Για τα πανηγύρια

Πως μια εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρις και αργό­τερα έκθεση, ανά­λο­γης κάθε χρονιά με την ανά­πτυξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, μετε­ξε­λίσ­σε­ται σε πανη­γυ­ράκι; Πιθα­νο­λογώ ακο­λου­θώ­ντας τα χνάρια κάθε χωριού και κάθε πόλης. Των περισσoτέρων. Γιατί ακόμη υπάρ­χουν χωριά ( αμφι­βάλλω πως υπάρ­χουν πόλεις) που δια­τη­ρούν αν μη τι άλλο το πολι­τι­στικό τους επίπεδο αξιο­πρε­πές και προ­σπα­θώ­ντας να εμπο­δί­σουν το χρόνο να περάσει ισο­πε­δω­τικά από τη μνήμη, ρίχνο­ντας στη λήθη όλα εκείνα τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά της παρά­δο­σης που χαρα­κτη­ρί­ζουν κάθε τόπο. Των τόπων που η παλιά εμπο­ρο­πα­νή­γυ­ρις -οικονομικό και εμπο­ρικό γεγονός- γινόταν με την αφορμή της γιορτής του πολιού­χου της πόλης ή του χωριού, αλλά ήταν και αφορμή συνά­ντη­σης, γλε­ντιού, και επι­στρο­φής στις «ρίζες» τους , ανθρώ­πων που ζούσαν αλλού -πολιτιστικό γεγονός- και που έγιναν τώρα η χαρά των Κινέζων μικρο­πω­λη­τών, των «αοιδών» τουρ­κο­μπα­ρο­λαϊ­κο­ποπ και των πολι­τι­κών. Αν δε το πανη­γύρι τύχει και σε προ­ε­κλο­γική περίοδο, όρεξη να έχεις να σε χαι­ρε­τάνε. Ο ‘Αγιος πολιού­χος τους φωτίζει και θυμού­νται τη χάρη του -αφού την παρα­μονή έχουν μπει στο google earth να βρουν τις συντε­ταγ­μέ­νες του χωριού που γιορτάζει- γίνο­νται ευλα­βέ­στα­τοι, πιάνουν πρώτο στασίδι στην λει­τουρ­γία και θα σας γελάσω αν αγο­ρά­ζουν από τον Κινέζο που έχει απλώσει την πρα­μά­τεια του, εκείνο το χεράκι που ξύνεσαι και είναι και μασα­ζο­μη­χανή ταυ­τό­χρονα. Δεν ξέρω αν το όραμα του Νικο­λάου Γερ­μα­νού, ήταν η μετε­ξέ­λιξη της πρώτης έκθεσης που εγκαι­νια­ζό­ταν το 1926 στη Θεσ­σα­λο­νίκη, από οικο­νο­μικό και εμπο­ρικό γεγονός, σε εμπόριο ελπίδας, από πολι­τι­κούς εδώ και χρόνια, όλων των ειδών και όλων των απο­χρώ­σεων.  Αν το όραμά του, ήταν η έκθεση περι­πτέ­ρων των υπουρ­γείων και των φορέων τους, πίστα μωρο­φι­λο­δο­ξιών και ανα­ξιο­πρε­πούς υπό­σχε­σης. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Κάπως έτσι, μεταλ­λά­χθη­καν όλα. Ταφό­πλακα στη μνήμη και στις αξίες οι παντός είδους νεω­τε­ρι­σμοί που βαφτί­στη­καν πρόοδος και πολι­τι­σμός. Κάπως έτσι, μεταλ­λα­χθή­καμε κι εμείς οι ίδιοι. Πρώτοι εμείς. Κάπως έτσι προ­έ­κυψε η φυλή του Νεο­έλ­ληνα. Για τα πανη­γύ­ρια…