθηκαν παρα­πάνω, σε κάποιους λιγό­τερο, ας πούμε. Αυτό εννοώ. Δηλαδή, όσο περισ­σό­τε­ρος καιρός περνάει και δεν δίνο­νται στη δημο­σιό­τητα αυτά τα στοι­χεία τόσο πιο πολύ ενι­σχύ­ε­ται η πεποί­θηση ότι έχουν δοθεί με μη διαφανή κρι­τή­ρια.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Απ’ όσο θυμάμαι δεν υπήρχε κάποιο μέσο το οποίο με κάποιο τρόπο να μην πήρε δια­φή­μιση κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μίας. Και δεν κάναμε τίποτα δια­φο­ρε­τικό από αυτό το οποίο έκαναν όλες οι κυβερ­νή­σεις που έπρεπε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν δημόσιο χρήμα για σκοπούς ενη­μέ­ρω­σης. Είναι ένα ζήτημα με το οποίο, πιστεύω, ότι έπρεπε…

Νεφέλη Μεγκ: Να μην ασχο­ληθώ;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Να ασχο­ληθώ εγώ του­λά­χι­στον.

Νεφέλη Μεγκ: Να μην ασχο­λη­θείτε εσείς.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Από εκεί και πέρα, μιας και μιλάμε για την περι­βό­ητη ελευ­θε­ρία του Τύπου στην Ελλάδα, δεν νομίζω ότι στη χώρα μας υπάρχει άνθρω­πος ο οποίος δεν μπορεί να εκφρά­σει ελεύ­θερα την άποψή του, να αρθρο­γρα­φή­σει, να μιλήσει, να ασκήσει έντονη κριτική στην κυβέρ­νηση και με τον τρόπο αυτό θεωρώ ότι είμαστε μία από τις χώρες όπου είναι λίγο παρά­ξενο να μιλάμε για ελευ­θε­ρία του Τύπου όταν ο καθένας γράφει και λέει ό,τι θέλει, έτσι δεν είναι; Και τυπώνει ό,τι θέλει.

Νεφέλη Μεγκ: Βέβαια, υπάρχει ένας συνταγ­μα­τι­κός περιο­ρι­σμός, το άρθρο 14, που λέει ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται το έντυπο να προ­σβά­λει τη δημόσια αιδώ. Αυτό υπάρχει. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι μόνο αυτό, υπάρ­χουν και τα δικαιώ­ματα αν κάποιος θίγεται και θεωρεί ότι πρέπει να προ­σφύ­γει στη Δικαιο­σύνη να μπορεί να το κάνει αυτό. Έτσι δεν είναι;

Εγώ δεν το έχω κάνει ποτέ μου, γιατί θεωρώ ότι δεν πρέπει να κάνω κατά­χρηση της θέσης μου ως ισχυρού πολι­τι­κού και να κυνηγάω δημο­σιο­γρά­φους στα δικα­στή­ρια, αλλά απο­τέ­λεσε μία συνει­δητή μου επιλογή να μην προ­σφύγω στη δικαιο­σύνη όταν αισθά­νο­μαι ότι προ­σβάλ­λο­μαι ή αδι­κού­μαι.

Όμως, ο κάθε πολίτης έχει τη δυνα­τό­τητα να το κάνει αυτό.

Νεφέλη Μεγκ: Έχω άλλες τρεις ερω­τή­σεις.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Έχουμε λίγη πίεση χρόνου…

Νεφέλη Μεγκ: Θέλετε να σας κάνω μία ερώτηση; Δύο ερω­τή­σεις;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Μπορείς να μου κάνεις δύο ερω­τή­σεις.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία. Εν τέλει τι φτάνει σε εσάς από τα social media που ακού­γο­νται πράγ­ματα; Τι φτάνει σε εσάς ως πρόσωπο; Ενη­με­ρώ­νε­στε για τα πάντα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Εννοείς από αυτά τα οποία μπορεί να γρά­φο­νται για εμένα, επι­κρι­τικά;

Νεφέλη Μεγκ: Όχι μόνο για εσάς, για το τι συμ­βαί­νει στα social media.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Δεν θεωρώ ότι τα social media είναι κατ’ ανάγκη ο καλύ­τε­ρος καθρέ­φτης του τι συμ­βαί­νει πραγ­μα­τικά στην κοι­νω­νία, ειδικά το Twitter, το οποίο μερικές φορές μετα­τρέ­πε­ται σε ένα εξαι­ρε­τικά τοξικό forum ανταλ­λα­γής ύβρεων.

Προ­σπαθώ να έχω όσο το δυνατόν καλύ­τερη ενη­μέ­ρωση για το τι συμ­βαί­νει σήμερα στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Πολλές φορές, αυτή η ενη­μέ­ρωση μπορεί να έρχεται από τα social media ή μπορεί να έρχεται μέσω ενός γράμ­μα­τος που μπορεί να μου στείλει ένας πολίτης.

Νεφέλη Μεγκ: Γράμμα;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Βεβαίως. Μου στέλ­νουν συχνά γράμ­ματα. Υπάρ­χουν και γράμ­ματα ξέρεις ακόμα.

Νεφέλη Μεγκ: Είμαι πολύ digital για να ξέρω τι είναι το γράμμα.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, μπορεί να είναι email. Μπορεί να είναι ηλε­κτρο­νικό γράμμα.

Νεφέλη Μεγκ: Τα δια­βά­ζετε τα email που σας στέλ­νουν;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Προ­σπαθώ να διαβάζω αρκετά. Σίγουρα υπάρχει πάντα ένα φίλτρο, ζητώ όμως από τους συνερ­γά­τες μου όταν υπάρ­χουν ειδικά ζητή­ματα τα οποία έχουν να κάνουν με ταλαι­πω­ρία πολιτών από το Δημόσιο, ή πολίτες οι οποίοι μου γράφουν αισθα­νό­με­νοι ότι με κάποιον τρόπο αδι­κού­νται από το κράτος, να μπορώ να τα βλέπω και εγώ.

Δεν θα έπρεπε, προ­φα­νώς, αυτά τα ζητή­ματα να φτάνουν και να λύνο­νται στο επίπεδο του Πρω­θυ­πουρ­γού. Αν έχεις μια δημόσια διοί­κηση η οποία λει­τουρ­γεί κανο­νικά θα πρέπει ο πολίτης να μπορεί να βρίσκει το δίκιο του χωρίς να κατα­φεύ­γει κατ’ ανάγκη στον Πρω­θυ­πουργό. Αλλά προ­φα­νώς, σε καμία χώρα του κόσμου, δεν λει­τουρ­γούν όλα τέλεια.

Οπότε, προ­σπαθώ να έχω μία όσο το δυνατόν καλύ­τερη ενη­μέ­ρωση. Και στις περιο­δείες τις οποίες πηγαίνω προ­σπαθώ πάντα να ακούω και στα όρθια μπορεί κάπως, μέσα σε μισό λεπτό, να σου πει κάτι το οποίο να το βρεις ενδια­φέ­ρον, να το σημειώ­σεις και να μπορεί να πρέπει να επα­νέλ­θεις.

Δεν έχω καμία αμφι­βο­λία ότι στη δική μου θέση δεν έχω πάντα πλήρη ενη­μέ­ρωση και πολλές φορές η αλήθεια δεν φτάνει στην εξουσία…

Νεφέλη Μεγκ: Δεν φτάνει.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: …χωρίς να φιλ­τρά­ρε­ται και για αυτό και εκτιμώ και χαί­ρο­μαι τόσο πολύ…

Νεφέλη Μεγκ: Που ήρθατε εδώ πέρα να σας τα πω εγώ.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: …την κου­βέ­ντα την οποία κάνουμε, γιατί μου κάνεις ερω­τή­σεις οι οποίες μπορεί συχνά κάποιοι άλλοι να μην μου κάνουν.

Νεφέλη Μεγκ: Όχι, δεν νομίζω ότι σας έχει κάνει κάποιος έτσι τόσο …

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Και ενδε­χο­μέ­νως επειδή δεν έχεις και να βγάζεις, καλό είναι, και οι πολι­τι­κοί να βγαί­νουν λίγο από τη “ζώνη ασφα­λείας τους” και να εκτί­θε­νται σε ερω­τή­σεις που μου έκανες. Που θα μου έκανε νομίζω οποιοσ­δή­ποτε πολίτης είχε τη δυνα­τό­τητα να συζη­τή­σει μία ώρα μαζί μου.

Νεφέλη Μεγκ: Τελευ­ταία ερώτηση και  με αυτό κλεί­νουμε. Εμείς οι νεό­τε­ροι, της δικιάς μου γενιάς, είμαστε απο­γοη­τευ­μέ­νοι από ό,τι έχει περάσει, το ότι δεν υπάρχει ελπίδα, γενι­κό­τερα δεν υπάρχει ελπίδα. Δεν μας εκφρά­ζει κανείς και κανένα και εγώ επειδή παρα­κο­λουθώ τα social media και το δέχομαι αυτό και με τους ανθρώ­πους που μιλάω. Με τους fans, τους ακρο­α­τές, whatever.

Γιατί να δοθεί στην πολι­τική σας παρά­ταξη και σε εσάς μία ακόμα ευκαι­ρία για την επόμενη τετρα­ε­τία;

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Κατ’ αρχάς, πρέπει να σου πω ότι το πολι­τικό σύστημα -και δεν θα εξαι­ρούσα τον εαυτό μου, προφανώς- έχουμε μια μεγάλη δυσκο­λία να συνο­μι­λή­σουμε με την δική σου γενιά, να την ακού­σουμε, να την κατα­λά­βουμε, να δώσουμε βήμα στους προ­βλη­μα­τι­σμούς, στις σκέψεις και τις ιδέες σας.

Είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα αυτή. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να την αντι­με­τω­πί­ζουμε. Δεν είναι ένα ζήτημα το οποίο αφορά μόνο εμένα ή μόνο το κόμμα του οποίου έχω την τιμή να ηγούμαι. Νομίζω ότι είναι κάτι το οποίο αφορά όλα τα κόμματα, στον βαθμό που τα κόμματα είναι οι οργα­νω­μέ­νες εκφρά­σεις της πολι­τι­κής δράσης για την άσκηση εξου­σίας.

Με ρωτάς γιατί να έχουμε μια δεύτερη ευκαι­ρία. Θα σου έλεγα γιατί ήμασταν συνε­πείς στις δεσμεύ­σεις τις οποίες δώσαμε το 2019, τηρή­σαμε τις κεντρι­κές μας  προ­ε­κλο­γι­κές δεσμεύ­σεις. Και γιατί έχουμε ένα σχέδιο για το πώς η Ελλάδα μπορεί πραγ­μα­τικά να προ­ο­δεύ­σει και να γίνει πολύ καλύ­τερη από ό,τι είναι σήμερα.

Αν αυτό το σχέδιο μπορώ να το επι­κοι­νω­νήσω στη δική σου τη γενιά και η δική σου η γενιά να με πιστέ­ψει ότι εγώ είμαι ο πιο κατάλ­λη­λος να το υλο­ποι­ή­σει, θα κριθεί στην κάλπη.

Ένα είναι βέβαιο: ότι η δική σου η γενιά έχει μια υπο­χρέ­ωση να συμ­με­τέ­χει στα κοινά. Η αποχή δεν είναι λύση. Επειδή ακούω πολλές φορές από παιδιά της δικής σου ηλικίας, «έλα μωρέ όλοι το ίδιο είναι, δεν θα πάω να ψηφίσω».

Η μόνη μου απά­ντηση σε αυτό είναι ότι τελικά κάποιος θα πάρει τις απο­φά­σεις για το δικό σου μέλλον και είναι καλύ­τερα να συμ­με­τέ­χεις σε αυτή τη δια­δι­κα­σία από το να μην συμ­με­τέ­χεις.

Και μερικές φορές κατα­λα­βαίνω απόλυτα τον ιδε­α­λι­σμό της δικής σου γενιάς, τα παιδιά μου είναι ακριβώς στη δική σου ηλικία, τα δύο μεγα­λύ­τερα του­λά­χι­στον, είναι 26 και 25. Η μικρή μου κόρη είναι 19.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει στη ζωή και στην πολι­τική το τέλειο. Και τελικά όλες οι επι­λο­γές είναι και αυτές συγκρι­τι­κές. Ψηφί­ζεις -θα στο πω ωμά και μπορεί να ακού­γε­ται και λίγο κυνικό- νομίζω ότι τελικά ψηφί­ζεις και την καλύ­τερη επιλογή από αυτές που έχεις μπροστά σου. Μπορεί να μην σε ικα­νο­ποιεί πλήρως, αλλά τελικά κάποιος πρέπει να κάνει τη δουλειά. Κάποιος θα κάτσει στο γραφείο του Πρω­θυ­πουρ­γού την επόμενη μέρα.

Θέλεις να συμ­με­τέ­χεις σε αυτή τη δια­δι­κα­σία; Ως νέα σου το λέω, το λέω συνο­λικά στους νέους. Ή θέλεις να απέχεις; Η επιλογή είναι δική σου. Οι υπο­ψή­φιοι είναι πολύ συγκε­κρι­μέ­νοι και δεν θα προ­κύ­ψει κάποιος ούτε από παρ­θε­νο­γέ­νεση ούτε θα βγά­λουμε κάποιο κουνέλι από κάποιο καπέλο εν είδει κάποιας μαγικής δια­δι­κα­σίας.

Νεφέλη Μεγκ: Άρα εσείς λέτε «κάντε το καλό και ρίξτε το στο γιαλό». Να πάει ο κόσμος, τα παιδιά να ψηφί­σουν και ας ψηφί­σουν ό,τι θέλουν.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Προ­φα­νώς θέλω να ψηφί­σουν και να ψηφί­σουν, προ­φα­νώς ό,τι θέλουν θα ψηφί­σουν.

Νεφέλη Μεγκ: Καλά, ό,τι θέλουν θα ψηφί­σουν.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Αυτό είναι δεδο­μένο. Λέω ότι η συμ­με­τοχή είναι καλύ­τερη από την αποχή. Και πιστεύω ότι σε κάθε περί­πτωση η συμ­με­τοχή είναι καλή. Αυτό το οποίο κάνεις εσύ με τον τρόπο σου είναι μία πολι­τική δράση. Τη θεωρώ πολύ σημα­ντική γιατί συμ­με­τέ­χεις στο δημόσιο διάλογο, θέτεις ερω­τή­ματα, διεκ­δι­κείς απα­ντή­σεις. Και αυτό από μόνο του είναι μια πολύ σημα­ντική, θα έλεγα, «ψηφίδα» στον τρόπο με τον οποίο λει­τουρ­γεί η δημο­κρα­τία μας.

Από εκεί και πέρα υπάρ­χουν και πολλοί άλλοι δια­φο­ρε­τι­κοί τρόποι, ξέρεις, πολι­τι­κής δράσης. Όχι μόνο η ψήφος αυτή καθαυτή, που είναι τυπικά υπο­χρε­ω­τική, κατά την άποψή μου όμως ουσια­στική υπο­χρέ­ωση του κάθε ενεργού πολίτη να συμ­με­τέ­χει στις εκλογές. Υπάρ­χουν πολλοί άλλοι τρόποι δράσης περί τα κοινά, με τους οποίους κάποιος μπορεί να αισθά­νε­ται ότι μπορεί να κάνει κάποια διαφορά.

Ο μεγα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος για εμένα είναι να συμ­βι­βα­στούμε με την ιδέα ότι δεν μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε τίποτα και δεν μπο­ρούμε εμείς να κάνουμε τη διαφορά.

Για μένα προ­σω­πικά αυτή η φράση του Καζαν­τζάκη για την ευθύνη, δεν ξέρω αν την ξέρεις, «να πιστέ­ψεις ότι μόνος σου μπορείς να αλλά­ξεις τον κόσμο και αν δεν το κάνεις εσύ θα φταις». Μπορεί να ακού­γε­ται λίγο ακραία και υπερ­βο­λική.

Νεφέλη Μεγκ: Ναι, είναι λίγο ακραία και υπερ­βο­λική.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όμως τελικά είναι μια έκφραση της άποψης ότι η συλ­λο­γική δράση και το συλ­λο­γικό απο­τέ­λε­σμα προ­έρ­χε­ται από πολλές ατο­μι­κές συμπε­ρι­φο­ρές. Έτσι δεν είναι; Ο καθένας ανα­λαμ­βά­νει την ευθύνη που του ανα­λο­γεί. Εγώ έχω μια μεγάλη ευθύνη…

Νεφέλη Μεγκ: Τη μεγα­λύ­τερη.

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Ναι, τη μεγα­λύ­τερη ευθύνη. Ανα­με­τριέ­μαι κάθε μέρα με αυτή την ευθύνη, προ­σπαθώ να γίνομαι καλύ­τε­ρος. Δεν υπο­σχέ­θηκα ποτέ θαύματα. Σκληρή δουλειά υπο­σχέ­θηκα.

Και ξέρω, είμαι απο­λύ­τως βέβαιος γι’ αυτό, ότι την Ελλάδα την έχω πάει μπροστά, όχι πίσω.

Η Ελλάδα σήμερα, το 2023, είναι καλύ­τερη χώρα από ήταν το 2019. Σήμερα η χώρα δεν πήγε πίσω, πήγε μπροστά. Και επειδή έχει ταλαι­πω­ρη­θεί πολύ, αυτό μου δίνει περισ­σό­τερη ενέρ­γεια να διεκ­δι­κήσω μια δεύτερη τετρα­ε­τία. Αλλά τελικά η ομορφιά της δημο­κρα­τίας και των εκλογών είναι ότι εμείς κάνουμε το καλύ­τερο δυνατό για να πεί­σουμε τους πολίτες ότι αξί­ζουμε την ψήφο τους αλλά τελικά η ευθύνη -για να ξανα­μι­λή­σουμε για ευθύνη- μετα­φέ­ρε­ται σε εσάς. Εννοώ σε εσένα, στον κάθε πολίτη ο οποίος συμ­με­τέ­χει σε αυτή τη δια­δι­κα­σία.

Νεφέλη Μεγκ: Ωραία, ευχα­ρι­στώ πάρα πολύ. Μπορεί να μην συμ­φω­νή­σαμε σε κάποια πράγ­ματα βέβαια, αλλά…

Κυριά­κος Μητσο­τά­κης: Όχι βέβαια, αλλά κάναμε μια πολύ ωραία ζωντανή κου­βέ­ντα. Και σε ευχα­ρι­στώ για τις πολύ ειλι­κρι­νείς και άμεσες ερω­τή­σεις.

Νεφέλη Μεγκ: Αν δεν είμαι εγώ ειλι­κρι­νής ποιος θα είναι στον κόσμο του ίντερ­νετ. Ευχα­ρι­στώ πάρα πολύ και καλή συνέ­χεια.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.