Αδελφές κολυμβήτριες πάλευαν 3 ώρες με τα κύματα για να φτάσουν στη Λέσβο

Ήταν πριν από δύο μήνες, όταν δύο αδελφές από τη Συρία έσωσαν τις ζωές τους κολυ­μπώ­ντας μέχρι τις ελλη­νι­κές ακτές, αφού το φου­σκωτό σκάφος στο οποίο επέ­βαι­ναν μαζί με άλλους πρό­σφυ­γες, άρχισε να βάζει νερά.

Τώρα, οι δυο τους κολυ­μπούν κατά μήκος της πισίνας που χτί­στηκε για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες του 1936 στο Βερο­λίνο, και η οποία έγινε το δεύτερο σπίτι για τη Σάρα και τη Γίσρα Μαρ­ντινί, που ήταν κάποτε μεταξύ των πιο λαμπρών κολυμ­βη­τριών της Συρίας.

Ήταν πριν από δύο μήνες, όταν δύο αδελφές από τη Συρία έσωσαν τις ζωές τους κολυ­μπώ­ντας μέχρι τις ελλη­νι­κές ακτές, αφού το φου­σκωτό σκάφος στο οποίο επέ­βαι­ναν μαζί με άλλους πρό­σφυ­γες, άρχισε να βάζει νερά.

Τώρα, οι δυο τους κολυ­μπούν κατά μήκος της πισίνας που χτί­στηκε για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες του 1936 στο Βερο­λίνο, και η οποία έγινε το δεύτερο σπίτι για τη Σάρα και τη Γίσρα Μαρ­ντινί, που ήταν κάποτε μεταξύ των πιο λαμπρών κολυμ­βη­τριών της Συρίας.

Το ταξίδι προς την Ελλάδα

Οι αδελφές Μαρ­ντινί τελικά έφυγαν από τη Δαμασκό στις αρχές Αυγού­στου. Ταξί­δε­ψαν στο Λίβανο και στη συνέ­χεια, στην Τουρκία, όπου συνά­ντη­σαν τους δια­κι­νη­τές για να φτάσουν με τη “βοήθειά” τους στην Ελλάδα.

Η πρώτη προ­σπά­θεια απέτυχε, αφού το τουρ­κικό λιμε­νικό σώμα, οδήγησε το σκάφος τους πίσω. Τη δεύτερη φορά επι­βι­βά­στη­καν σε ένα μικρό φου­σκωτό το σού­ρουπο. Μέσα σε μισή ώρα το σκάφος θα έμπαζε νερά καθώς ήταν, απελ­πι­στικά φορ­τω­μένο με ανθρώ­πους, οι περισ­σό­τε­ροι από τους οποίους δεν μπο­ρού­σαν να κολυ­μπή­σουν.

Στο Αιγαίο Πέλαγος, όλες οι τσάντες ρίχτη­καν στη θάλασσα για να δώσουν στο καρα­βάκι την ευκαι­ρία να παρα­μεί­νει στην επι­φά­νεια. Φάνηκε όμως ότι αυτό δεν ήταν αρκετό. Τότε η Γίσρα, η Σάρα και άλλα τρία που ήταν καλοί κολυμ­βη­τές πήδηξαν στο νερό για να ελα­φρύ­νει η βάρκα.

«Δεν φοβή­θηκα ότι θα πεθάνω, γιατί αν συνέ­βαινε κάτι θα μπο­ρούσα να κολυ­μπήσω για να φθάσω στο νησί. Αλλά το πρό­βλημα ήταν ότι είχα 20 άτομα μαζί μου», λέει η Σάρα. «Στη Συρία εργά­στηκα ως ναυα­γο­σώ­στρια σε πισίνα, έτσι αν άφηνα κάποιον να πνιγεί ή να πεθάνει, δεν θα μπο­ρούσα να συγ­χω­ρήσω τον εαυτό μου».

Για τρεις ώρες βρί­σκο­νταν στο νερό, προ­σκολ­λη­μέ­νες στη βάρκα, μέχρι να την οδη­γή­σουν στην ξηρά στο ελλη­νικό νησί της Λέσβου.

Στην εβδο­μάδα που ακο­λού­θησε, το ταξίδι από τη στεριά, δεν απο­δεί­χθηκε πιο εύκολο. Ξένοι τους έδωσαν ρούχα, ενώ κάποιοι άλλοι έκλεψαν τα υπάρ­χο­ντα των δύο κορι­τσιών. Οι φίλοι τους συνε­λή­φθη­σαν στα σύνορα, ενώ τα ακριβά εισι­τή­ρια που αγό­ρα­σαν απο­δεί­χθη­καν άχρηστα, καθώς οι αρχές αρνή­θη­καν να αφήσουν τα τρένα να δια­σχί­σουν τα σύνορα.

Προ­ο­ρι­σμός η Γερ­μα­νία

Τελικά, οι αδελφές έφτασαν στην Αυστρία και, στη συνέ­χεια, στη Γερ­μα­νία. Λίγο μετά την άφιξή τους στο Βερο­λίνο μια τοπική φιλαν­θρω­πική οργά­νωση τις έφερε σε επαφή με την Wasserfreunde Spandau 04, μια λέσχη κολύμ­βη­σης που εδρεύει κοντά στο προ­σφυ­γικό κατα­φύ­γιο τους.

Ο σύλ­λο­γος αγκά­λιασε τα δύο κορί­τσια, ενώ τις έβαλε άμεσα σε πρό­γραμμα προ­πό­νη­σης.

Ο προ­πο­νη­τής τους Sven Spannekrebs, λέει ότι οι δύο αδελφές κάνουν κατα­πλη­κτική πρόοδο, ωστόσο είναι ρεα­λι­στής όσον αφορά τις προ­ο­πτι­κές τους ως αθλή­τριες. «Μπορούν να κολυ­μπή­σουν στο υψη­λό­τερο επίπεδο για τον αραβικό κόσμο, αλλά στην Ευρώπη υπάρχει διαφορά, λόγω των συν­θη­κών εκπαί­δευ­σης» τόνισε.

Η Γίσρα, έχει υψηλούς στόχους. «Ίσως όταν μάθω γερ­μα­νικά θα ξεκι­νήσω και το σχολείο. Θέλω να γίνω πιλότος», είπε. «Όσον αφορά την κολύμ­βηση, θέλω να πάω στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες».

Η μεγα­λύ­τερη αδελφή της, εν τω μεταξύ, μάχεται τη γρα­φειο­κρα­τία για να φέρει και την υπό­λοιπη οικο­γέ­νεια στη Γερ­μα­νία.

«Μου φαί­νε­ται τώρα ότι έχω ισορ­ρο­πη­μένη ζωή», είπε η Σάρα. «Δεν μπο­ρούμε να κάνουμε τίποτα καλό στη ζωή μας, αν δε μπο­ρούμε να κολυ­μπάμε».

thetoc.gr