«Η Τουρκία κινείται ξεκάθαρα εκτός κανόνων του Διεθνούς Δικαίου αλλά και του διεθνούς πλαισίου ασφαλείας»

Άρθρο του Μάνου Κόνσολα στην “Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών”

Η επί­σκεψη του Πρω­θυ­πουρ­γού στις ΗΠΑ είχε θετικό πρόσημο.

Δύσκολο να το αντι­λη­φθούν αυτό όσοι δεν γνω­ρί­ζουν τις έννοιες της εθνικής στρα­τη­γι­κής και συναί­νε­σης, που είχαν ως επάγ­γελμα τον «αντια­με­ρι­κα­νι­σμό» για χρόνια, μέχρι να ανα­κα­λύ­ψουν άλλα πιο προ­σο­δο­φόρα επαγ­γέλ­ματα.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός εξέ­φρασε την εθνική θέση στην Ουά­σιγ­κτον. Είπε ξεκά­θαρα ότι η συμ­φω­νία Τουρκίας-Λιβύης, εκτός του ότι είναι παρά­νομη και δεν έχει κανένα νομικό έρεισμα στο πλαίσιο του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας, παρα­βιά­ζει και τα εθνικά κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα και δημιουρ­γεί αστά­θεια και ένταση στην περιοχή.

Οι διε­θνείς σχέσεις και η εξω­τε­ρική πολι­τική απο­τε­λούν πολύ­πλοκη και πολυ­πα­ρα­γο­ντική εξίσωση, δεν επι­δέ­χο­νται απλου­στεύ­σεις και ο λαϊ­κι­σμός ποτέ δεν ήταν εργα­λείο ερμη­νείας και ανά­λυ­σης των διεθνών σχέσεων.

Όσοι επι­κρί­νουν την επί­σκεψη του Πρω­θυ­πουρ­γού στις ΗΠΑ και βγάζουν αυθαί­ρετα συμπε­ρά­σματα για τη χρη­σι­μό­τητά της, προ­φα­νώς αγνοούν την πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Ο Αντι­πρό­ε­δρος των ΗΠΑ, ο κ. Πενς, και ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, κ. Πομπέο, παρέ­θε­σαν επίσημο δείπνο στον Πρω­θυ­πουργό με τη συμ­με­τοχή 300 κορυ­φαίων παρα­γό­ντων της πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής ζωής των ΗΠΑ. Ακόμα πιο σημα­ντική είναι η στήριξη των ελλη­νι­κών θέσεων από το Αμε­ρι­κα­νικό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών σε σχέση με τη συμ­φω­νία Τουρκίας-Λιβύης που αμφι­σβη­τεί τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα. Όπως και η τοπο­θέ­τηση του κ. Πάιατ, που τάχθηκε ξεκά­θαρα τάχθηκε υπέρ των ελλη­νι­κών θέσεων στο θέμα της υφα­λο­κρη­πί­δας των νησιών μας.

Η χώρα μας είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να δια­σφα­λί­σει την προ­στα­σία της εθνικής της ακε­ραιό­τη­τας και των κυριαρ­χι­κών της δικαιω­μά­των.

Η Τουρκία είναι ξεκά­θαρο ότι λει­τουρ­γεί, όχι μόνο ως ανα­θε­ω­ρη­τική δύναμη, αλλά και ως παρά­γο­ντας αστά­θειας στην περιοχή. Αρνεί­ται να ανα­γνω­ρί­σει ότι τα νησιά έχουν υφα­λο­κρη­πίδα, όπως ρυθ­μί­ζε­ται από τα άρθρα 1-3 της Σύμ­βα­σης της Γενεύης του 1958, αλλά και με τα ορι­ζό­μενα  στη Σύμβαση των Ηνω­μέ­νων Εθνών του 1982 για το δίκαιο της θάλασ­σας.

Η Τουρκία δεν έχει κυρώσει καμία από τις δύο συμ­βά­σεις, κινεί­ται εκτός του διε­θνούς δικαίου και του πλαι­σίου ασφα­λείας. Τι διάλογο μπορεί να κάνει κάποιος με μια χώρα που δεν ανα­γνω­ρί­ζει διε­θνείς συμ­βά­σεις ή τις ερμη­νεύει αυθαί­ρετα;

Πρέπει, επίσης, να επι­ση­μά­νουμε ότι η Τουρκία αμφι­σβη­τεί τη δικαιο­δο­σία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης. Η πάγια θέση της Ελλάδας από το 1975 είναι ότι το μονα­δικό θέμα που μπορεί να παρα­πεμ­φθεί στη Χάγη είναι η οριο­θέ­τηση της υφα­λο­κρη­πί­δας των νησιών, η Τουρκία, όμως, δεν δέχεται ότι τα νησιά – μεταξύ των οποίων και η Κρήτη – έχουν υφα­λο­κρη­πίδα. Επι­πρό­σθετα, θέτει μια σειρά από άλλα ζητή­ματα όπως οι γκρίζες ζώνες, η ανα­θε­ώ­ρηση της συν­θή­κης της Λωζάν­νης, η απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών του Αιγαίου, αμφι­σβη­τεί την κυριό­τητα νησιών και βρα­χο­νη­σί­δων.

Χρεια­ζό­μα­στε απο­τρε­πτική ισχύ, αλλά και στρα­τη­γι­κές συμ­μα­χίες με χώρες που απο­τε­λούν πυλώνες στα­θε­ρό­τη­τας στην ευρύ­τερη περιοχή της Μεσο­γείου.

Οι ένοπλες δυνά­μεις της χώρας έχουν ισχυρή απο­τρε­πτική ισχύ και τη βούληση να την ασκή­σουν αν παρα­βια­στούν τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα. Δεν διεκ­δι­κούμε τίποτα, αλλά δεν δεχό­μα­στε και την αμφι­σβή­τηση της εθνικής μας ακε­ραιό­τη­τας. Αυτό είναι ένα ξεκά­θαρο μήνυμα.

Όλο αυτό το διά­στημα, πετύ­χαμε τη διπλω­μα­τική απο­μό­νωση της Τουρ­κίας σε ό, τι αφορά στην παρά­νομη συμ­φω­νία της Τουρ­κίας με την Λιβυκή κυβέρ­νηση που αμφι­σβη­τεί τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα.

Η συμ­φω­νία για τον EastMed απο­τε­λεί πεδίο ανά­πτυ­ξης στρα­τη­γι­κών συμ­μα­χιών σε βάθος χρόνου προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρη­θεί η ειρήνη και η στα­θε­ρό­τητα στην περιοχή.

Έχει, όμως, και πολ­λα­πλή διά­σταση, αφού εντάσ­σει την Ελλάδα, ως κεντρικό παίκτη, στον ενερ­γειακό χάρτη, έχει τη στήριξη των ΗΠΑ και της Ε.Ε., ενώ στη γεω­πο­λι­τική της διά­σταση μειώνει την ενερ­γειακή εξάρ­τηση της Ευρώπης από τη Ρωσία.

Έχει, όμως, και μια άλλη διά­σταση, αφού η υπο­γραφή της συνιστά και μια έμμεση ανα­γνώ­ριση των Απο­κλει­στι­κών Οικο­νο­μι­κών Ζωνών των κρατών που υπο­γρά­φουν, ανάμεσα στις οποίες είναι και η χώρα μας.