Γιώργος Γιαννιάς: «Αν δεν αποτύχεις, δεν θα πετύχεις»

Το J2US, η Ρούλα Κορο­μηλά, οι δύσκο­λες επαγ­γελ­μα­τι­κές στιγμές, οι οικο­νο­μι­κές δυσκο­λίες, οι απο­τυ­χίες, το μαύρο δάκρυ για μια γυναίκα και η κατάλ­ληλη στιγμή για γάμο και παιδί με την επί δέκα χρόνια σύντροφό του Ελευ­θε­ρία Παντε­λι­δάκη

ΟΓιώργος Γιαν­νιάς διανύει μία από τις καλύ­τε­ρες περιό­δους της επαγ­γελ­μα­τι­κής αλλά και της προ­σω­πι­κής πορείας του. Από το J2US και τις εμφα­νί­σεις του στο «Romeo» έως τη μεγάλη απόφαση να ανεβεί τα σκαλιά της εκκλη­σίας με τη γυναίκα της ζωής του, όλα συνη­γο­ρούν στο ότι η φετινή χρονιά είναι δική του…

– Η συμ­με­τοχή σου στο J2US απο­τε­λεί κατά κάποιον τρόπο ένα μέσο επα­νό­δου σου στην επι­και­ρό­τητα; Στο J2US μπήκα για να παίξω με μια κοπέλα που είναι φίλη μου (σ.σ.: Ράνια Κωστάκη) και επειδή το εν λόγω show έχει φιλαν­θρω­πικό χαρα­κτήρα. Ποτέ δεν με ενδιέ­φερε να γίνω το επί­κε­ντρο των media και ουδέ­ποτε στη­ρί­χθηκα σε ίντρι­γκες και δημό­σιες σχέσεις. Το μόνο που με ενδια­φέ­ρει είναι η μουσική και τα τρα­γού­δια μου. Το παι­χνίδι του lifestyle είναι από εκείνα που δεν έπαιξα και δεν θα παίξω ποτέ.

– Ωστόσο, για έναν καλ­λι­τέ­χνη το promotion της δισκο­γρα­φίας του στα media είναι κομμάτι της δου­λειάς του. Μπορεί να έχω χάσει από αυτό, αλλά δεν έχω ταλέντο στο να κάνω δημό­σιες σχέσεις, ούτε στο να προ­βάλλω τον εαυτό μου. Κάθε φορά που κάνω κάτι σκέ­φτο­μαι ότι το μόνο που με ενδια­φέ­ρει είναι να είμαι αλη­θι­νός και όπου βγει. Από μικρός διάλεξα αυτόν τον δύσκολο και μονα­χικό δρόμο.

– Δεν υπήρξαν στην πορεία σου άνθρω­ποι των «δημο­σίων σχέσεων» που θέλησαν να σου υπο­δεί­ξουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κινη­θείς; Κάθε μέρα υπάρ­χουν τέτοιοι άνθρω­ποι. Στην πορεία μου έχω συνερ­γα­στεί με κάποιους που ήταν σωστοί σε αυτά που έλεγαν, αλλά και με άλλους που ήταν σκέτη απο­τυ­χία, καθώς μου έταζαν φύκια για μετα­ξω­τές κορ­δέ­λες. Αλλά αν δεν απο­τύ­χεις, δεν μπορείς να πετύ­χεις.

– Απέ­τυ­χες; Εχω απο­τύ­χει σε επι­λο­γές μου, κάτι που είχε μεγάλο κόστος στην καριέρα μου. Είναι ωραίο να κάνεις επι­τυ­χίες στα μαγαζιά, αλλά είναι πολύ δύσκολο να υπάρ­χουν απο­τυ­χίες σε σχήματα. Θεωρώ ότι είναι καλό να τρως τα χαστού­κια σου όσο το δυνατόν σε πιο μικρή ηλικία, γιατί στα νιάτα τα λάθη επι­τρέ­πο­νται. Καθώς μεγα­λώ­νεις, όμως, η επι­τυ­χία σου έγκει­ται στο να μπορείς να μειώ­νεις τα λάθη σου.

– Κιν­δύ­νε­ψες κάποια στιγμή να βγεις εκτός καλ­λι­τε­χνι­κού χώρου; Ναι, πριν από 8 χρόνια. Εφυγα από όλους τους συνερ­γά­τες μου, έμεινα μόνος μου, πήγα στη Ρόδο απ’ όπου κατά­γο­μαι και συγκε­ντρώ­θηκα. Καθά­ρισε το μυαλό μου και βρήκα πάλι τις ισορ­ρο­πίες μου. Ουσια­στικά, μου πήρε έναν χρόνο για να συνέλθω ψυχο­λο­γικά και επαγ­γελ­μα­τικά. Εκείνη τη χρονιά δεν είχα πρό­βλημα να βρω μερο­κά­ματο, αλλά οι επαγ­γελ­μα­τι­κές προ­τά­σεις που μου γίνο­νταν δεν μου άρεσαν. Και τότε, βρήκα τον συνερ­γάτη μου, τον Νίκο Νικο­λα­ΐδη, με τον οποίο είμαστε μαζί μέχρι και σήμερα.

– Είσαι ένας καλ­λι­τέ­χνης που κατά­γε­ται από τη Ρόδο. Ηταν δύσκολα τα πράγ­ματα μέχρι να καθιε­ρω­θείς; Ημουν και τυχερός και άτυχος. Τα πρώτα πέντε χρόνια, παρότι ανα­γνώ­ρι­ζαν το ταλέντο και τη φωνή μου, τα πράγ­ματα ήταν δύσκολα, με απο­τέ­λε­σμα να με ζουν οι γονείς μου. Δεν είχα δουλειά, ήμουν στο ψάξιμο, υπήρχαν βδο­μά­δες όπου έτρωγα μακα­ρό­νια με κέτσαπ γιατί δεν ήθελα να επι­βα­ρύνω οικο­νο­μικά τους δικούς μου. Αλλά μετά τα κατά­φερα.

– Το σύστημα δέχεται εύκολα νέους ανθρώ­πους που δεν έχουν κάποια άκρη στον χώρο; Τότε που ξεκί­νησα δεν μπο­ρού­σες να γίνεις εύκολα γνωστός καλ­λι­τέ­χνης γιατί δεν υπήρχαν τα σόου και τα ριάλιτι. Είχα να παλέψω με τέρατα της μου­σι­κής. Εγώ, ένας μικρός από τη Ρόδο γεμάτος όνειρα, χτύπησα πόρτες, βρήκα τις περισ­σό­τε­ρες κλει­στές, αλλά συνέ­χισα να χτυπώ μέχρι που στο τέλος άνοιξε κάποια από αυτές. Στην αρχή στε­να­χω­ριό­μουν πολύ, αλλά παρά τις αντι­ξο­ό­τη­τες είχα κάνει focus στον στόχο μου και στο τέλος τα κατά­φερα.

– Ποιοι σε πίστε­ψαν και ποιοι σε άδεια­σαν στη μέχρι τώρα πορεία σου; Υπήρξαν συνερ­γά­τες που μου γύρισαν την πλάτη, μου έκλει­σαν το μικρό­φωνο και στά­θη­καν αρνη­τι­κοί απέ­να­ντί μου. Οι πρώτοι που με πίστε­ψαν ήταν ο μαέ­στρος Δημή­τρης Χαλκιάς μαζί με τον Αντύπα, οι οποίοι με πήγαν στον Κώστα Μπουρνά στη Minos. Aπό αυτούς μπήκα στον χώρο το 1998.

– Πού θεωρείς ότι υστε­ρείς; Χάνω στις δημό­σιες σχέσεις γιατί θέλω να κάνω παρέα με ανθρώ­πους που πραγ­μα­τικά γου­στάρω.

– Το χαμηλό προφίλ σου σού έχει στε­ρή­σει ευκαι­ρίες; Αν δεν γου­στάρω κάτι, δεν το κάνω καλά.

– Φοβή­θη­κες μήπως ξεγυ­μνω­θείς στο κοινό με τη συμ­με­τοχή σου στο σόου; Οχι, αν και το μεγα­λύ­τερο ελάτ­τωμά μου είναι ότι είμαι αυθόρ­μη­τος και δυστυ­χώς λέω ό,τι μου κατέβει στο μυαλό.

Τον γάμο σκέ­φτε­ται ως επόμενο βήμα, ο Γιώργος Γιαν­νιάς, καθώς είναι δέκα χρόνια ζευγάρι με την Ελευ­θε­ρία Παντε­λι­δάκη

– Τώρα ανα­φέ­ρε­σαι στα όσα είπες για τη Ρούλα Κορο­μηλά; Δεν μετά­νιωσα – και να ξεκα­θα­ρίσω ότι δεν μάζεψα τα λεγό­μενά μου γιατί τα εννο­ούσα. Με τη Ρούλα Κορο­μηλά είμαστε χρόνια φίλοι, με έχει στη­ρί­ξει και στε­νο­χω­ρή­θηκα που στε­νο­χω­ρή­θηκε. Δεν μίλησα συγκε­κρι­μένα για κάποιον κριτή, απλώς είπα ότι νιώθω μια αδικία όσον αφορά στον τρόπο που αντι­με­τω­πί­ζει τη Ράνια η κριτική επι­τροπή.

– Πώς κρίνεις την επι­τροπή; Και οι τρεις τους είναι μεγάλες προ­σω­πι­κό­τη­τες. Θεωρώ ότι στην αρχή όλοι ήταν αυστη­ροί διότι δεν επι­βρά­βευαν τις προ­σπά­θειες των δια­γω­νι­ζο­μέ­νων. Αλλά νομίζω ότι έχουν φτιάξει πλέον τα πράγ­ματα σε σχέση με τα πρώτα live.

– Ποιος είναι ο πιο εμψυ­χω­τι­κός και ο πιο σκληρός της επι­τρο­πής; Ο πιο σκληρός, λόγω της ιδιό­τη­τάς του, είναι ο Γιώργος Θεο­φά­νους. Κατέχει το άθλημα εκατό τοις εκατό. Η γλυκιά της παρέας είναι η Ρούλα Κορο­μηλά και θέλει να περνάει καλά, ενώ ο πιο έξω καρδιά της παρέας είναι ο σκη­νο­θέ­της Δημή­τρης Αρβα­νί­της.

– Θεωρείς δίκαιη την απο­χώ­ρηση του Χάρη Βαρ­θα­κούρη και της Τέτας Καμπου­ρέλη; Αν κρίνω από φωνη­τι­κής πλευράς, η Τέτα δεν είναι καλή, οπότε η απο­χώ­ρησή της δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί άδικη. Μάλιστα περι­μένω ότι σε δύο live από σήμερα θα φύγουμε κι εμείς. Το σόου πηγαί­νει αξιο­κρα­τικά και υπάρ­χουν δια­γω­νι­ζό­με­νοι που είναι φωνάρες.

– Ποιους συμπαί­κτες σου ξεχω­ρί­ζεις; Η Μυριέλλα έχει φωνάρα, όπως και ο Μίνωας. Η Ράνια έχει εξαι­ρε­τική φωνή για το ραδιό­φωνο, αλλά όχι για το τρα­γούδι. Οπότε στα επόμενα live ίσως είναι η σειρά μας για απο­χώ­ρηση, κάτι που εξαρ­τά­ται βέβαια και από την άποψη του τηλε­ο­πτι­κού κοινού.

– Η Ζέτα Μακρυ­πού­λια είναι το ίδιο λαμπερή όσο ήταν στο «Dancing»; Η Ζέτα είναι λαμπερή, όμορφη και αισθά­νε­σαι ωραία να δου­λεύ­εις μαζί της. Νομίζω ότι αυτή η γυναίκα κου­βα­λάει μονίμως μαζί της έναν προ­βο­λέα, γι’ αυτό και λάμπει τόσο πολύ. Κάθε άντρας θα μπο­ρούσε να είναι ερω­τευ­μέ­νος με τη Ζέτα.

– Σε συνα­ντάμε στο «Romeo» με τον Νίκο Μακρό­πουλο. Πώς είναι η συνερ­γα­σία σας και γιατί να έρθει κάποιος να σας δει; Γιατί δίνουμε τον καλύ­τερο εαυτό μας. Κάνουμε ένα δια­σκε­δα­στικό πρό­γραμμα όπου όλοι θα περά­σουν καλά.

– Αν και δου­λεύ­εις νύχτα, είσαι πολύ πιστός. Είσαι δέκα χρόνια ζευγάρι με την Ελευ­θε­ρία Παντε­λι­δάκη. Τι σε έχει κερ­δί­σει και έχεις μείνει τόσο καιρό μαζί της; Είναι ένας πολύ καλός άνθρω­πος με μεγάλη ψυχή. Επίσης, μου θυμίζει τη μάνα μου στον τρόπο που αντι­λαμ­βά­νε­ται τα πράγ­ματα, στην καθα­ριό­τητα του σπιτιού, στην τάξη και στο μαγεί­ρεμα.

– Θα το πάρεις το κορίτσι σύντομα; Είμαστε καιρό μαζί, συζούμε και το επόμενο βήμα είναι ο γάμος. Θέλω να παντρευ­τούμε και να κάνουμε ένα παιδί. Εχω όμορφη οικο­γέ­νεια και θέλω κι εγώ να φτιάξω τη δική μου.

– Ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που έχεις κάνει σε μια σχέση; Το πιο ακραίο πράγμα δεν το έχω κάνει εγώ σε γυναίκα αλλά γυναίκα σε μένα. Είχα μια κοπέλα με την οποία ήμασταν καιρό μαζί και έλεγε πως είμαι ο άνθρω­πός της. Ενα βράδυ, πριν κοι­μη­θούμε, μου είπε ότι θέλει να περάσει το υπό­λοιπο της ζωής της μαζί μου και την επομένη το πρωί είχε εξα­φα­νι­στεί αφή­νο­ντάς μου ένα σημεί­ωμα που έγραφε: «Φεύγω γιατί δεν κάνω εγώ για σένα».

– Και πώς το αντι­με­τώ­πι­σες; Επειδή ήμουν μικρός, έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Πολύ κλάμα, μέχρι που φώναξα τη μητέρα μου για να μου συμπα­ρα­στα­θεί.

Πηγή: Πρώτο Θέμα