Το μέρος της Ελλάδας όπου τα ρολόγια χάνουν το νόημά τους-Αφιέρωμα

Κα­στε­λό­ρι­ζο. Ξε­χα­σμέ­νο ακόμα και από τους πε­ρισ­σό­τε­ρους ελ­λη­νι­κούς χάρ­τες που για οι­κο­νο­μία στην έκτα­ση τους το προ­σθέ­τουν ως πα­ρα­πο­μπή σε μια γωνία κάτω δεξιά, το υπέ­ρο­χο μικρό νησί βρί­σκε­ται στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό­τε­ρο άκρο της Ελ­λά­δας, πιο πέρα και από τη Ρόδο και κάτω από την ηπει­ρω­τι­κή Τουρ­κία.

Κεί­με­νο/Φω­το­γρα­φί­ες: Γιάν­νης Κέμ­μος

Γνω­στό τα τε­λευ­ταία χρό­νια από την ομι­λία του Γε­ωρ­γί­ου Πα­παν­δρέ­ου που το 2010 έβαζε τη χώρα μας υπό την προ­στα­σία του ΔΝΤ και της τρόι­κας, το νησί ζει κατά τα άλλα σε ρυθ­μούς από­λυ­τα δια­φο­ρε­τι­κούς από αυ­τούς που έχουν συ­νη­θί­σει οι κά­τοι­κοι των πό­λε­ων ή ακόμα και των πε­ρισ­σό­τε­ρων με­γά­λων χω­ριών.

Με 400 μόλις κα­τοί­κους και λι­γο­στό του­ρι­σμό, ει­δι­κά τους χει­με­ρι­νούς μήνες, η ζωή των κα­τοί­κων είναι ιδιαί­τε­ρα απλή.

Στη μικρή επαφή που εί­χα­με μαζί τους εί­δα­με πρό­σω­πα χα­μο­γε­λα­στά, φι­λι­κά αλλά και προ­βλη­μα­τι­σμέ­να. Με διά­θε­ση να μι­λή­σουν και να γνω­ρι­στούν. Να αγκα­λιά­σουν τον επι­σκέ­πτη χωρίς όμως να μπο­ρούν να κρύ­ψουν τον προ­βλη­μα­τι­σμό τους για την κα­τά­στα­ση στο νησί και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα που βιώ­νουν.

Γιατί η αλή­θεια είναι πως το Κα­στε­λό­ρι­ζο παρά τα όσα κατά και­ρούς υπό­σχο­νται κυ­βερ­νή­σεις και πο­λι­τι­κοί βιώ­νει την απο­μό­νω­ση.

Με τους πε­ρισ­σό­τε­ρους νέους να το έχουν εγκα­τα­λεί­ψει λίγα είναι τα μικρά παι­διά στο νησί το οποίο κα­τοι­κεί­ται πλέον κυ­ρί­ως από με­σή­λι­κες και γη­ραιό­τε­ρους αν εξαι­ρέ­σεις τους στρα­τιώ­τες που επαν­δρώ­νουν την μο­νά­δα του νη­σιού.

Οι κά­τοι­κοι μετά το πρώτο χα­μό­γε­λο δεν μπο­ρούν να μην μι­λή­σουν και να μην εκ­φρά­σουν την πι­κρία τους για το πως οι κυ­βερ­νή­σεις δεν βο­ή­θη­σαν το νησί να νιώ­σει πιο κοντά στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα.

Με την οι­κο­νο­μι­κή κρίση να μα­στί­ζει τη χώρα αλλά και το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της Ευ­ρώ­πης, οι του­ρί­στες έχουν μειω­θεί ση­μα­ντι­κά με ότι αυτό συ­νε­πά­γε­ται και για τα ει­σο­δή­μα­τα των κα­τοί­κων.

Αντί­βα­ρο σε αυτό είναι η πα­ρου­σία των στρα­τιω­τών που εκτός από την ασφά­λεια του νη­σιού φρο­ντί­ζουν για την όποια οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα κατά τις εξό­δους τους από το στρα­τό­πε­δο ει­δι­κά τους χει­με­ρι­νούς μήνες.

Πα­ρό­λα αυτά το νησί απο­τε­λεί στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ένα μικρό πα­ρά­δει­σο. Πε­ντα­κά­θα­ρος αέρας, διά­φα­νες θά­λασ­σες που βλέ­πεις το βυθό από όποιο ση­μείο κι αν κοι­τά­ξεις και γρα­φι­κά σπί­τια που σε τα­ξι­δεύ­ουν στις γνή­σιες πα­ρα­δο­σια­κές ελ­λη­νι­κές ομορ­φιές.

Οι κά­τοι­κοι νιώ­θουν Έλ­λη­νες πο­λί­τες και είναι πε­ρή­φα­νοι για αυτό. Η ελ­λη­νι­κή ση­μαία ζω­γρα­φι­σμέ­νη σε με­γά­λο μέ­γε­θος σε δύο ση­μεία των βου­νών γύρω από το λι­μά­νι δεν αφή­νει καμία αμ­φι­βο­λία για τα αι­σθή­μα­τα των κα­τοί­κων. Αγα­πούν αυτό τον τόπο παρά τα προ­βλή­μα­τα του.

Τα στενά γρα­φι­κά δρο­μά­κια, οι πα­ρα­δο­σια­κές τα­βέρ­νες, τα μικρά καφέ και η αρ­χι­τε­κτο­νι­κή των σπι­τιών γύρω από το λι­μά­νι προ­σθέ­τουν πα­ρα­δο­σια­κή γοη­τεία και ομορ­φιά.

Η ηρε­μία θα μα­γέ­ψει τον επι­σκέ­πτη και θα τον κάνει σί­γου­ρα να ξε­χά­σει το άγχος και του γρή­γο­ρους ρυθ­μούς των με­γα­λου­πό­λε­ων.

Στο Κα­στε­λό­ρι­ζο η ζωή ακο­λου­θεί τους δι­κούς της ρυθ­μούς. Τα ρο­λό­για σχε­δόν χά­νουν το νόημά τους. Το πε­ρισ­σό­τε­ρο που θα ακού­σει κά­ποιος τις πιο πολ­λές ώρες της ημέ­ρας είναι ο ήχος του αέρα και των κυ­μά­των.

Κορ­να­ρί­σμα­τα, μπο­τι­λιά­ρι­σμα, σει­ρή­νες, φωνές δεν θα τα συ­να­ντή­σει ο επι­σκέ­πτης εκεί, χωρίς αυτό να ση­μαί­νει ότι θα νιώ­θει απο­κομ­μέ­νος από τον υπό­λοι­πο κόσμο.

Το Κα­στε­λό­ρι­ζο είναι ένα μικρό νησί, με φυ­σι­κή ομορ­φιά και φι­λό­ξε­νους πε­ρή­φα­νους κα­τοί­κους που αδι­κεί­ται μόνο από την από­στα­ση του από το κέ­ντρο της Ελ­λά­δας αλλά και από όσους την κυ­βέρ­νη­σαν και το ξέ­χα­σαν.

newsbeast.gr