Μιχάλης Κορδίνας: «Η απελευθέρωση των υγιών δυνάμεων του τόπου είναι το ζητούμενο!»

Μπήκαμε πλέον στην τελική ευθεία για την κάλπη της 8ης Οκτω­βρίου; Όλο αυτό το διά­στημα που προη­γή­θηκε, παρα­κο­λου­θή­σαμε ένα ‘μπαράζ’ μετα­γρα­φών, παρα­σκη­νίου αλλά και ζυμώ­σεων μεταξύ των παρα­τά­ξεων που έχουν ανα­κοι­νώ­σει οι επι­κε­φα­λής ότι ενδια­φέ­ρο­νται για τον Δήμο Ρόδου, ενώ ανα­κοι­νώ­θη­καν και συμπρά­ξεις. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Είναι υγιές φαι­νό­μενο στη δημο­κρα­τία να υπάρχει ενδια­φέ­ρον και πλου­ρα­λι­σμός, για την άσκηση τοπικής πολι­τι­κής που στο απο­τέ­λε­σμα συγκλί­νουν αλλά στην τακτική και στη μεθο­δο­λο­γία υλο­ποί­η­σης δια­φέ­ρουν.

Εξαρ­τά­ται από τη γνώση του αντι­κει­μέ­νου, την εμπει­ρία και την ενα­σχό­ληση και από τις επι­λο­γές στρα­τη­γι­κής και ικα­νό­τη­τας, επί­τευ­ξης των στόχων. Σύμφωνα με αυτά τα κρι­τή­ρια κρίνει ο λαός στην πορεία προς τις κάλπες.

Η σύμπραξη Δια­κο­στα­μα­τίου – Καμπου­ράκη είναι στρα­τη­γι­κής σημα­σίας γιατί παντρεύει τη δυνα­μική και το όραμα για τον τόπο, του δημάρ­χου, με τη γνώση και την εμπει­ρία, ενός επί χρόνια κατα­ξιω­μέ­νου αυτο­διοι­κη­τι­κού.

Όσον δε αφορά στη σύμπραξη Κολιάδη – Καλο­πήτα θεωρώ ότι είναι περισ­σό­τερο μια σύγκλιση σκο­πι­μό­τη­τας, παρά στρα­τη­γι­κής και προ­γραμ­μα­τι­κής σημα­σίας.

Η πλευρά του Αντώνη Καμπου­ράκη, εκφρά­ζει την πεποί­θηση ότι δεν θα υπάρξει δεύ­τε­ρος γύρος. Ποια είναι η δική σας εκτί­μηση;

Η ύπαρξη τεσ­σά­ρων συν­δυα­σμών είναι στρα­τη­γική επιλογή σκο­πι­μό­τη­τας των αντι­πά­λων του δημάρ­χου κ. Αντώνη Καμπου­ράκη (εξαι­ρώ­ντας τον κ. Πότσο) προ­κει­μέ­νου να τον σύρουν στη δεύτερη Κυριακή ώστε συνερ­γα­ζό­με­νοι εκλο­γικά και όχι προ­γραμ­μα­τικά να κατα­φέ­ρουν τη νίκη υπέρ τους. Θεωρούν εδώ, ως ένα σημείο, ότι ο λαός απο­τε­λεί πιόνια του σκακιού, που θα τους ακο­λου­θεί σε κάθε τους κίνηση και έτσι η προ­σπά­θεια για την κατά­κτηση της δημο­τι­κής αρχής, μετα­τρέ­πε­ται σε ένα παι­χνίδι σκο­πι­μό­τη­τας, ανα­δει­κνύ­ο­ντας ότι τελικά είναι αλήθεια, που προ­κει­μέ­νου κάποιος να κερ­δί­σει την εξουσία, παίζει μπι­λιάρδο στην πλάτη του λαού.

Και αν είναι τελικά να συνερ­γα­στούν στο δεύτερο γύρο, (διότι αυτό επι­διώ­κουν) γιατί δεν το κάνουν από τώρα;

Προ­φα­νώς αφήνουν τον λαό να επι­λέ­ξει τον επι­κε­φα­λής μεταξύ των δύο. Άρα δεν αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται πολι­τικά ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Παντε­λής έλλειψη πολι­τι­κής στρα­τη­γι­κού χαρα­κτήρα για τον τόπο.

Κοινός παρο­νο­μα­στής να φύγει ο Καμπου­ρά­κης. Αυτό είναι δυστυ­χώς και το δια­κύ­βευμα που καλ­λιερ­γεί­ται μεθο­δικά για τις εκλογές της 8ης Οκτώβρη και όχι τα προ­βλή­ματα του τόπου και οι στρα­τη­γι­κές επί­λυ­σής τους και το όραμα! Δεν το αξί­ζουμε αυτό ως Ρόδος και ως Ροδίτες. Και μετά τι; Ποιος εγγυά­ται το αύριο; Μαγικά θ’ αλλά­ξουν όλα; Κάποιος πρέπει να πεί στον κόσμο ότι ο δήμαρ­χος εκτελεί απο­φά­σεις του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου και εκπρο­σω­πεί τον θεσμό. Κυρί­αρχο όργανο του Δήμου είναι το δημο­τικό συμ­βού­λιο. Και οι εγγυ­η­τές της χρηστής διοί­κη­σης είναι οι ίδιοι οι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι. Εκεί έγκει­ται και η μεγάλη σημασία της κατάρ­τι­σης των ψηφο­δελ­τίων των δημο­τι­κών παρα­τά­ξεων. Αυτοί είναι οι εγγυ­η­τές.

Αν ο κ. Κολιά­δης (που οφείλει την πολι­τική του οντό­τητα στον κο Καμπου­ράκη) θεωρεί την θητεία του δημάρ­χου ως κακή, τότε και ο ίδιος ήταν ένας από τους κακούς και απο­φα­σι­στι­κούς συντε­λε­στές απο­τυ­χίας. Εκτός και αν δεν είναι έτσι… Η υπο­ψη­φιό­τητά του μπορεί να είναι μια καμου­φλα­ρι­σμένη προ­σω­πική φιλο­δο­ξία (θεμιτή) ή και και­ρο­σκο­πι­σμός.

Εγώ έχω ένα να πω. «Όταν οι άνθρω­ποι σχε­δί­α­ζαν ο Θεός γελούσε» και αυτό ισχύει γενικά για τη ζωή και όχι μόνο για την πολι­τική.

Ο λαός ψηφίζει με γνώμονα το κοινό καλό για την ευη­με­ρία του τόπου, την ανά­πτυξη και την καθη­με­ρινή του δια­βί­ωση. Εμπι­στεύ­ε­ται ανθρώ­πους οι οποίοι ταυ­τί­ζουν τα λόγια με τις πράξεις.

Ο κ. Κολιά­δης θεω­ρούσε ότι όλα γίνο­νται σωστά επί τριά­μισι χρόνια με δήμαρχο τον κύριο Αντώνη Καμπου­ράκη και μάλιστα ως ο πιο ευνοη­μέ­νος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος, σε αρμο­διό­τη­τες και πόρους, επι­τρέ­πο­ντάς του, τις πολι­τι­κές της δημο­τι­κής αρχής, να τις εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ως προ­σω­πι­κές επι­λο­γές, καλ­λιερ­γώ­ντας έτσι την προ­σω­πική του πολι­τική ανέλιξη και όχι της παρά­τα­ξης και του δημάρ­χου που του ανέθεσε αυτό το έργο.

Ξαφνικά ανα­κά­λυψε ότι ο κ. Καμπου­ρά­κης είναι τόσο κακός δήμαρ­χος ώστε αυτός ανα­λαμ­βά­νει προ­σω­πικά να δώσει την μάχη για την απο­κα­θή­λωσή του από τον θώκο.

Σίγουρα είναι δικαί­ωμά του και επιλογή του, αλλά η συνέ­πεια λόγων και πράξεων κρί­νε­ται από τον ίδιο τον λαό.

Από την άλλη πλευρά η «μαγιά» της παρά­τα­ξης του κ. Γερο­νι­κόλα προ­έ­κυψε από τους ασυ­νε­πείς πολι­τικά, της σύναξης των 2 παρα­τά­ξεων Κου­σουρνά και Χατζη­διά­κου οι οποίοι αφού εξέ­λε­ξαν την Κυριακή τον κύριο Δια­κο­στα­μα­τίου, από Δευ­τέ­ρας ξεκί­νη­σαν να τον υπο­νο­μεύ­ουν.

Δηλαδή από τους 265 συμ­με­τέ­χο­ντες σε αυτή τη δια­δι­κα­σία του Φεβρουα­ρίου, κατέ­ληξε ο κύριος Δια­κο­στα­μα­τίου να έχει μόνο 4 στην παρά­ταξή του. Η πολι­τική συνέ­πεια λόγων και πράξεων, των συγκε­κρι­μέ­νων σε όλο της το μεγα­λείο.

Και βέβαια προ­σπά­θη­σαν με κάθε τρόπο μην τυχόν και το ΠΑΣΟΚ δώσει στήριξη διότι θα έμεναν ξεσκέ­πα­στοι και εκτε­θει­μέ­νοι με τις μηχα­νορ­ρα­φίες τους. Τώρα κομπά­ζουν και κατη­γο­ρούν ανε­ρυ­θρί­α­στα άλλους… Ταπει­νό­τητα αδέρφια!….

Με αυτά και αυτά ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στην πολι­τική και στους πολι­τι­κούς, ανα­δει­κνύ­ο­ντας την αποχή ως κυρί­αρχη πολι­τική επιλογή και απέ­χθεια από τις κομ­μα­τι­κές και πολι­τι­κές διερ­γα­σίες. Αυτό το τίμημα το πλη­ρώ­νει η ίδια η Δημο­κρα­τία, διότι σε πολλές των περι­πτώ­σεων ανα­δει­κνύει στην εξουσία την πλειο­ψη­φία της μειο­ψη­φίας…

Αποχή όμως για το αύριο του τόπου μας και των παιδιών μας δεν προ­σφέ­ρει υπη­ρε­σία.

Γιατί συμπο­ρευ­τή­κατε με τον κ. Καμπου­ράκη; Τι σας ώθησε σε αυτή την απόφαση;

Συμπο­ρεύ­ο­μαι με τον κύριο Καμπου­ράκη γιατί μου έγινε πρόταση, από τον ίδιο τον δήμαρχο, ενώ ήμουν ακόμα με τον κύριο Δια­κο­στα­μα­τίου. Αργό­τερα η σύμπραξη του κυρίου Δια­κο­στα­μα­τίου με τον δήμαρχο άνοιξε το δρόμο της συνερ­γα­σίας μας. Για την ιστορία, θέλω εδώ να σημειώσω ότι, από το 2010 όταν έληξε η θητεία μου στο Δήμο Πετα­λού­δων και μέχρι σήμερα δεν μου έγινε πρόταση ποτέ και από κανένα! και ο νοών, νοείτω!

Επίσης η παρά­ταξη του δημάρ­χου αγκα­λιά­ζει πολλά και άξια μέλη της τοπικής κοι­νω­νίας που και μόνο η παρου­σία τους εμπνέει την εμπι­στο­σύνη του κόσμου και έχουν στην πλειο­νό­τητά τους απο­δεί­ξει με τη δράση τους ότι αγαπούν και νοιά­ζο­νται έμπρα­κτα για το καλό της Ρόδου μας.

Και τρίτο απε­χθά­νο­μαι την κομ­μα­τι­κο­ποί­ηση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης θεω­ρώ­ντας πως όλοι μας είμαστε γέννημα θρέμμα αυτού του ευλο­γη­μέ­νου τόπου και οι δια­χω­ρι­σμοί κομ­μα­τι­κού χαρα­κτήρα, είναι επι­ζή­μια πολυ­τέ­λεια. Και προκαλώ όλους όσους βελά­ζουν πολι­τικά – κομ­μα­τικά να μου ανα­λύ­σουν τις δια­φο­ρές αντί­λη­ψης για την άσκηση τοπικής πολι­τι­κής σε προ­γραμ­μα­τικό επίπεδο.

Της Νέας Δημο­κρα­τίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ του­λά­χι­στον. Σχεδόν τίποτα! Απλά για να κουβαλά η Τοπική Αυτο­διοί­κηση ψήφους για την κεντρική πολι­τική σκηνή, και να είναι υπά­κουος διεκ­πε­ραιω­τής των Κεντρι­κών Πολι­τι­κών. Διαίρει και βασί­λευε!

Στον τόπο τα κομ­μα­τικά διλήμ­ματα λοιπόν μακριά και έξω από την αυτο­διοί­κηση διότι με αυτό τον τρόπο αναι­ρεί­ται αυτός καθ’ εαυτός ο ρόλος της. Αυτό ήταν κυρί­αρχο μότο μου καθ’ ολη τη διάρ­κεια της θητείας μου.

Δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­κατε πολλά χρόνια στην πολι­τική και κυρίως στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση, στον πρώτο βαθμό αλλά και στα όργανα όπως η ΤΕΔΚ Δ/σου, η ΚΕΔΚΕ κ.ο.κ. Πώς βλέπετε να εξε­λίσ­σε­ται ο θεσμός;

Για να ασκήσει κανείς τοπική πολι­τική με αξιώ­σεις για τον τόπο, η Αυτο­διοί­κηση πρέπει να είναι τοπική κυβέρ­νηση.

Αυτή άλλωστε ήταν και η υπό­σχεση των κυβερ­νώ­ντων όταν κατάρ­τι­ζαν το σχέδιο Καλ­λι­κρά­της, για τους Δήμους (το τυράκι το είδαμε….). Που στην τελική έμεινε όνειρο θερινής νυκτός. Τοπική κυβέρ­νηση σημαί­νει όλες οι αρμο­διό­τη­τες, που αφορούν στο νησί και στην καθη­με­ρινή ζωή και στην ευη­με­ρία του τόπου και των πολιτών, και που εγγυώ­νται ανά­πτυξη, και η οποία όμως σχε­διά­ζε­ται και υλο­ποιεί­ται από εμάς για εμάς. Αρμο­διό­τη­τες βέβαια που συνο­δεύ­ο­νται από αντί­στοι­χους πόρους.

Κάηκαν τα δάση μας, το οξυγόνο μας, η ομορφιά μας, υπο­βαθ­μί­στηκε το περι­βάλ­λον μας, το δικό μας περι­βάλ­λον, επη­ρε­ά­στηκε ο του­ρι­σμός μας, η λοκο­μο­τίβα της οικο­νο­μι­κής ζωής του τόπου μας, του δικού μας τόπου.

Ο λαός ενστι­κτω­δώς ψάχνει άμεσα να δείξει τον ένοχο. Χρειά­ζε­ται ενστι­κτω­δώς να προ­σω­πο­ποι­ή­σει την ευθύνη και την προ­σω­πο­ποιεί στους πιο κοντι­νούς θεσμούς εξου­σίας: στον Δήμο και στην Περι­φέ­ρεια.

Όχι αδέρφια! ένοχος είναι το ίδιο το κράτος που κρατά με νύχια και με δόντια τα τιμάρια του, και για λογα­ρια­σμό του. με παντελή έλλειψη πολι­τι­κής πρό­λη­ψης και αει­φο­ρίας για το δάσος. Ποιες πολι­τι­κές εφάρ­μοσε για την πυρο­προ­στα­σία, για την ασφά­λεια, για τη φύλαξη, για τη συντή­ρηση; Καμία!! Ολα στον αυτό­ματο πιλότο! Τίνος ιδιο­κτη­σία είναι το δάσος; Του κράτους, μας λένε. Κι εμείς εδώ τι ρόλο παί­ζουμε; Ούτε ο Δήμος ούτε η Περι­φέ­ρεια έχουν δικαί­ωμα να παρέμ­βουν καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο στο δάσος, που είναι στις αυλές μας.

Ήρθε λέει τώρα κλι­μά­κιο από το Δασαρ­χείο για να κάνουν μελέτες για τα καμένα, αντι­πλημ­μυ­ρικά, ανα­δά­σωση και λοιπά! Δεν ντρε­πό­μα­στε! Τι μελέτες κάνατε πριν καεί το δάσος; Αυτό φαντά­ζει σαν να κλαίμε στο χυμένο γάλα και να λέμε κι ευχα­ρι­στώ!

Τα δάση που δεν είναι εθνικοί δρυμοί, ανήκουν στις τοπικές κοι­νω­νίες και η τοπική κοι­νω­νία ξέρει και μπορεί να τα δια­φυ­λά­ξει, να τα προ­στα­τέ­ψει και να εγγυ­η­θεί για την αει­φο­ρία τους.

Δείξαμε την ωρι­μό­τητά μας ως Ρόδιοι, με τους εθε­λο­ντές πως κανείς δε πονάει και δεν νοιά­ζε­ται για τον τόπο μας περισ­σό­τερο από εμάς. Ξέρουμε και μπο­ρούμε να δια­χει­ρι­στούμε το σπίτι μας. Η ίδια η τοπική κοι­νω­νία, όχι φορείς και γραφεία έξω και μακριά από το νησί μας για άλλου τύπου συμ­φέ­ρο­ντα.

Η ίδια κου­βέ­ντα είναι και για τις ακτές και τις παρα­λίες, για τους αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους και τα μνημεία μας, για τα δημόσια κτήματα, για το νοσο­κο­μείο, για τους οδικούς άξονες, για την χωρο­τα­ξία, τα σχέδια πόλης και ο κατά­λο­γος που εγγυά­ται πραγ­μα­τική Αυτο­διοί­κηση πάει μακριά. Η απε­λευ­θέ­ρωση των υγιών δυνά­μεων του τόπου είναι το ζητού­μενο.

Η Αυτο­διοί­κηση θέλει και μπορεί να ανοίξει δρόμους ανά­πτυ­ξης και να δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες υγιείς για την ευη­με­ρία και το αύριο.

Ποιος είναι ο προ­σω­πι­κός σας στόχος στις εκλογές της 8ης Οκτω­βρίου;

Θέλω να εκλεγώ για να βάλω το δικό μου λιθα­ράκι με αγάπη για τον τόπο μου!