Τι άλλο θα μας βρει;

Περά­σαμε μια οικο­νο­μικά κατα­στρο­φική δεκα­ε­τία που άλλαξε δρα­μα­τικά τη ζωή μας, Πάνω που πήγαμε, λέμε τώρα, να ορθο­πο­δή­σουμε ψυχο­λο­γικά, έσκασε μια παν­δη­μία μετα­τρέ­πο­ντας την απώλεια της ανθρώ­πι­νης ζωής σε ένα νούμερο που ξεπέ­ρασε το 26.000. Και μόλις, ξανα­λέμε τώρα, είδαμε λίγο φως και σε αυτό το τούνελ ήρθε πόλεμος. Όχι εκεί που κάνουμε πως δεν βλέ­πουμε, σε μακρι­νές χώρες με εξωτικά ονόματα, αλλά στην ευρύ­τερη «γει­το­νιά» μας. Μπορεί να πιστεύ­αμε ότι σε ευρω­παϊκό έδαφος δε θα ζούσαμε εισβολή σαν τη ρωσική στην Ουκρα­νία, αλλά εδώ και δέκα πέντε ημέρες, συζη­τάμε -έστω και για να το αποκλείσουμε- το ενδε­χό­μενο ενός Γ’ Παγκό­σμιου Πολέμου.  Η εποχή μας είναι συναρ­πα­στική, σαφώς πιο ενδια­φέ­ρουσα από την εποχή που ζούσαμε στο συν­νε­φάκι μας.  Όμως παράγει περισ­σό­τερο άγχος από όσο μπο­ρούμε να κατα­να­λώ­σουμε. Με κυριό­τερο: Πότε θα τελειώ­σει ο πόλεμος; Αν κρί­νουμε από τους προη­γού­με­νους των τελευ­ταίων 76 χρόνων, σύμφωνα με το Center for Strategic & International Studies, το 26% τελειώ­νουν σε λιγό­τερο από 30 ημέρες και ένα άλλο 25% σε λιγό­τερο από έναν χρόνο. Ένας πλη­θω­ρι­σμός εκτι­μή­σεων. Το πρό­βλημα είναι ότι ο πλη­θω­ρι­σμός συνο­δεύ­ε­ται από υπο­τί­μηση. Υπο­τι­μούν την πολυ­πλο­κό­τητα του κόσμου και υπερ­τι­μούν τη δική τους στρα­τη­γική, όσοι  δεν μπό­ρε­σαν να συνεν­νοη­θούν. Πως το είπε ο Paul Valery; «Πόλεμος είναι όταν αλλη­λο­σκο­τώ­νο­νται άνθρω­ποι που δεν γνω­ρί­ζο­νται μεταξύ τους, επειδή κάποιοι άλλοι, που γνω­ρί­ζο­νται καλά μεταξύ τους, δεν κατά­φε­ραν να συνεν­νοη­θούν.»