Ηττα

‘ Εσπευ­σαν προ ημερών, οι ενα­σχο­λού­με­νοι με την πολι­τική, να εκφρά­σουν τα συγ­χα­ρη­τή­ρια τους στους επι­τυ­χό­ντες στις Πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις διαν­θι­σμένα με ευχές για το μέλλον και συμ­βου­λές για γνώση. Βιά­στη­καν πολύ.

Πάνω στον …ενθου­σια­σμό , τους διέ­φυ­γαν μικρές λεπτο­μέ­ρειες, αυτές που υπήρχαν και όλα τα τελευ­ταία χρόνια και οι οποίες γίνο­νται χει­ρό­τε­ρες.

Σύμφωνα με ρεπορ­τάζ και έρευνες που έγιναν μετά την έκδοση των απο­τε­λε­σμά­των, τους διέφυγε, ότι πρώτα απ’ όλα, τα παιδιά, επέ­λε­ξαν σχολές στον τόπο κατοι­κίας τους κι ας μην τους άρεσαν, για καθαρά οικο­νο­μι­κούς λόγους.

΄Εκαναν ανα­γκα­στικό συμ­βι­βα­σμό, που όμως μπορεί να τους ακο­λου­θεί για πάντα.

Ακόμα και ανε­ξάρ­τητα από τον τόπο σπουδών, όλοι αυτοί οι νέοι που διά­λε­ξαν σχολές με κρι­τή­ρια επαγ­γελ­μα­τι­κής απο­κα­τά­στα­σης, τι αβαρίες έκαναν στα όνειρά τους και στα πραγ­μα­τικά ταλέντα τους;

Θα μου πείτε, πάντα κάποιες επι­λο­γές είναι ανα­πό­φευ­κτες.

Για την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα ναι.

Πάντα ήταν θλιβερό να μην έχεις ως πρώτη και μονα­δική επιλογή, αυτό που θα ζωντα­νέ­ψει τα όνειρά σου και το ταλέντο σου.

Τα πράγ­ματα έχουν γίνει ακόμη πιο θλιβερά φέτος.

Νέοι άνθρω­ποι, που σκύβουν το κεφάλι και ανα­γκά­ζο­νται να πάνε κόντρα στην ίδια τους τη φύση, που τους θέλει τολ­μη­ρούς, επα­να­στά­τες και μη βολε­μέ­νους.

Παιδιά με ταλέντα και προ­σό­ντα, που θα είχαν βέβαιη ανά­δειξη σε σχολές με πρω­το­πο­ριακά, σύγ­χρονα και ευέ­λι­κτα προ­γράμ­ματα σπουδών, που θα οδη­γού­σαν σε ένα «και­νούρ­γιο, γενναίο κόσμο», δεν πρό­κει­ται ποτέ να βρουν το δρόμο που τους ται­ριά­ζει και τους αξίζει.

Με ποιά επαγ­γελ­μα­τική ιδιό­τητα θα συνα­ντή­σουν την αυριανή κοι­νω­νία, όταν το πρό­βλημα της ανερ­γίας θα έχει περιο­ρι­στεί και θα μπο­ρού­σαν να στα­διο­δρο­μή­σουν στον τομέα για τον οποίον στην πραγ­μα­τι­κό­τητα προ­ό­ρι­ζαν τον εαυτό τους;

Τι στην ευχή μπορεί να ελπίζει μια κοι­νω­νία, σε ποια ανά­πτυξη, σε ποιο αύριο και σε ποιο μεθαύ­ριο, όταν ένα μεγάλο μέρος της νεο­λαίας της ονει­ρεύ­ε­ται να επι­λέ­ξει κάτι μόνο και μόνο για να έχει εξα­σφα­λι­σμένο έναν μισθό;

Ή να δια­λέ­γει τι θα σπου­δά­σει ανάλογα με την από­σταση που χωρίζει τον τόπο των σπουδών του από το σπίτι του;

Τι σόι «σπουδές» είναι αυτές και σε ποια μόρφωση, σε ποια καλ­λιέρ­γεια προ­σβλέ­πουν;

Γιατί λαμπρό μέλλον τους μιλούν οι πολι­τι­κο­λο­γού­ντες της εθι­μο­τυ­πίας των συγ­χα­ρη­τη­ρίων;

Οι ήττες δεν αντέ­χουν συγ­χα­ρη­τη­ρίων.

Ηττη­θή­καμε όλοι μας.