Μια φράση

Ανάμεσα στις άλλες φωτο­γρα­φίες από  τις συγκε­ντρώ­σεις δια­μαρ­τυ­ρίας, για το δυστύ­χημα στα Τέμπη, ξεχω­ρί­ζει η φωτο­γρα­φία των παιδιών, από το μικρό ακρι­τικό Καστελ­λό­ριζο, που ένωσαν τη φωνή τους με εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες κόσμο σε όλη την Ελλάδα. Ξεχω­ρί­ζουν τα παιδιά αυτά, για το σύνθημα που επέ­λε­ξαν. Όλα τα συν­θή­ματα που είδαμε στις συγκε­ντρώ­σεις σε όλη την Ελλάδα δεν είχαν καμιά σχέση μ’ αυτά που μέχρι τώρα έχουμε συνη­θί­σει να βλέ­πουμε στις συγκε­ντρώ­σεις συν­δι­κά­των. Κυριαρ­χούσε σε όλα το συναί­σθημα. Το πως αισθά­νο­νται τα νέα παιδιά στη χώρα μας, την  απο­γο­ή­τευση για ένα κράτος που δεν μπορεί στοι­χειω­δώς να τα προ­στα­τεύ­σει. Κάτι που απο­τυ­πώ­νε­ται και στο σύνθημα που προ­βά­λουν, τα παιδιά στο Καστελ­λό­ριζο  με έμφαση, κρα­τώ­ντας το καθένα από ένα γράμμα της φράσης «ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΞΙΑ». Μια κραυγή, για έμπρα­κτη ανα­γνώ­ριση της αξίας των ζωών τους, των δικαιω­μά­των τους. Γιατί ως τώρα, μόνο περι­φρό­νηση εισπράτ­τουν, Γιατί τι άλλο παρά περι­φρό­νηση έδειξε και  δείχνει, με τις συνε­χείς απο­κα­λύ­ψεις, η κατά­σταση στα τραίνα, στα νοσο­κο­μεία, στα σχολεία, στις δημό­σιες συγκοι­νω­νίες. Και τα παιδιών των ακρι­τι­κών νησιών έχουν πολλούς περισ­σό­τε­ρους λόγους να νιώθουν την περι­φρό­νηση, χωρίς καράβια, χωρίς για­τρούς, με σχολεία που κλεί­νουν και ανα­γκά­ζο­νται να φύγουν από τα νησιά τους, ενώ θέλουν και προ­σπα­θούν να μείνουν και να δημιουρ­γή­σουν στον τόπο τους. Οι νέοι που  μοιά­ζουν σήμερα απαθείς, αλλά εγγρά­φουν δικές τους αξίες, συντάσ­σουν δικά τους μανι­φέ­στα. Αυτές τις ημέρες οι συγκε­ντρώ­σεις των νέων παιδιών θυμί­ζουν τους στίχους του Ρίτσου: “Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια, σωπαί­νει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπο­λό­για. Και κάποιο βράδυ – πες σαν χτες – υψώνει το κεφάλι κι αστρά­φτουνε τα μάτια του κι αστρά­φτει ο νους του πάλι. Νάτος, περνάει ο αδού­λω­τος στρατός της δικαιο­σύ­νης και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα ειρήνης.”