Η θάλασσα “καταπίνει” την στεριά στην Κρεμαστή και στη Σορωνή! Παρέμβαση του Λιμενικού Ταμείου

Πε­ριου­σί­ες απει­λεί πλέον το φαι­νό­με­νο της διά­βρω­σης των ακτών στην δυ­τι­κή πλευ­ρά του νη­σιού, γι αυτό και το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, έχει επι­δο­θεί σε αγώνα δρό­μου για την άμεση αντι­με­τώ­πι­σή του, αφού χρόνο με το χρόνο το πρό­βλη­μα εντεί­νε­ται.

Αρκεί να ση­μειω­θεί πως σύμ­φω­να με τα επί­ση­μα στοι­χεία από το 1973 μέχρι και σή­με­ρα η θά­λασ­σα στην Κρε­μα­στή έχει ει­σχω­ρή­σει στη στε­ριά κατά 117 μέτρα (!) ενώ μόνο από το 2005 μέχρι το 2012, ει­σχώ­ρη­σε κατά 17!

Το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, πρό­τει­νε στη δια­χει­ρι­στι­κή αρχή της Πε­ρι­φέ­ρειας Ν. Αι­γαί­ου προς έντα­ξη στο ΠΕΠ 2014-2020, δύο έργα για την αντι­με­τώ­πι­ση της διά­βρω­σης στις πε­ριο­χές της Κρε­μα­στής και της Σο­ρω­νής, όπου το πρό­βλη­μα είναι εντο­νό­τε­ρο.

«Αν και δεν είναι στη δική μας δι­καιο­δο­σία, ως Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, πή­ρα­με την πρω­το­βου­λία να συ­ντά­ξου­με την σχε­τι­κή με­λέ­τη για την Κρε­μα­στή με έξοδα που κα­λύ­φθη­καν από ίδιους πό­ρους και υπο­βά­λα­με στο ΠΕΠ πρό­τα­ση μόνο για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του έργου. Για την Σο­ρω­νή, η πρό­τα­ση αφορά τόσο στην σύ­ντα­ξη με­λέ­της όσο και στην υλο­ποί­η­ση του έργου».

Η με­λέ­τη για την διά­βρω­ση στην πε­ριο­χή της Κρε­μα­στής, πε­ρι­λαμ­βά­νει τη βυ­θο­με­τρι­κή απο­τύ­πω­ση, την γε­ω­τε­χνι­κή με­λέ­τη, την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή καθώς και την ακτο­μη­χα­νι­κή με­λέ­τη, ενώ έχει ήδη προη­γη­θεί χά­ρα­ξη του αι­για­λού και της πα­ρα­λί­ας της πε­ριο­χής ως απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για την εκτέ­λε­ση των απα­ραί­τη­των ερ­γα­σιών στο πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο.

Θα πρέ­πει να ση­μειω­θεί πως το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο, είχε το 2013 υπο­βά­λει προς την Πε­ρι­φέ­ρεια Ν. Αι­γαί­ου, πρό­τα­ση για τους τρό­πους αντι­με­τώ­πι­σης του φαι­νο­μέ­νου της διά­βρω­σης των ακτών, το οποίο άρ­χι­σε να γί­νε­ται ιδιαι­τέ­ρως εμ­φα­νές από το 1973.

Όπως εξη­γεί ο κ. Μ. Χρι­στο­δού­λου, στον φά­κε­λο πε­ρι­γρά­φε­ται ανα­λυ­τι­κά το πρό­βλη­μα της διά­βρω­σης στην δυ­τι­κή πλευ­ρά της Ρόδου, όμως επι­ση­μαί­νε­ται ότι προ­τε­ραιό­τη­τα έχουν οι οι­κι­στι­κές πε­ριο­χές, όπως η Κρε­μα­στή και η Σο­ρω­νή, όπου το φαι­νό­με­νο είναι ιδιαι­τέ­ρως έντο­νο και απει­λεί πλέον πε­ριου­σί­ες.

«Αν εξε­λι­χθεί κι άλλο το φαι­νό­με­νο τότε θα χα­θούν πε­ριου­σί­ες, κάτι που ήδη έχει αρ­χί­σει να συμ­βαί­νει στην Κρε­μα­στή», ανα­φέ­ρει ο κ. Μι­χά­λης Χρι­στο­δού­λου.

Σύμ­φω­να με όσα ανα­φέ­ρο­νται στο κεί­με­νο της πρό­σκλη­σης, η δράση αφορά στην υλο­ποί­η­ση ήπιων έργων προ­στα­σί­ας των ακτών, λαµβά­νο­ντας υπόψη και τις απαι­τή­σεις της Οδη­γί­ας Πλαί­σιο για τη Θα­λάσ­σια Στρα­τη­γι­κή (2008/56/ΕΚ). Σχε­διά­ζε­ται να ανα­λη­φθούν µέτρα προ­στα­σί­ας ή/και ανα­στρο­φής των φαινοµένων διά­βρω­σης σε πα­ρα­λί­ες των νη­σιών του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Εν­δει­κτι­κά µέτρα µπορεί να είναι: – Εφαρµογή µεθό­δων τε­χνη­τής ανα­πλή­ρω­σης της πα­ρα­λί­ας – Τε­χνι­κά έργα συ­γκρά­τη­σης υλι­κού ή εγκλω­βισµού της άµµου και ελα­χι­στο­ποί­η­σης των απω­λειών, όπως κα­τα­σκευή κυµατο­θραυ­στών ή προ­βό­λων ή το­πο­θέ­τη­ση ογκο­λί­θων θω­ρά­κι­σης. Στις προ­τει­νόµενες πρά­ξεις µπορεί να πε­ρι­λαµβά­νε­ται η εκ­πό­νη­ση των ορι­στι­κών µελε­τών των τε­χνι­κών έργων, στις πε­ρι­πτώ­σεις που αυτές δεν έχουν ήδη εκ­πο­νη­θεί.

Θα πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι στην Ελ­λά­δα του­λά­χι­στον στο 28% των ακτών πα­ρα­τη­ρεί­ται διά­βρω­ση. Η ακτο­γραμ­μή υπο­χω­ρεί κάθε χρόνο, που ση­μαί­νει πως για κάθε μέτρο πα­ρα­λί­ας χά­νου­με πάνω από 1 τε­τρα­γω­νι­κό μέτρο πα­ρά­κτιας ζώνης ετη­σί­ως.

Από τα 16.000 χι­λιό­με­τρα στα οποία εκτεί­νο­νται οι ελ­λη­νι­κές ακτές, πε­ρί­που τα 7.000 χι­λιό­με­τρα είναι αμ­μώ­δεις πα­ρα­λί­ες. Πε­ριο­χές με χα­μη­λή κλίση, δέλτα πο­τα­μών, λι­μνο­θά­λασ­σες και άλλα πα­ρά­κτια οι­κο­συ­στή­μα­τα. Τα ση­μεία αυτά είναι τα πιο ευά­λω­τα στην άνοδο της στάθ­μης της θά­λασ­σας. Τα φαι­νό­με­να αυτά ανα­μέ­νε­ται να εντα­θούν στα επό­με­να χρό­νια, γιατί απλά εντεί­νο­νται και οι αι­τί­ες που τα προ­κα­λούν.

Η στάθ­μη της θά­λασ­σας ανα­μέ­νε­ται να ανυ­ψω­θεί ση­μα­ντι­κά. Η ζή­τη­ση του νερού αυ­ξά­νε­ται συ­νε­χώς, με συ­νέ­πεια την ανά­γκη κα­τα­σκευ­ής φραγ­μά­των.

Η ήδη ση­μα­ντι­κή αν­θρώ­πι­νη πα­ρέμ­βα­ση είναι στα­θε­ρά αυ­ξα­νό­με­νη, λόγω της υψη­λής κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κής ση­μα­σί­ας της πα­ρά­κτιας ζώνης. Οι αντα­γω­νι­στι­κές χρή­σεις γης και οι επι­πτώ­σεις όλων αυτών των δρα­στη­ριο­τή­των, έχουν ως συ­νέ­πεια να ασκού­νται ση­μα­ντι­κές πιέ­σεις στο πα­ρά­κτιο πε­ρι­βάλ­λον.

Η χά­ρα­ξη της γραμ­μής του αι­για­λού υπο­λο­γί­ζε­ται με τη μέ­γι­στη αναρ­ρί­χη­ση του χει­μέ­ριου κύ­μα­τος. Λόγω της διά­βρω­σης η αναρ­ρί­χη­ση αυτή προ­ω­θεί­ται προς το εσω­τε­ρι­κό της πα­ρά­κτιας ζώνης και συ­νε­πώς με­τα­βάλ­λε­ται και πρέ­πει να επα­να­ο­ριο­θε­τεί­ται τα­κτι­κά η χά­ρα­ξη της γραμ­μής του αι­για­λού.

Πα­νελ­λα­δι­κά πά­ντως, το πα­ρα­λια­κό μέ­τω­πο της Κρε­μα­στής, με βάση τα στοι­χεία απο­τε­λεί ση­μείο ανα­φο­ράς για το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος καθώς η πα­ρα­λια­κή λω­ρί­δα της πε­ριο­χής όπως έχει κα­τα­γρα­φεί στο πα­λαιό το­πο­γρα­φι­κό του Κτη­μα­το­λο­γί­ου (1926-1936), είχε ελά­χι­στο πλά­τος τα 58μ. και μέ­γι­στο τα 162μ. Σή­με­ρα, το μέ­γι­στο πλά­τος είναι μι­κρό­τε­ρο από 30μ.!