Άστεγοι συμπολίτες μας βρήκαν σπίτι μέσω του προγράμματος «στέγαση και εργασία για αστέγους»

Συνο­λικά 19 ενή­λι­κες και 17 παιδιά έχουν βρει στέγη στη Ρόδο από τον Σεπτέμ­βριο του 2022 μέχρι σήμερα μέσω του προ­γράμ­μα­τος «Στέγαση & Εργασία για τους αστέ­γους» που υλο­ποιεί ο Δήμος Ρόδου μέσω του Υπουρ­γείου Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, που στη­ρί­ζει άτομα και οικο­γέ­νειες που δια­βιούν σε συν­θή­κες αστε­γίας.

Στη Ρόδο βρί­σκε­ται σε εξέλιξη η υλο­ποί­ηση του τρίτου κύκλου του προ­γράμ­μα­τος το οποίο έχει δύο άξονες: την αντι­με­τώ­πιση της στέ­γα­σης και της εργα­σια­κής επα­νέ­ντα­ξης. Πολι­τικά υπεύ­θυ­νος του προ­γράμ­μα­τος εκ μέρους του Δήμου Ρόδου ως τελικού δικαιού­χου είναι ο αντι­δη­μαρ­χος Γεώρ­γιος Τριά­ντος και από τον ανα­πτυ­ξιακό οργα­νι­σμό “Κολοσ­σός” ως δια­χει­ρι­στή φορέα, είναι ο αντι­δή­μαρ­χος Τηλε­μα­χος Καμπού­ρης. Το πρό­γραμμα υλο­ποιεί για λογα­ρια­σμό της ανα­πτυ­ξια­κής εται­ρείας του Δήμου Ρόδου ο Διευ­θυ­ντής κ. Γιάννης Δημό­που­λος.

Μέσα από το πρό­γραμμα, εξα­σφα­λί­ζο­νται η αυτό­νομη και αξιο­πρε­πής δια­βί­ωση των ωφε­λού­με­νων, αλλά και η πλήρης επα­νά­καμψή τους στην αγορά εργα­σίας και όπως εξήγησε στη «δημο­κρα­τική» η κοι­νω­νική λει­τουρ­γός κ. Κατε­ρίνα Φτάκλα, η οποία είναι υπεύ­θυνη του προ­γράμ­μα­τος, πολλοί συμπο­λί­τες μας είδαν τη ζωή τους να αλλάζει.

Ο τρίτος κύκλος του προ­γράμ­μα­τος ”Στέγαση και Εργασία” Δήμου Ρόδου, έχει κατα­φέ­ρει, παρά τις αντι­ξο­ό­τη­τες, να ενοι­κιά­σει σπίτια για 19 ενή­λι­κες άστε­γους του Δήμου μας και 17 παιδιά και μέσω των δύο προη­γού­με­νων κύκλων να στε­γά­σει στο σύνολο άλλα 40 νοι­κο­κυ­ριά, αριθμός που προ­κα­λεί σοκ! Μέσω του προ­γράμ­μα­τος πλη­ρώ­νο­νται για του­λά­χι­στον 2 έτη τα ενοίκια στους ιδιο­κτή­τες, επι­δο­τή­σεις ρεύ­μα­τος και νερού αλλά και αγορά οικια­κών συσκευών.

Στην παρούσα φάση, σύμφωνα με την κ. Κ. Φτάκλα, ανα­ζη­τού­νται άλλα πέντε σπίτια για μονο­πρό­σωπα νοι­κο­κυ­ριά και ένα σπίτι για μια μητέρα με ένα παιδάκι.

Οι συμπο­λί­τες μας, που βρήκαν στέγη μέσω του προ­γράμ­μα­τος μέχρι πρό­τι­νος ήταν άστεγοι. Κοι­μό­ντου­σαν σε παγκά­κια, σε παρα­πήγ­ματα, σε αυτο­κί­νητα ακόμα και σε βάρκα ή ήταν φιλο­ξε­νού­με­νοι σε δομές της περιο­χής μας, όπως ο Ξενώνας Αστέγων ή ο Ξενώνας Φιλο­ξε­νίας Κακο­ποι­η­μέ­νων Γυναι­κών.

Μέσω του προ­γράμ­μα­τος μπορεί να δια­σφα­λι­στεί επίσης, επι­δό­τηση του μισθού και των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών για ένα χρόνο για εξεύ­ρεση εργα­σίας σε ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις ή για τη δημιουρ­γία επι­χεί­ρη­σης όπως επίσης και υπη­ρε­σίες ψυχο­κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης και δια­σύν­δε­σης.

Όπως ανέφερε στη «δημο­κρα­τική» η κ. Κατε­ρίνα Φτάκλα, υπάρ­χουν ακόμα μεγάλες ανάγκες για τη στέγαση συμπο­λι­τών μας ωστόσο είναι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να βρεθούν δια­θέ­σι­μες κατοι­κίες, παρόλο που τα ενοίκια είναι δια­σφα­λι­σμένα για δύο χρόνια και η προ­κα­τα­βολή μπορεί να φτάσει μέχρι και τα ενοίκια έξι μηνών.

«Μέσα από το πρό­γραμμα, έχει αλλάζει ριζικά η ζωή πολλών συμπο­λι­τών μας. Κάθε άνθρω­πος έχει και μια δια­φο­ρε­τική συγκι­νη­τική ιστορία. Ενας συμπο­λί­της μας μου έμενε σε βάρκα και του βρήκαμε σπίτι, του αγο­ρά­σαμε οικο­σκευές έχει ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη και πρό­σφατα βρήκε και εργασία μάς πήρε τηλέ­φωνο για να μας πει πόσο ευτυ­χι­σμέ­νος είναι που μπορεί και μαγει­ρεύει φασο­λάδα. Και που το βράδυ κοι­μά­ται σε κρεβάτι με μαξι­λάρι. Ενας άλλος κύριος μάς είπε πόσο τυχερός νιώθει που έχει πρό­σβαση σε μπάνιο και δεν χρειά­ζε­ται να ψάχνει πια δημόσια ντους για να πλυθεί», λέει στη «δ» η κοι­νω­νική λει­τουρ­γός.

Όπως ανα­φέ­ρει η κ. Φτάκλα, πολλοί από τους συμπο­λί­τες μας που έμειναν άστεγοι μέχρι πρό­τι­νος είχαν εργασία και σπίτι, όμως στην πορεία κάτι πήγε στραβά και βρέ­θη­καν από τη μια στιγμή στην άλλη στον δρόμο. Όπως επίσης πολλοί δικαιού­χοι είναι γυναί­κες που έφυγαν από κακο­ποι­η­τικά περι­βάλ­λο­ντα. «Κοινό χαρα­κτη­ρι­στικό των ανθρώ­πων αυτών που βρέ­θη­καν χωρίς στέγη είναι η έλλειψη υπο­στη­ρι­κτι­κού περι­βάλ­λο­ντος, που πολλές φορές μπορεί να θέλει να βοη­θή­σει αλλά να μην μπορεί», λέει χαρα­κτη­ρι­στικά.

«Δίνουμε μεγάλη έμφαση στην ευη­με­ρία των παιδιών που είναι και η προ­τε­ραιό­τητά μας. Πρό­σφατα βρήκαμε σπίτι σε έναν πατέρα με δύο παιδιά που έμεναν σε ένα ακα­τάλ­ληλο οίκημα 24 τ.μ. Μόλις το ένα παιδί είδε το και­νού­ριο του σπίτι είπε “αυτό είναι το σπίτι των ονείρων μου!”. Ζούμε πολλές και πολύ συγκι­νη­τι­κές στιγμές με κάθε έναν άνθρωπο που καλού­μα­στε να βοη­θή­σουμε», επι­ση­μαί­νει η κ. Φτάκλα η οποία απευ­θύ­νει έκκληση σε όποιον έχει δια­θέ­σιμη κατοι­κία προς ενοι­κί­αση να επι­κοι­νω­νή­σει στο τηλέ­φωνο 22412-41016. «Ευχα­ρι­στούμε θερμά όσους έχουν ενοι­κιά­σει τα σπίτια τους σε ανθρώ­πους του προ­γράμ­μα­τός μας και ελπί­ζουμε να ανοί­ξουν επι­τέ­λους οι κλει­στές πόρτες που δυσκο­λεύ­ουν το έργο μας στην επα­νέ­νταξη των συναν­θρώ­πων μας. Δια­θέ­τουμε για μονο­πρό­σωπο νοι­κο­κυ­ριό 250€ τον μήνα, υπάρχει ποσό επι­δό­τη­σης για ρεύμα και νερό και 1.000€ σε οικο­σκευές. Τα χρήματα αυτά αυξά­νο­νται ανάλογα τους δικαιού­χους κάθε νοι­κο­κυ­ριού. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που όντως θέλουν να επα­νε­ντα­χθούν στον κοι­νω­νικό ιστό αλλά δεν είναι τόσο εύκολο, διότι αυτοί οι άνθρω­ποι δεν έχουν υπο­στη­ρι­κτικό περι­βάλ­λον, οικο­γε­νειακό συνήθως. Ακόμα και αν θέλουν να βρουν εργασία πρέπει πρώτα να εξα­σφα­λί­σουν στέγη, διότι σχεδόν κανένας δεν προ­σλαμ­βά­νει αστέ­γους».

Για την ένταξη των ανθρώ­πων αυτών στον κοι­νω­νικό ιστό, η κοι­νω­νική λει­τουρ­γός επι­ση­μαί­νει ότι συνερ­γά­ζο­νται όλες οι εμπλε­κό­με­νες υπη­ρε­σίες του Δήμου Ρόδου ώστε να τους παρέ­χε­ται πολύ­πλευρη στήριξη καθώς χρειά­ζο­νται και ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη για να μπο­ρέ­σουν να ξανα­πά­ρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Μάλιστα υπάρχει δια­θέ­σι­μος λογι­στής που τους βοηθάει να τακτο­ποι­ή­σουν τις πιθανές εκκρε­μό­τη­τες με την Εφορία ή άλλα έγγραφα για την εργασία τους.

Μητέρα με δύο παιδιά, που έφυγε από κακο­ποι­η­τικό περι­βάλ­λον χωρίς να έχει ούτε ένα ευρώ, σήμερα πλέον εργά­ζε­ται, δια­μέ­νει σε σπίτι που εξα­σφά­λισε το πρό­γραμμα «Στέγη και Εργασία», τώρα θα βγάλει και δίπλωμα οδή­γη­σης και θα μπορεί να ζει μια ευτυ­χι­σμένη ζωή με τα παιδιά της, αφή­νο­ντας πίσω το εφιαλ­τικό παρελ­θόν της.

Όπως λέει η κ. Φτάκλα, για κάθε μια από τις περι­πτώ­σεις που χει­ρί­ζε­ται με τους συνα­δέλ­φους της, υπάρχει μια συγκι­νη­τική ιστορία που δεν αφορά μόνο γρα­φειο­κρα­τι­κές διεκ­πε­ραιώ­σεις, αλλά ιστο­ρίες ζωής που αλλά­ζουν προς το καλύ­τερο επειδή κάποιοι άνθρω­ποι κατα­θέ­τουν εκτός από την εργα­σιακή τους εμπει­ρία και απο­θέ­ματα ψυχής, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας κάθε περί­πτωση ξεχω­ρι­στά με ευαι­σθη­σία και αγάπη, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι όσο υπάρ­χουν άνθρω­ποι με ενσυ­ναί­σθηση μπο­ρούμε να ελπί­ζουμε σε ένα καλύ­τερο αύριο.