Καταδίκη εκπροσώπου εταιρείας των Αθηνών μετά από μήνυση γνωστού επιχειρηματία της Ρόδου

Ποινή φυλά­κι­σης 7 μηνών με 3ετή ανα­στολή επέβαλε το από­γευμα της Παρα­σκευής το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου σε έναν ημεδαπό, κάτοικο Αθηνών, που κατα­μη­νύ­θηκε από γνωστό επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου, με στενούς δεσμούς με την αυτο­διοί­κηση, για ψευδή κατα­μή­νυση, απάτη επί δικα­στη­ρίω, ψευ­δορ­κία, συκο­φα­ντική δυσφή­μιση και ηθική αυτουρ­γία σε ψευ­δορ­κία με ακόμη 7 άτομα, που αθω­ώ­θη­καν.

Πρω­το­δί­κως του είχε επι­βλη­θεί ποινή φυλά­κι­σης 2 ετών με 3ετή ανα­στολή και σε δεύτερο βαθμό του ανα­γνω­ρί­στη­καν ελα­φρυ­ντικά.

4 εξ αυτών, ως μέλη του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου εται­ρείας που συμ­βάλ­λε­ται με το δημόσιο σε έργα, κατη­γο­ρή­θη­καν συγκε­κρι­μένα ότι εξου­σιο­δό­τη­σαν τον πρώτο (που κρίθηκε ένοχος) να κατα­θέ­σει ενώπιον της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έγκληση, εις βάρος του εγκα­λού­ντος Ροδίτη επι­χει­ρη­μα­τία, με την οποία τον εμφά­νι­ζαν ότι κατήρ­τισε στις 6 Απρι­λίου 2012 πλαστή σύμβαση εκχώ­ρη­σης, πλα­στο­γρα­φώ­ντας την υπο­γραφή του νόμιμου εκπρο­σώ­που της εται­ρείας και στη συνέ­χεια έκανε χρήση του εγγρά­φου αυτού επι­δει­κνύ­ο­ντάς το στο Δήμο Ρόδου ώστε να εισπρά­ξει το ποσό των 138.323,23 ευρώ, πράγμα το οποίο πέτυχε. Επι­πλέον προ­σκό­μι­σαν και έκαναν χρήση ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών την έγκληση αυτή ενώ κατέ­θε­σαν ομοίως σε ένορκες κατα­θέ­σεις τους. Όλα τα ανωτέρω ήταν καθόλα ψευδή αφού η σύμβαση εκχώ­ρη­σης ήταν πραγ­μα­τική, όπως και οι επ’ αυτής υπο­γρα­φές και ουδεμία πλα­στο­γρα­φία είχε τελέσει ο εγκαλών.

Της αντι­δι­κίας έχει επι­λη­φθεί και το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου που απο­φά­σισε να μην απαγ­γεί­λει στον Ροδίτη επι­χει­ρη­μα­τία, κατη­γο­ρία, για τις πράξεις της πλα­στο­γρα­φίας μετά χρήσεως από υπαίτιο που σκόπευε να προ­σπο­ρί­σει στον εαυτό του περιου­σιακό στοι­χείο βλά­πτο­ντας τρίτο, με συνο­λικό όφελος και συνο­λική ζημία που υπερ­βαί­νουν το χρη­μα­τικό ποσό των 120.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της απάτης κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Κατόπιν διε­νέρ­γειας γρα­φο­λο­γι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης προ­έ­κυψε ότι η υπο­γραφή στην σύμβαση εκχώ­ρη­σης απαί­τη­σης στην θέση της εκχω­ρή­τριας είναι όμοια με αυτήν του εκπρο­σώ­που της εται­ρείας και περαι­τέρω προ­έ­κυψε ότι δεν συν­δέ­ε­ται με τον κατη­γο­ρού­μενο και ότι δεν την έχει θέσει εκείνος.

Φέρεται εξάλλου να προ­έ­κυψε ότι η εγκα­λούσα εται­ρεία του οφείλει αμοιβές για τις παρα­σχε­θεί­σες υπη­ρε­σίες και ότι νόμιμα και εν γνώσει της εται­ρείας είχε εισπρά­ξει τις ανωτέρω αμοιβές.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος μάλιστα εγχεί­ρησε επι­στολή της εται­ρείας με την οποία ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι του όφειλε 273.502,52 ευρώ και είχε δεσμευ­τεί να του απο­στεί­λει ειδικό πλη­ρε­ξού­σιο για την είσπραξη τους από τον Δήμο Ρόδου. Μάλιστα η εται­ρεία όφειλε χρήματα σε τράπεζα και με τον τρόπο αυτό, της εκχώ­ρη­σης της απαί­τη­σης της εξα­σφά­λιζε ότι δεν θα κατά­σχο­ντο.