Πυροσβέστες των Δωδεκανήσων: «Αν δεν αλλάξει κάτι, η καταστροφή είναι θέμα χρόνου»

Κραυγή αγωνίας από τη βάση του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος – Ανοιχτή επιστολή-καταπέλτης για την υπο­στε­λέ­χωση, τις καθυ­στε­ρή­σεις και τις αντι­φά­σεις των επι­χει­ρη­σια­κών σχε­δια­σμών

Σε μια σπάνια επί­δειξη θεσμι­κής τόλμης, η Ένωση Υπαλ­λή­λων Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος Δωδε­κα­νή­σου απέ­στειλε ανοιχτή επι­στολή προς την πολι­τική ηγεσία του Υπουρ­γείου Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, καταγ­γέλ­λο­ντας με αιχμηρή γλώσσα τις χρόνιες ελλεί­ψεις, την προ­χει­ρό­τητα στον σχε­δια­σμό και τις αδικίες σε βάρος των πυρο­σβε­στών που υπη­ρε­τούν στα νησιά. Στην επι­στολή που ακο­λου­θεί, η Ένωση απο­δο­μεί μία προς μία τις κυβερ­νη­τι­κές δια­βε­βαιώ­σεις και ζητά άμεσες, ρεα­λι­στι­κές λύσεις για την προ­στα­σία των πολιτών και την ενί­σχυση του Σώματος στην πιο ευάλωτη και απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή της χώρας.

Ακο­λου­θεί το πλήρες κείμενο της επι­στο­λής, όπως κατα­τέ­θηκε στις 9 Ιουνίου 2025:

Ρόδος, 09.06.2025

Προς: 1. Υπουργό Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και

Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας

Κοιν.: 1. Υφυ­πουργό Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και

Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας

2.    Αρχηγό Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος

3.    Συντο­νι­στή Επι­χει­ρή­σεων Βορείου,

Νοτίου Αιγαίου και Κρήτης

4. Διοι­κητή Περι­φε­ρεια­κών Πυρο­σβε­στι­κών Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών Νοτ. Αιγαίου

5. Διοι­κητή Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών Νομού Δωδε­κα­νή­σου

6. Διοι­κη­τές Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών Νομού Δωδε­κα­νή­σου

7.    Πολι­τικά κόμματα

8.    Βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου

9.    Π.Ο.Ε.Υ.Π.Σ.

11.ΜΜΕ

10.    Μέλη της Ένωσής μας

Θέμα: Από την πολι­τική ρητο­ρεία στην ωμή πραγ­μα­τι­κό­τητα: Η αλήθεια για τις Πυρο­σβε­στι­κές Υπη­ρε­σίες στα Δωδε­κά­νησα

Μετά λύπης αλλά και οργής, λάβαμε γνώση της πρό­σφα­της «απά­ντη­σης» του Υφυ­πουρ­γού Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας κ. Ευάγ­γε­λου Τουρνά, ανα­φο­ρικά με την ερώτηση που κατέ­θε­σαν βου­λευ­τές το ΚΚΕ στη Βουλή των Ελλήνων για τα προ­βλή­ματα των Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών, Κλι­μα­κίων και υπαλ­λή­λων στα Δωδε­κά­νησα. Οφεί­λουμε εξ αρχής να δηλώ­σουμε πως δεν πέσαμε από τα σύννεφα. Η γνωστή τακτική της υπεκ­φυ­γής, των γενι­κο­τή­των, των αριθμών χωρίς αντί­κρι­σμα και της ανού­σιας ρητο­ρείας, επα­να­λή­φθηκε για ακόμη μία φορά.

Η απά­ντηση που δόθηκε, στε­ρεί­ται κάθε επαφής με την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώ­νουμε καθη­με­ρινά. Δεν πρό­κει­ται για πολι­τικό λόγο, πρό­κει­ται για μία επι­με­λώς δια­τυ­πω­μένη απο­ποί­ηση ευθυνών, μια κενή περιε­χο­μέ­νου απαγ­γε­λία που επι­χει­ρεί να βαφτί­σει το πρό­βλημα ως επί­τευγμα.

Επειδή όμως κου­ρα­στή­καμε να ακούμε «δια­βε­βαιώ­σεις» που δεν μετα­φρά­ζο­νται ποτέ σε πράξεις, και επειδή η ανοχή μας δεν πρέπει να εκλαμ­βά­νε­ται ως αδυ­να­μία, προ­χω­ρούμε στην ανα­λυ­τική παρά­θεση και απο­δό­μηση των απα­ντή­σεων του Υφυ­πουρ­γού, παρά­γραφο προς παρά­γραφο. Με στοι­χεία, με αλή­θειες και με την αυθε­ντία που μας προσ­δί­δει η ίδια η υπη­ρε­σιακή και κοι­νω­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα των νησιών μας.

Γιατί όσο κι αν προ­σπα­θούν κάποιοι να ωραιο­ποι­ή­σουν την κατά­σταση, η καθη­με­ρι­νό­τητα του πυρο­σβέ­στη δεν ωραιο­ποιεί­ται, ούτε καλύ­πτε­ται πίσω από αριθ­μούς και υπο­σχέ­σεις.

1.    Υπό το ανωτέρω πρίσμα και με αφορμή την υπ’ αριθ. 12107 Φ.702.15/28-02-2025 Διαταγή του Αρχη­γείου Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, με την οποία ανα­θε­ω­ρή­θη­καν και επι­και­ρο­ποι­ή­θη­καν τα

Επι­χει­ρη­σιακά Σχέδια Αντι­με­τώ­πι­σης Δασικών Πυρ­κα­γιών σε όλη την Επι­κρά­τεια, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της Δωδε­κα­νή­σου, εγεί­ρο­νται σοβαροί προ­βλη­μα­τι­σμοί. Διότι το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι, πώς ακριβώς υλο­ποιού­νται στην πράξη αυτοί οι σχε­δια­σμοί, όταν δεν υφί­στα­ται το ανα­γκαίο έμψυχο δυνα­μικό στα νησιά για να τους υπο­στη­ρί­ξει; Είναι επι­χει­ρη­σιακά σχέδια με αντί­κρι­σμα ή απλές ασκή­σεις επί χάρτου;

Και τελικά, ποιος φέρει την ευθύνη για τη δια­χρο­νική ανα­ντι­στοι­χία μεταξύ σχε­δια­σμού και επι­χει­ρη­σια­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας; Οι συντά­κτες των σχεδίων, που ίσως πιέ­ζο­νται να παρα­γά­γουν «τυπική συμ­μόρ­φωση» με τις εντολές; Ή μήπως το πρό­βλημα είναι βαθύ­τερο, συστη­μικό και αφορά την πολι­τική βούληση ή την ιεράρ­χηση προ­τε­ραιο­τή­των σε βάρος των νησιω­τι­κών περιο­χών;

Σε κάθε περί­πτωση, είναι σαφές πως ένας σχε­δια­σμός που στη­ρί­ζε­ται σε ανύ­παρ­κτους ή ανε­παρ­κείς πόρους δεν είναι επι­χει­ρη­σια­κός σχε­δια­σμός αλλά διοι­κη­τική αυτα­πάτη. Και αν αυτό συνε­χι­στεί, τότε κάθε καλο­καίρι θα είμαστε θεατές της ίδιας επι­κίν­δυ­νης επα­νά­λη­ψης, μέχρι η πραγ­μα­τι­κό­τητα να επι­βλη­θεί με τρόπο οδυνηρό.

2.    Με αφορμή την επα­να­λαμ­βα­νό­μενη επί­κληση των Επι­χει­ρη­σια­κών Σχεδίων, όπου θεω­ρη­τικά προ­βλέ­πε­ται η δυνα­τό­τητα αμοι­βαίας ενί­σχυ­σης μεταξύ Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών, θα πρέπει να επι­ση­μαν­θεί, με κάθε ειλι­κρί­νεια, ότι στην περί­πτωση των Δωδε­κα­νή­σων η ενί­σχυση αυτή παρα­μέ­νει, ουσια­στικά, γράμμα κενό. Η πολυ­δια­φη­μι­σμένη «συν­δρομή από όμορες Υπη­ρε­σίες» στην πράξη σκο­ντά­φτει στις αδιά­ψευ­στες πραγ­μα­τι­κό­τη­τες της νησιω­τι­κό­τη­τας, γεω­γρα­φική απο­μό­νωση, χρο­νο­βό­ρες μετα­κι­νή­σεις, περιο­ρι­σμένα μέσα και και­ρι­κές συν­θή­κες που συχνά καθι­στούν οποια­δή­ποτε επι­χει­ρη­σιακή ενί­σχυση εκτός χρόνου και ουσίας. Κι όμως, αυτή η θεω­ρη­τική δυνα­τό­τητα χρη­σι­μο­ποιεί­ται με ευκολία ως πρό­σχημα για να μην ενι­σχυ­θούν με μόνιμο προ­σω­πικό οι Υπη­ρε­σίες των Δωδε­κα­νή­σων, οι οποίες κάθε χρόνο καλού­νται να αντα­πε­ξέλ­θουν σε αυξη­μέ­νες επι­χει­ρη­σια­κές ανάγκες, ειδικά κατά την του­ρι­στική περίοδο, με ανε­παρ­κείς δυνά­μεις.

Ενδει­κτικό παρά­δειγμα η τραγική περί­πτωση της πυρ­κα­γιάς που εκδη­λώ­θηκε στις 05-06-2025 και περί ώρα 19:48 στον ΧΥΤΑ της νήσου Μεγί­στης (Καστε­λό­ριζο), όπου ανέ­δειξε με τον πιο απο­κα­λυ­πτικό τρόπο το δια­χρο­νικό πρό­βλημα της νησιω­τι­κό­τη­τας όταν προ­κύ­πτουν έκτα­κτες κατα­στά­σεις, όπως μία πυρ­κα­γιά. Παρά τα όσα δια­κη­ρύσ­σο­νται σε θεω­ρη­τικό επίπεδο περί αμοι­βαίας ενί­σχυ­σης από όμορες Πυρο­σβε­στι­κές Υπη­ρε­σίες ή από άλλες Περι­φε­ρεια­κές Διοι­κή­σεις, η πραγ­μα­τι­κό­τητα απέ­δειξε πως τέτοιες προ­βλέ­ψεις συχνά παρα­μέ­νουν ανε­φάρ­μο­στες ευχές επί χάρτου. Καμία Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία από τα γει­το­νικά νησιά του Νομού, πόσο μάλλον από όμορους Νομούς ή Περι­φέ­ρειες, δεν κατά­φερε να συν­δρά­μει λόγω της πλήρους έλλει­ψης μετα­φο­ρι­κής δια­σύν­δε­σης, ενώ η μόνη δια­θέ­σιμη συν­δρομή ήρθε από τη Ρόδο και αυτό έπειτα από χρο­νο­βό­ρες δια­βου­λεύ­σεις και ναύλωση πλοίου, με τις ενι­σχύ­σεις να φθάνουν στο Καστε­λό­ριζο σχεδόν 10 ώρες μετά την έναρξη του συμ­βά­ντος. Εάν η πυρ­κα­γιά αυτή δεν είχε ξεσπά­σει στον ΧΥΤΑ αλλά εντός κατοι­κη­μέ­νης περιο­χής, ποια θα ήταν η έκταση της κατα­στρο­φής και το κυριό­τερο, ποιος θα ανα­λάμ­βανε την ευθύνη και ποιος θα πήγαινε φυλακή; Είναι καιρός να πάψουμε να κρυ­βό­μα­στε πίσω από “επι­χει­ρη­σιακά σχέδια” που δεν λαμ­βά­νουν υπόψη τη γεω­γρα­φική απο­μό­νωση των μικρών νησιών και να θέσουμε σε προ­τε­ραιό­τητα την πραγ­μα­τική ενί­σχυση της επι­χει­ρη­σια­κής ικα­νό­τη­τας αυτών των περιο­χών.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα απαιτεί όχι ευχο­λό­για και ανα­φο­ρές σε «δυνα­τό­τη­τες», αλλά πολι­τική και διοι­κη­τική βούληση για ενί­σχυση των νησιω­τι­κών Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών, προτού οι θεωρίες κληθούν να απο­τύ­χουν στην πράξη με ανυ­πο­λό­γι­στο κόστος.

3.    Παρά τη δια­δε­δο­μένη εντύ­πωση στην κοινή γνώμη και τον δημόσιο λόγο ότι οι πυρ­κα­γιές «σβή­νο­νται από τα αερο­σκάφη», η επι­χει­ρη­σιακή πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι σαφής και αδιαμ­φι­σβή­τητη, οι δασικές πυρ­κα­γιές κατα­στέλ­λο­νται ουσια­στικά από το έδαφος, από τις επί­γειες πυρο­σβε­στι­κές δυνά­μεις.

Τα εναέρια μέσα είναι ανα­γκαία, κρίσιμα και εντυ­πω­σιακά στη δράση τους, όμως λει­τουρ­γούν υπο­στη­ρι­κτικά. Η ρίψη νερού ή αφρού από αέρος επι­βρα­δύ­νει τη φωτιά και δημιουρ­γεί συν­θή­κες για προ­σβολή της από το έδαφος. Χωρίς την άμεση επέμ­βαση και «κατά­σβεση» από τις επί­γειες δυνά­μεις, η φωτιά ανα­ζω­πυ­ρώ­νε­ται εύκολα μόλις στε­γνώ­σει το έδαφος από τη ρίψη.

Σύμφωνα με ανα­φο­ρές επι­χει­ρη­σια­κών διοι­κή­σεων και μελέτες, όπως το πόρισμα Goldammer για τις μεγάλες πυρ­κα­γιές του 2007 στην Ελλάδα, η ετήσια έκθεση του Ευρω­παϊ­κού Συστή­μα­τος Πλη­ρο­φο­ριών για τις Δασικές Πυρ­κα­γιές (EFFIS), τα εθνικά Επι­χει­ρη­σιακά Σχέδια Δασο­πυ­ρό­σβε­σης, κατα­γρά­φε­ται

επα­νει­λημ­μένα ότι η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των επι­τυ­χη­μέ­νων κατα­σβέ­σεων γίνεται με βάση την ταχύ­τητα προ­σέγ­γι­σης και δράσης των επί­γειων ομάδων. Επι­πλέον:

>     Τα περισ­σό­τερα εναέρια μέσα μπορούν να επι­χει­ρούν μόνο λίγες ώρες ανά ημέρα λόγω τεχνι­κών περιο­ρι­σμών και και­ρι­κών συν­θη­κών. Επι­πλέον, σε ορεινά ή δασω­μένα σημεία με καπνό ή κακές ορα­τό­τη­τες, συχνά δεν μπορούν να επι­χει­ρή­σουν με ασφά­λεια.

>     Ακόμη και οι συνε­χείς ρίψεις νερού, χωρίς παρου­σία επί­γειων δυνά­μεων να “κλεί­σουν” και να ασφα­λί­σουν το μέτωπο, δεν απο­τρέ­πουν την εξά­πλωση, ιδιαί­τερα αν υπάρχει άνεμος ή ξερή βλά­στηση.

>     Ιδίως στα νησιά, όπως η Ρόδος, όπου η στε­λέ­χωση των Πυρο­σβε­στι­κών Υπη­ρε­σιών είναι ήδη ανε­παρ­κής, η έλλειψη επί­γειων δυνά­μεων δεν μπορεί να καλυ­φθεί ούτε με τα πλέον σύγ­χρονα εναέρια μέσα.

>     Η εμπει­ρία δείχνει πως αν η φωτιά δεν περιο­ρι­στεί στο πρώτο δίωρο, τείνει να εξε­λι­χθεί σε μεγάλης έκτασης πυρ­κα­γιά. Σε εκείνο το κρίσιμο πρώτο διά­στημα, οι τοπικές επί­γειες δυνά­μεις είναι ο καθο­ρι­στι­κός παρά­γο­ντας.

>     Το λει­τουρ­γικό κόστος των ενα­έ­ριων μέσων είναι τερά­στιο (χιλιά­δες ευρώ ανά πτήση/ώρα), ενώ συχνά η απόδοσή τους είναι περιο­ρι­σμένη χωρίς κατάλ­ληλη υπο­στή­ριξη από κάτω. Επέν­δυση σε ανθρώ­πινο δυνα­μικό, κατάρ­τιση και επίγεια μέσα απο­δί­δει πιο σταθερά και δια­τη­ρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα.

Η αερο­πυ­ρό­σβεση είναι εργα­λείο, όχι πανά­κεια. Χωρίς επαρκή, κατάλ­ληλα εξο­πλι­σμένα και εκπαι­δευ­μένα επίγεια πλη­ρώ­ματα, η κατά­σβεση είναι επι­σφα­λής. Ειδικά σε περιο­χές όπως η Δωδε­κά­νη­σος, όπου οι απο­στά­σεις, η νησιω­τι­κό­τητα και η υπο­στε­λέ­χωση είναι υπαρκτά προ­βλή­ματα, η επέν­δυση στον επίγειο μηχα­νι­σμό δεν είναι απλώς ανα­γκαία, είναι μονό­δρο­μος.

4.    Με αφορμή την προ­κή­ρυξη 70 θέσεων για τη Σχολή Αξιω­μα­τι­κών και 260 για τη Σχολή Πυρο­σβε­στών της Πυρο­σβε­στι­κής Ακα­δη­μίας για το ακα­δη­μαϊκό έτος 2025-2026, γίνεται προ­σπά­θεια να προ­βλη­θεί, ως “θετική εξέλιξη”, μια οριακή αριθ­μη­τική αύξηση σε σχέση με την προη­γού­μενη. Ωστόσο, πίσω από τη “μεγάλη εικόνα” που επι­χει­ρεί­ται να παρου­σια­στεί, απο­σιω­πά­ται συστη­μα­τικά ένα κρίσιμο στοι­χείο, ο αριθμός των απο­χω­ρή­σεων λόγω συντα­ξιο­δό­τη­σης την ίδια περίοδο.

Είναι, λοιπόν, του­λά­χι­στον παρα­πλα­νη­τικό να μιλά κανείς για “ενί­σχυση”, όταν ο αριθμός των απο­χω­ρή­σεων (μόνο από συντα­ξιο­δο­τή­σεις) υπερ­βαί­νει τον αριθμό των νέων εισα­κτέων — δηλαδή το Σώμα στην πράξη συρ­ρι­κνώ­νε­ται ή στην “καλύ­τερη” περί­πτωση, μένει στάσιμο σε αριθμό προ­σω­πι­κού. Δεν λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι αυξη­μέ­νες επι­χει­ρη­σια­κές απαι­τή­σεις, οι έκτα­κτες μετα­θέ­σεις, τα καθή­κο­ντα πολι­τι­κής προ­στα­σίας και φυσικά το διαρκώς αυξα­νό­μενο βάρος των δασικών πυρ­κα­γιών.

Αντί, λοιπόν, να μιλή­σουμε με ειλι­κρί­νεια για τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες στε­λέ­χω­σης και να υπάρξει ένας σοβαρός σχε­δια­σμός προ­σλή­ψεων βάσει απο­χω­ρή­σεων και γεω­γρα­φι­κών αναγκών, κατα­φεύ­γουμε σε αριθ­μη­τικά “τρικ” για να δώσουμε την ψευ­δαί­σθηση βελ­τί­ω­σης.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως στα νησιά και στις υπο­στε­λε­χω­μέ­νες υπη­ρε­σίες δεν καλύ­πτε­ται με ανα­κοι­νώ­σεις. Εκεί, τα νούμερα δεν λένε ψέματα.

Το ανθρώ­πινο δυνα­μικό δεν ανα­νε­ώ­νε­ται. Απλώς ανα­κυ­κλώ­νε­ται, με μετα­θέ­σεις και μετα­κι­νή­σεις που φορ­τώ­νουν διαρκώς τους ίδιους ανθρώ­πους, σε βάρος της επι­χει­ρη­σια­κής ετοι­μό­τη­τας αλλά και της ψυχικής και σωμα­τι­κής αντοχής τους.

5.    Η τοπο­θέ­τηση του κ. Υφυ­πουρ­γού περί της προ­κή­ρυ­ξης για την πρό­σληψη 137 Πυρο­σβε­στών Δασικών Επι­χει­ρή­σεων (Π.Δ.Ε.) για το 2025 επι­χει­ρεί να δημιουρ­γή­σει την εικόνα ενί­σχυ­σης του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, ωστόσο απέχει σημα­ντικά από την πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνει η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου.

Τα γενι­κό­λογα αυτά στοι­χεία απο­κρύ­πτουν την αλήθεια ότι το Νότιο Αιγαίο παρα­μέ­νει ο «φτωχός συγ­γε­νής» σε αριθμό μονάδων ΕΜΟΔΕ και στε­λε­χών. Ενώ σε άλλες περι­φέ­ρειες συστά­θη­καν και λει­τουρ­γούν πολ­λα­πλές μονάδες (Βόρειο Αιγαίο 3 μονάδες, Ιόνια Νησιά 3 μονάδες), στο Νότιο Αιγαίο, που αντι­με­τω­πί­ζει τις πιο απαι­τη­τι­κές επι­χει­ρη­σια­κές συν­θή­κες λόγω γεω­γρα­φι­κής δια­σπο­ράς, έντονης του­ρι­στι­κής επι­βά­ρυν­σης και υψηλού κιν­δύ­νου πυρ­κα­γιών, υπάρχει μόνο μία μονάδα ΕΜΟΔΕ με έδρα τη Ρόδο, καλύ­πτο­ντας 13 περι­φε­ρεια­κές ενό­τη­τες και 33 δήμους.

Η πραγ­μα­τική υπη­ρε­τούσα δύναμη Π.Δ.Ε. στο Νότιο Αιγαίο ανέρ­χε­ται μόλις σε 30 πυρο­σβέ­στες, αριθμός που όχι μόνο δεν επαρκεί αλλά κατα­δει­κνύει και την εμφανή υπο­τί­μηση των αναγκών της περιο­χής. Αυτή η άνιση κατα­νομή (τελευ­ταία σε αριθμό προ­σω­πι­κού ανά την Επι­κρά­τεια) δημιουρ­γεί σοβαρά κενά στην επι­χει­ρη­σιακή ετοι­μό­τητα, τα οποία αγνο­ού­νται σκόπιμα από την επίσημη επι­κοι­νω­νία.

Η πρό­σληψη των 137 νέων Π.Δ.Ε., αντί να διο­χε­τευ­θεί στην ενί­σχυση της ήδη υπο­στε­λε­χω­μέ­νης 11ης ΕΜΟΔΕ στη Ρόδο ή να οδη­γή­σει στην ίδρυση νέας μονάδας σε κρί­σι­μες περιο­χές όπως η Κως, αντι­με­τω­πί­ζε­ται με μια απα­ξιω­τική σιωπή, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται χωρίς να λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και οι πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της περιο­χής.

Η πυρα­σφά­λεια στο Νότιο Αιγαίο δεν μπορεί να βασί­ζε­ται σε επι­κοι­νω­νιακά πυρο­τε­χνή­ματα και αόρι­στες δεσμεύ­σεις. Απαι­τεί­ται άμεση, δίκαιη και στο­χευ­μένη ενί­σχυση που να αντα­πο­κρί­νε­ται στις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και στον διαρκώς αυξα­νό­μενο επι­χει­ρη­σιακό φόρτο της περιο­χής.

6.    Παρά την επί­κληση των δια­τά­ξεων των παρα­γρά­φων και άρθρων του ν. 3938/2011 (Α’61) σύμφωνα με τα οποία οι Πυρο­σβέ­στες Πεντα­ε­τούς Υπο­χρέ­ω­σης που έχουν κριθεί επι­τυ­χώς εντάσ­σο­νται αυτο­δι­καίως στο μόνιμο προ­σω­πικό χωρίς νέα κρίση, η πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν δεκάδες πυρο­σβέ­στες παρα­μέ­νει προ­κλη­τικά δια­φο­ρε­τική. Γιατί λοιπόν κρα­τού­νται μέχρι σήμερα εγκλω­βι­σμέ­νοι σε καθε­στώς πεντα­ε­τούς υπο­χρέ­ω­σης όσοι ήδη εδώ και ένα χρόνο πληρούν τα κρι­τή­ρια; Ποιος ανα­λαμ­βά­νει την ευθύνη για την αυθαί­ρετη καθυ­στέ­ρηση της αυτο­νό­η­της και νόμιμης μονι­μο­ποί­η­σής τους; Πώς είναι δυνατόν το ίδιο το Κράτος να παρα­βιά­ζει τις δικές του μετα­βα­τι­κές δια­τά­ξεις, ενώ ζητά από αυτούς τους ανθρώ­πους να ρισκά­ρουν καθη­με­ρινά τη ζωή τους; Μήπως τελικά ο σεβα­σμός στον νόμο ισχύει μόνο όταν βολεύει την πολι­τική ρητο­ρική; Και το κυριό­τερο πόσο ακόμα θα παί­ζουμε με τις ζωές και την επαγ­γελ­μα­τική προ­ο­πτική ανθρώ­πων που εδώ και χρόνια σηκώ­νουν το βάρος της πολι­τι­κής προ­στα­σίας αυτής της χώρας;

Φαί­νε­ται πως η επίσημη επι­κοι­νω­νία επι­λέ­γει σκόπιμα να απο­κρύ­πτει τα κρίσιμα αυτά στοι­χεία, απο­φεύ­γο­ντας να δώσει σαφείς απα­ντή­σεις και ρίχνο­ντας νερό στο μύλο της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης. Ανα­μέ­νουμε λοιπόν ξεκά­θαρη ενη­μέ­ρωση και όχι γενι­κό­λο­γες ανα­φο­ρές που αφήνουν πολλά ανα­πά­ντητα ερω­τή­ματα.

7.    Πώς γίνεται να πανη­γυ­ρί­ζε­ται η πρό­σληψη 2.500 επο­χι­κών πυρο­σβε­στών, όταν για ολό­κληρη τη Δωδε­κά­νησο, μια από τις πιο πυρό­πλη­κτες και απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές της χώρας, προ­βλέ­φθη­καν μόλις 75 θέσεις, εκ των οποίων έως τώρα δεν ‘έχουν καλυ­φθεί στο σύνολό τους. Ποιος θα ανα­λά­βει την ευθύνη όταν οι υπό­λοι­πες θέσεις μείνουν κενές εν μέσω αντι­πυ­ρι­κής περιό­δου επειδή κανένας επι­λα­χόν δεν θα επι­θυ­μεί να καλύψει τα κενά που υπάρ­χουν στα Δωδε­κά­νησα;

Πώς εξη­γεί­ται ότι ένας πολίτης χωρίς ούτε μία ώρα εμπει­ρίας στο πυρο­σβε­στικό έργο, αλλά με θητεία στις ειδικές δυνά­μεις, στην τελευ­ταία προ­κή­ρυξη πρό­σλη­ψης πυρο­σβε­στών επο­χι­κής απα­σχό­λη­σης, συγκέ­ντρωνε 50 μόρια, τα ίδια ακριβώς μόρια με έναν μάχιμο εποχικό πυρο­σβέ­στη με πέντε χρόνια προ­ϋ­πη­ρε­σίας (10 x 5 έτη) και μάλιστα στην ισο­ψη­φία να έχει προ­βλε­φθεί να προη­γεί­ται ο προ­ερ­χό­με­νος από τις ειδικές δυνά­μεις; Πόση αξία δίνεται τελικά στην πραγ­μα­τική εμπει­ρία και πόση στην εντύ­πωση; Πόσο πιο ξεκά­θαρα πρέπει να φωνά­ξουν οι αριθμοί για να ακου­στούν;

Ποια λογική επι­βάλ­λει στην τελευ­ταία προ­κή­ρυξη για πρό­σληψη, να υπάρχει το ηλι­κιακό όριο των 40 ετών για τους μάχι­μους, ενώ για τους οδηγούς να επι­τρέ­πε­ται πρό­σληψη μέχρι τα 50 έτη, με την υπο­ση­μεί­ωση μάλιστα ότι “εάν χρεια­στεί” εκτε­λούν και μάχιμα καθή­κο­ντα; Δηλαδή ένας πυρο­σβέ­στης επο­χι­κής απα­σχό­λη­σης με καθή­κο­ντα μαχίμου θεω­ρείτε “γέρος” στα 41 χρόνια του για να προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σίες του στο Πυρο­σβε­στικό Σώμα, αλλά ένας πυρο­σβέ­στης επο­χι­κής απα­σχό­λη­σης κρί­νε­ται ικανός για να εκτελεί τα καθή­κο­ντα του “μάχιμος” ακόμη και στα 50 έτη του, αρκεί να έχει προ­σλη­φθεί ως οδηγός;

Είναι αυτή επι­χει­ρη­σιακή λογική ή διοι­κη­τική σχι­ζο­φρέ­νεια; Και τέλος, πώς ακριβώς υπη­ρε­τεί­ται το δημόσιο συμ­φέ­ρον όταν με τέτοιες στρε­βλώ­σεις πετιού­νται εκτός μάχιμοι έμπει­ροι επαγ­γελ­μα­τίες και καλού­νται άπειροι να καλύ­ψουν ζωτικής σημα­σίας επι­χει­ρη­σιακά κενά;

8.    Με αφορμή τις πρό­σφα­τες ανα­κοι­νώ­σεις περί «ανα­βάθ­μι­σης» του Πυρο­σβε­στι­κού Σώματος, μέσω της σύστα­σης ομάδων drone καθώς και της επι­κεί­με­νης δημιουρ­γίας ομάδων χει­ρι­στών ταχυ­πλόων, αισθα­νό­μα­στε την ανάγκη να εκφρά­σουμε την έντονη ανη­συ­χία, αλλά και απο­γο­ή­τευση μας, που δυστυ­χώς συμ­με­ρί­ζο­νται και το σύνολο των συνα­δέλ­φων μας.

Οι παρα­πάνω ενέρ­γειες παρου­σιά­ζο­νται ως πρόοδος, ενί­σχυση και εκσυγ­χρο­νι­σμός των υπη­ρε­σιών μας. Ωστόσο, αυτό που απο­φεύ­γε­ται επι­με­λώς να ειπωθεί, είναι οι πυρο­σβέ­στες που ορί­ζο­νται καθη­με­ρινά στα πυρο­σβε­στικά οχήματα ταυ­τό­χρονα είναι ορι­σμέ­νοι και ως χει­ρι­στές drone. Οι ίδιοι, εφόσον υλο­ποι­η­θεί και το επόμενο βήμα, θα επαν­δρώ­νουν και τα ταχύ­πλοα. Μιλάμε για ένα άτομο, την ίδια στιγμή να ορί­ζε­ται να εκτε­λέ­σει διπλά και τριπλά καθή­κο­ντα.

Είναι αυτό ανα­βάθ­μιση; Ή μήπως άλλη μια μορφή διοι­κη­τι­κής υπεκ­φυ­γής, όπου πίσω από τεχνι­κούς όρους και θετικές έννοιες, απο­κρύ­πτε­ται το γεγονός ότι το προ­σω­πικό παρα­μέ­νει το ίδιο και απο­ψι­λω­μένο, φορ­τω­μένο με ακόμα περισ­σό­τε­ρες απαι­τή­σεις;

Η κατά­σταση αυτή όχι μόνο δεν ενι­σχύει ουσια­στικά το Σώμα, αλλά δημιουρ­γεί επι­πλέον λει­τουρ­γικά προ­βλή­ματα, υπο­νο­μεύει την επι­χει­ρη­σιακή επάρ­κεια και εν τέλει, θέτει σε κίνδυνο τόσο την ασφά­λεια των πολιτών όσο και των ίδιων των πυρο­σβε­στών.

Αξιό­τιμε κ. Υπουργέ,

Είναι αδια­νό­ητο, μέσα από μηδε­νι­στι­κές τοπο­θε­τή­σεις, να επι­χει­ρεί­ται η απα­ξί­ωση στο σύνολό τους, των εύλογων προ­βλη­μα­τι­σμών και ανη­συ­χιών μας. Είναι αδια­νό­ητο, μέσω τέτοιου τύπου απα­ντή­σεων, να επι­χει­ρεί­ται να παρου­σια­στεί μία εικόνα τελειό­τη­τας, όπου όλα λει­τουρ­γούν άψογα και κάθε επι­σή­μανση να αντι­με­τω­πί­ζε­ται περίπου ως υπερ­βολή ή απο­κύ­ημα φαντα­σίας.

Στην πολυετή ενα­σχό­λησή μας με τα κοινά έχουμε απο­δεί­ξει στην πράξη ότι δεν λει­τουρ­γούμε με γνώμονα τον εντυ­πω­σια­σμό ή την επι­φα­νειακή αποδοχή των μελών μας. Αντι­θέ­τως, με συνέ­πεια, σύνεση και θεσμική προ­σή­λωση, διεκ­δι­κούμε με επι­χει­ρή­ματα, με κοινή λογική και ηθικό κρι­τή­ριο, πάντα με μονα­δικό γνώμονα το καλό και την ενί­σχυση των Δωδε­κα­νή­σων. Δεν ζητάμε το ανέ­φι­κτο, ούτε υπο­κι­νού­μα­στε από σκο­πι­μό­τη­τες. Διεκ­δι­κούμε το δίκαιο και το εφικτό. Μια καλή αρχή για να υπάρξει πραγ­μα­τική πρόοδος, θα ήταν να συμ­φω­νή­σουμε όλοι σε μια κοινή αφε­τη­ρία, ότι πράγ­ματι υπάρ­χουν κενά, ελλεί­ψεις και στρε­βλώ­σεις. Από εκεί και πέρα, βήμα βήμα, με πνεύμα συνερ­γα­σίας και καλής πίστης, μπο­ρούμε να συμ­βά­λουμε όλοι, θεσμικά και ουσια­στικά, στην επίλυση των προ­βλη­μά­των.

Μέσα από τις πράξεις και τοπο­θε­τή­σεις σας το σύντομο χρονικό διά­στημα που ηγείστε του Υπουρ­γείο Κλι­μα­τι­κής Κρίσης και Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας, συμπε­ρά­ναμε ότι αυτή η κοινή αρχή έχεις τις βάσεις να λάβει σάρκα και οστά, αφού στο πρόσωπό σας ανα­γνω­ρί­σαμε και δια­κρί­ναμε το ήθος, τη θεσμική σοβα­ρό­τητα και την ειλι­κρινή πρόθεσή σας να αντι­με­τω­πί­σετε με υπευ­θυ­νό­τητα τα ζητή­ματα που σας τίθε­νται.

Απευ­θυ­νό­μα­στε πλέον προς εσάς με εμπι­στο­σύνη, ζητώ­ντας να μελε­τή­σετε προ­σε­κτικά τους προ­βλη­μα­τι­σμούς και τις ανη­συ­χίες μας. Δεν επι­διώ­κουμε τίποτα περισ­σό­τερο από το αυτο­νό­ητο, τη δίκαιη αντι­με­τώ­πιση μιας ευαί­σθη­της περιο­χής όπως τα Δωδε­κά­νησα, που επί δεκα­ε­τίες υφί­στα­νται τις συνέ­πειες της γεω­γρα­φι­κής απο­μό­νω­σης χωρίς την ανάλογη ενί­σχυση σε προ­σω­πικό και μέσα.

Ευελ­πι­στούμε πως εσείς δεν θα ακο­λου­θή­σετε τον δρόμο της σιω­πη­ρής αδρά­νειας των προ­κα­τό­χων σας, αλλά θα στα­θείτε στο ύψος των περι­στά­σεων, κάνο­ντας πράξη όσα μέχρι σήμερα ακου­γό­ταν μόνο σε επίπεδο δηλώ­σεων, την ουσια­στική ενί­σχυση των υπη­ρε­σιών, την απο­κα­τά­σταση της αδικίας εις βάρος των επο­χι­κών και πεντα­ε­τούς υπο­χρέ­ω­σης πυρο­σβε­στών και τελικά, την απο­κα­τά­σταση της εμπι­στο­σύ­νης του προ­σω­πι­κού στον θεσμό που υπη­ρε­τείτε.