Αρκεί να τους βρούμε

Στις εβδο­μά­δες που απο­μέ­νουν μέχρι τις τελικές λίστες υπο­ψη­φίων, τα κόμματα δια­γκω­νί­ζο­νται ποιο θα προ­σελ­κύ­σει περισ­σό­τε­ρους ανα­γνω­ρί­σι­μους στο ευρύ κοινό και έτσι κατα­φεύ­γουν στις συνερ­γα­σίες με παρου­σια­στές τηλε­ο­πτι­κών εκπο­μπών, πανε­λί­στες (τι λέξη κι αυτή!), πρώην ποδο­σφαι­ρι­στές, ηθο­ποιούς, δημο­σιο­γρά­φους και διά­φο­ρους. celebrities. Προς αποφυγή παρε­ξη­γή­σεων, σε καμιά περί­πτωση δεν εννοώ ότι κάποιος που ασχο­λεί­ται με τον αθλη­τι­σμό ή τη βιο­μη­χα­νία του θεά­μα­τος δεν μπορεί να ασχο­λεί­ται με την πολι­τική. Μια χαρά μπορεί να ασχο­λεί­ται και να τα πάει και καλά. Αρκεί όντως να ασχο­λεί­ται με την πολι­τική. Γιατί το πρό­βλημα είναι η εκλογή σε θέσεις ευθύνης προ­σώ­πων που ούτε ασχο­λού­νται ούτε τους ενδια­φέ­ρει η πολι­τική. Πρό­κει­ται για δια­ση­μό­τη­τες παντε­λώς άσχετες με τα δημόσια πράγ­ματα. Υπο­ψη­φίων που θεωρούν ότι ο πρό­τε­ρος βίος δημο­σιό­τη­τας, είναι το εισι­τή­ριο για τις Βρυ­ξέλ­λες, για έναν ρόλο που απαιτεί γνώσεις,  πολι­τικό κρι­τή­ριο, επι­κοι­νω­νιακό χάρισμα, στον δύσκολο, δύσβατο στίβο της ευρω­παϊ­κής πολι­τι­κής. Μια πολύ σοβαρή υπόθεση που αφορά άμεσα τις ζωές μας. Το 80% των εθνικών νομο­θε­σιών των κρατών μελών της ΕΕ απο­τε­λεί­ται από τις ευρω­παϊ­κές οδηγίες που καθο­ρί­ζο­νται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο. Όπως είπε ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης από τη Ρόδο: «Δεν πρέπει να πάρουμε αψή­φι­στα τις Ευρω­ε­κλο­γές αφού το τι γίνεται στην Ευρώπη έχει άμεσο αντί­κτυπο στην Ελλάδα» Το ποιοι/ες θα συμ­με­τέ­χουν σε αυτή τη νομο­θε­τική δια­δι­κα­σία έχει σημασία λοιπόν. Αρκεί να τους βρούμε στις λίστες. Και αυτό είναι πρω­τί­στως ευθύνη των κομ­μά­των.