Οργισμένη αντίδραση της Άγκυρας για τη συνάντηση Πομπέο-Βαρθολομαίου

“Εκτός τόπου” (irrelevant) χαρα­κτη­ρί­ζει το τουρ­κικό υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, δια του εκπρο­σώ­που του, Χαμί Ακσόι τη γλώσσα του ανα­κοι­νω­θέ­ντος του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ, με την οποία γνω­στο­ποι­ή­θηκε η επι­κεί­μενη συνά­ντηση τη Δευτέρα του επι­κε­φα­λής της αμε­ρι­κα­νι­κής διπλω­μα­τίας, Μάικλ Πομπέο με τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη Βαρ­θο­λο­μαίο στο Φανάρι.

Τι εξορ­γί­ζει την Άγκυρα στο αμε­ρι­κα­νικό ανα­κοι­νω­θέν; Μα και μόνο η αναφορά σε ζητή­ματα “θρη­σκευ­τι­κής ελευ­θε­ρίας”.

“Η αντί­δρασή μας έχει αρμο­δίως μετα­φερ­θεί στην αμε­ρι­κα­νική πλευρά, μαζί με την συμ­βουλή μας να εστιά­σει αυτή πρω­τί­στως στην ενί­σχυση της συνερ­γα­σίας ως προς τα περι­φε­ρειακά και διεθνή ζητή­ματα. Θα ήταν πιο ται­ρια­στό για τις ΗΠΑ να κοι­τα­χτούν στον καθρέ­φτη και να επι­δεί­ξουν την απαι­τού­μενη ευαι­σθη­σία απέ­να­ντι στις παρα­βιά­σεις ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των εντός της χώρας, όπως ο ρατσι­σμός, η ισλα­μο­φο­βία και τα εγκλή­ματα μίσους” δήλωσε χαρα­κτη­ρι­στικά ο Ακσόι.

Πρό­σθεσε, πάντως, ότι “η Τουρκία δεν έχει αντίρ­ρηση στο να συνα­ντώ­νται ξένοι επί­ση­μοι προ­σκε­κλη­μέ­νοι με τους εκπρο­σώ­πους των θρη­σκευ­τι­κών κοι­νο­τή­των των χωρών που επι­σκέ­πτο­νται”.

Συμ­βαί­νει, ωστόσο, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης να είναι κάτι περισ­σό­τερο από εκπρό­σω­πος μιας θρη­σκευ­τι­κής κοι­νό­τη­τας της Τουρ­κίας, ενώ και ο (προ­ερ­χό­με­νος από τους χώρους της αμε­ρι­κα­νι­κής “Χρι­στια­νι­κής Δεξιάς”) Πομπέο δεν πραγ­μα­το­ποιεί επίσημη επί­σκεψη, στον βαθμό που δεν προ­βλέ­πε­ται να συνα­ντη­θεί με κανέναν από τους πολι­τι­κούς ιθύ­νο­ντες της χώρας. Τα συμ­φρα­ζό­μενα της συνά­ντη­σης της Δευ­τέ­ρας παρα­πέ­μπουν σε έναν διεθνή ρόλο του Φανα­ρίου με τον οποίο η Άγκυρα αδυ­να­τεί να συμ­φι­λιω­θεί – πόσο μάλλον όταν η επί­κληση του ζητή­μα­τος της θρη­σκευ­τι­κής ελευ­θε­ρίας υπεν­θυ­μί­ζει την πίεση υπό την οποία τελούν οι μη μου­σουλ­μα­νι­κές μειο­νό­τη­τες στην Τουρκία.

Ο Ακσόι βέβαια δράτ­τε­ται της ευκαι­ρίας για να αντι­πα­ρα­βάλ­λει την κατ’ αυτόν μακραί­ωνη ιστορία συνύ­παρ­ξης δια­φο­ρε­τι­κών θρη­σκειών στη χώρα του με τις “δυσμε­νείς συν­θή­κες και τις μόνιμες απειλές υπό τις οποίες τελούν την λατρεία τους θρη­σκευ­τι­κές μειο­νό­τη­τες σε όλο τον κόσμο, ιδίως μου­σουλ­μα­νι­κές”. Αντι­θέ­τως, ισχυ­ρί­ζε­ται, η θρη­σκευ­τική ελευ­θε­ρία των μη Μου­σουλ­μά­νων πολιτών της Τουρ­κίας είναι εξα­σφα­λι­σμένη.

Σημειώ­νε­ται ότι ο Πομπέο θα βρεθεί στην Κων­στα­ντι­νού­πολη στο πλαίσιο περιο­δείας με επτά σταθ­μούς, η οποία θα ξεκι­νή­σει την Παρα­σκευή από το Παρίσι και θα περι­λά­βει επίσης την Γεωργία, το Ισραήλ, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαου­δική Αραβία.

Πλη­ρο­φο­ρίες θέλουν τον Τούρκο υπουργό Εξω­τε­ρι­κών Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου να απο­φεύ­γει την μετά­βαση στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, σνο­μπά­ρο­ντας έτσι τον Αμε­ρι­κανό ομόλογό του, σε ένδειξη δυσφο­ρίας για το γεγονός ότι η τελευ­ταία έλευση του επι­κε­φα­λής του Στέιτ Ντι­πάρ­τμεντ στην περιοχή περι­λάμ­βανε ως σταθ­μούς μόνο την Αθήνα και τη Λευ­κω­σία, χωρίς μάλιστα συνά­ντηση με εκπρο­σώ­πους του ψευ­δο­κρά­τους. Πόσω μάλλον που η τωρινή περιο­δεία Πομπέο ξεκινά με συνά­ντηση με τον Γάλλο πρόεδρο Εμα­νουέλ Μακρόν, ο οποίος έχει ανα­δει­χθεί στη συγκυ­ρία σε μεγάλο αντί­παλο της Τουρ­κίας.

Άπαξ και ο Ταγίπ Ερντο­γάν απέ­στειλε, με χαρα­κτη­ρι­στική καθυ­στέ­ρηση, το συγ­χα­ρη­τή­ριο μήνυμά του στον Δημο­κρα­τικό Τζό Μπάι­ντεν για την εκλο­γική του νίκη, έγινε σαφές ότι η Άγκυρα δεν έχει πλέον χρόνο να ασχο­λεί­ται με “απερ­χό­με­νους” και προ­σα­να­το­λί­ζει τις προ­σπά­θειές της στην καλ­λιέρ­γεια των σχέσεών της με την επερ­χό­μενη αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση, επι­χει­ρώ­ντας να ανα­δεί­ξει, στο νέο, δυσκο­λό­τερο τοπίο, τον “ανα­ντι­κα­τά­στατο ρόλο” της Τουρ­κίας για το δυτικό στρα­τό­πεδο.

Όμως ο Πομπέο (ο οποίος μάλιστα επι­μέ­νει ακόμη να προ­βλέ­πει “ομαλή μετά­βαση στην δεύτερη κυβέρ­νηση Τραμπ”!) δεν είναι απλώς ένας “απερ­χό­με­νος”. Όπως απο­δει­κνύει και η νέα περιο­δεία του, το επόμενο δίμηνο θα είναι πλήρες πρω­το­βου­λιών για τη δημιουρ­γία τετε­λε­σμέ­νων, ιδίως στην περιοχή της Μέσης Ανα­το­λής. Κατά τον τρόπο ακριβώς που η κυβέρ­νηση Ομπάμα εκμε­ταλ­λεύ­τηκε τις τελευ­ταίες εβδο­μά­δες της στην εξουσία για να θεσπί­σει βαριές κυρώ­σεις κατά της Ρωσίας, προ­κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας και βρα­χυ­κυ­κλώ­νο­ντας την προ­ε­δρία Τραμπ, οι τωρινοί ιθύ­νο­ντες της Ουά­σιγ­κτον και οι περι­φε­ρεια­κοί τους φίλιο ετοι­μά­ζο­νται, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, να σαμπο­τά­ρουν με νέες βαριές κυρώ­σεις τα όποια ανοίγ­ματα προς το Ιράν έχει ενδε­χο­μέ­νως κατά νου ο Τζο Μπάι­ντεν. Αλλά βέβαια ούτε και η ανά­σχεση της Ρωσίας φεύγει από το κάδρο, αν κρί­νουμε από την επιλογή της μετά­βα­σης Πομπέο στην Γεωργία και την συνά­ντηση με τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη, δεδο­μέ­νου του κατα­λυ­τι­κού του ρόλου στο ουκρα­νικό αυτο­κέ­φαλο και της γενι­κό­τερη σύγκρουσή του με τη Μόσχα.

Πηγή : capital.gr