Πάθος- Η λέξη της εβδομάδας

Εβδο­μάδα αφιε­ρω­μένη στο Θείο Πάθος και εμείς παθια­σμένα θα σας μιλή­σουμε για το πάθος. Τα πάθη του Θεαν­θρώ­που δεν μας αφήνουν απαθείς. Συμπά­σχουμε λεξι­λο­γι­κώς του­λά­χι­στον και θα πούμε ότι η λέξη προ­έρ­χε­ται από τον αόριστο β’ ἔπαθον του ρήματος πάσχω.Στον Αισχύλο, τον ένα από τους τρεις τρα­γι­κούς, συνα­ντάμε την λέξη ήδη από τον 6ο – 5ο αιώνα π.Χ., στην φράση ἀνή­κε­στον πάθος. Το ἀνή­κε­στον πάθος ήταν το αγιά­τρευτο πάθημα. Πάθος ήταν ό, τι πάθαινε ή υφί­στατο κάποιος είτε αυτό ήταν καλό είτε αυτό κακό.Πολύ γρήγορα, όμως, πήρε αρνη­τική σημασία και δήλωνε κυρίως κάτι δυσά­ρε­στο, την κακο­πά­θεια με άλλα λόγια. Ταυ­τί­στηκε ακόμη με τις έξεις, τις έντονες επι­θυ­μίες και αρνη­τι­κές ροπές, μια που αυτές κάνουν την ψυχή να πάσχει. Αυτή η αρνη­τική σημασία δια­τη­ρή­θηκε ως επί το πλεί­στον για το λεκτικό μας τύπο.Ας δούμε με συμπά­θεια το πάθος, λοιπόν, λέγο­ντας ότι τώρα που δια­νύ­ουμε την Εβδο­μάδα των Παθών είναι ευκαι­ρία να κόψουμε μερικά από τα σωμα­τικά πάθη ή του­λά­χι­στον να τα περιο­ρί­σουμε. Κι ο λόγος για τη λαι­μαρ­γία, τη φιλη­δο­νία και άλλα.Υπάρ­χουν και άλλα πάθη, τα οποία υπη­ρε­τούμε δου­λι­κώς. Ένα από αυτά είναι η το πάθος της χαρ­το­παι­ξίας, ένα άλλο η το πάθος για το δια­δί­κτυο.Κάποτε τα πάθη γίνο­νται φλογερά, έντονα συναι­σθή­ματα, μερικές φορές τόσο έντονα μάλιστα που κατα­λή­γουν να είναι άγρια, αβυσ­σα­λέα. Αυτά μας τυφλώ­νουν και δεν ξέρουμε πώς να τα χαλι­να­γω­γή­σουμε.Μερικά πάθη είναι υγιή, όπως το πάθος για την ζωγρα­φική, την μουσική, τις καλές τέχνες.Κάποια πάθη κατα­λή­γουν να γίνουν εμμονές, το πάθος με την καθα­ριό­τητα ή την τάξη που έχουν μερικοί.Τα πάθη ενίοτε ισο­δυ­να­μούν με τα μίση. Πολι­τικά πάθη έρχο­νται στην επι­φά­νεια, όταν συζη­τάμε για την πολι­τική ζωή του τόπου. Σε τέτοιες περι­πτώ­σεις, η ανα­μό­χλευσή τους φέρνει στην επι­φά­νεια δια­φο­ρές.Εκτός από τα κακά πάθη, για τα οποία χρειά­ζε­ται η καταλ­λαγή, δεν μπο­ρούμε να παρα­λεί­ψουμε το λου­λούδι του πάθους, που βγάζει και το φρούτο του πάθους. Αυτό το γνώριζε ο Νέος Κόσμος πριν από τις Ανα­κα­λύ­ψεις των Ισπανών. Σε μας είναι γνωστό ως Πασι­φλώρα. Το χρη­σι­μο­ποιού­σαν οι Αζτέκοι, για να αντι­με­τω­πί­σουν τα δαγκώ­ματα των φιδιών ή για να καθα­ρί­σουν και να απο­λυ­μά­νουν. Καλό είναι να μην σας κου­ρά­ζουμε πολύ με τα πάθη, για να μην τρα­βή­ξετε κι εσείς του λινα­ριού τα πάθη ή των παθών σας τον τάραχο, δια­βά­ζο­ντας για τα πάθη. Για τις πολύ βαριές συμ­φο­ρές που μας συμ­βαί­νουν λέμε, επίσης, ότι περ­νούμε τα πάθη του Ιώβ, μια που το βιβλικό αυτό πρόσωπο έχασε όλη του την περιου­σία, τα παιδιά του και προ­σβλή­θηκε επι­πλέον από την μολυ­σμα­τική λέπρα. Παρά το γεγονός αυτό, δεν παρα­πο­νέ­θηκε στον Θεό για όσα του έστειλε. Έμεινε στην Ιστορία, λοιπόν, όχι μόνο για τα πάθη του, αλλά και για την υπομονή του, την Ιώβειο υπομονή.Τα πάθη διδά­σκουν. Γι’ αυτό ο λαός έχει την φράση: πάθος μάθος, το πάθημα που έγινε μάθημα. Ειδικά τα σωτήρια και φρικτά πάθη του Χριστού μας ωθούν σε προ­σπά­θεια προς την ταπεί­νωση . Kατανυκτικά  το πάθη  της Μεγάλης Εβδο­μά­δος. Υπο­βλη­τικά και ιαμα­τικά. Οσοι πιστοί… Αλλά και όσοι σέβο­νται την πίστη των άλλων. (Με την ετυ­μο­λο­γική βοήθεια του liberal.gr)