Παγώνουν οι αλλαγές για τον αιγιαλό

Στον πάγο μπαί­νουν σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες του «Φιλε­λεύ­θε­ρου» οι προ­ω­θού­με­νες αλλαγές για τον αιγιαλό και την παραλία, έπειτα από παρέμ­βαση του Μαξίμου και προ­σω­πικά του πρω­θυ­πουρ­γού, καθώς δια­πι­στώ­θηκε ότι ο χαρα­κτή­ρας της ρύθ­μι­σης δεν εξυ­πη­ρε­τεί τα ανα­πτυ­ξιακά χαρα­κτη­ρι­στικά που επι­θυ­μεί να προσ­δώ­σει η κυβέρ­νηση σε συν­δυα­σμό με την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος.

Του Γιώργου Φιντι­κάκη

Πρό­κει­ται για πρόταση τρο­πο­ποί­η­σης της ισχύ­ου­σας νομο­θε­σίας που σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες προ­έ­βλεπε μεταξύ άλλων ότι καταρ­γεί­ται η ρύθμιση που περιο­ρί­ζει στο 60% ενός αιγια­λού τον χώρο που παρα­χω­ρεί­ται σε ομπρε­λο­κα­θί­σματα, όπως επίσης ότι ο λεγό­με­νος «παλαιός αιγια­λός» παύει να θεω­ρεί­ται ανε­πί­δε­κτος χρήσης ιδιω­τι­κών δικαιω­μά­των και υπο­χρε­ω­τικά κοι­νό­χρη­στος, αλλά χαρα­κτη­ρί­ζε­ται ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου και επο­μέ­νως μπορεί να παρα­χω­ρεί­ται και να οικο­δο­μεί­ται.

Αν περ­νούσε δηλαδή η ρύθμιση, υπήρχε ο κίν­δυ­νος στο όνομα της ανά­πτυ­ξης που όλοι επι­θυ­μούν να παρα­δο­θεί η παρα­λιακή ζώνη σε λίγους και να απο­κλει­στεί η πρό­σβαση στην πλειο­νό­τητα των πολιτών.

Σύμφωνα με κυβερ­νη­τι­κές πηγές, το Μαξίμου δια­πί­στωσε την προ­χει­ρό­τητα της ρύθ­μι­σης, από την οποία στην ουσία όφελος θα είχαν μεταξύ άλλων μια σειρά από παρα­λια­κές επι­χει­ρή­σεις που σήμερα δεν πληρούν τις νόμιμες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, και την απέσυρε από το ανα­πτυ­ξιακό πολυ­νο­μο­σχέ­διο στο οποίο επρό­κειτο αρχικά να συμπε­ρι­λη­φθεί και το οποίο βγαίνει σε δια­βού­λευση εντός των αμέσως επό­με­νων ημερών.

«Η διάταξη έχει βγει από το νομο­σχέ­διο – σκούπα με επιλογή του Μαξίμου, κατόπιν συζή­τη­σης σε υψηλό επίπεδο», όπως λένε χαρα­κτη­ρι­στικά στον «Φιλε­λεύ­θερο» κυβερ­νη­τι­κές πηγές, αφή­νο­ντας να εννοη­θεί ότι η ρύθμιση επι­δε­χό­ταν πολλών παρερ­μη­νειών και κρίθηκε σκόπιμο να απο­συρ­θεί πριν να φτάσει στη Βουλή και η ζημιά γίνει μεγα­λύ­τερη.

Πρώτα το περι­βάλ­λον 

Στην ουσία η κίνηση δείχνει ότι μπορεί η κυβέρ­νηση να στη­ρί­ζει τα επεν­δυ­τικά σχέδια, όχι όμως σε βάρος της προ­στα­σίας του περι­βάλ­λο­ντος, με τον συνο­μι­λητή μας να εξηγεί ότι διάταξη για τον αιγιαλό μπορεί να έρθει στην πορεία, ωστόσο αυτό θα συμβεί, αφού πρώτα μελε­τη­θούν καλύ­τερα οι συνέ­πειές της και άρα θα αφορά κάποιο άλλο, μελ­λο­ντικό νομο­σχέ­διο.

Οι πλη­ρο­φο­ρίες για την επίμαχη ρύθμιση που είχαν δει το φως της δημο­σιό­τη­τας ανα­φέ­ρο­νταν σε σημα­ντι­κές τρο­πο­ποι­ή­σεις της νομο­θε­σίας για τον αιγιαλό και την παραλία εις βάρος του κοι­νό­χρη­στου χαρα­κτήρα τους και στο όνομα της διευ­κό­λυν­σης της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στην ακτο­γραμμή.

Στο πακέτο μάλιστα των προ­τά­σεων που αφο­ρού­σαν τρο­πο­ποι­ή­σεις του τελευ­ταίου νόμου (ν. 4607/19) περι­λαμ­βα­νό­ταν και ρύθμιση με την οποία θα μπο­ρούσε να παρα­χω­ρεί­ται σε ιδιώτες και να οικο­δο­μεί­ται και ο δημό­σιος «παλαιός αιγια­λός». Η ισχύ­ουσα νομο­θε­σία ορίζει ως «παλαιό αιγιαλό» τη ζώνη της ξηράς που προ­έ­κυψε από τη μετα­κί­νηση της ακτο­γραμ­μής προς τη θάλασσα ως αιτία φυσικών προ­σχώ­σεων και τεχνι­κών εργα­σιών. Δηλαδή το τμήμα που μεσο­λα­βεί ανάμεσα στο όριο του παλαιό­τερα υφι­στά­με­νου αιγια­λού και στη νέα γραμμή του αιγια­λού.

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες που επι­κα­λού­νταν δημο­σί­ευμα της «Καθη­με­ρι­νής», οι προ­τει­νό­με­νες αλλαγές αφο­ρού­σαν:

Κατάρ­γηση της ρύθ­μι­σης με την οποία ως ελά­χι­στο πλάτος μιας παρα­λίας (πλην εξαι­ρέ­σεων) ορί­ζο­νται τα 30 μέτρα από τη γραμμή του αιγια­λού. Κατάρ­γηση της ρύθ­μι­σης που περιο­ρί­ζει στο 60% ενός αιγια­λού (δίχως να συνυ­πο­λο­γί­ζε­ται το τυχόν δυσπρό­σιτο τμήμα του) του χώρου που παρα­χω­ρεί­ται σε ομπρε­λο­κα­θί­σματα. Στη θέση της διά­τα­ξης προ­τει­νό­ταν να επα­νέλ­θει η ελά­χι­στη από­σταση των 100 μέτρων ανάμεσα στις δια­δο­χι­κές παρα­χω­ρή­σεις, που μπορούν να καλύ­ψουν την υπό­λοιπη παραλία. Η κατάρ­γηση της διά­τα­ξης ότι ο «παλαιός αιγια­λός» παύει να θεω­ρεί­ται ανε­πί­δε­κτος κτήσης ιδιω­τι­κών δικαιω­μά­των και υπο­χρε­ω­τικά κοι­νό­χρη­στος. Αντί­θετα χαρα­κτη­ρι­ζό­ταν ως ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου, άρα θα μπο­ρούσε να παρα­χω­ρεί­ται και να οικο­δο­μεί­ται. Σχετικά με το μίσθωμα για την απλή χρήση ενός αιγια­λού είχε προ­τα­θεί να υπο­λο­γί­ζε­ται η αντι­κει­με­νική και μισθω­τική αξία όχι του πλη­σιέ­στε­ρου ακι­νή­του (που μπορεί και να βρί­σκε­ται εντός σχεδίου), αλλά του πλη­σιέ­στε­ρου εκτός σχεδίου ακι­νή­του. Με το νέο δηλαδή καθε­στώς, το μίσθωμα για το Δημόσιο μπορεί, ανάλογα με την περί­σταση, να ήταν χαμη­λό­τερο απ’ ό,τι με το παλαιό.

Όπου οι περι­πτώ­σεις αφο­ρού­σαν στρα­τη­γι­κές επεν­δύ­σεις δινόταν η δυνα­τό­τητα για απευ­θείας παρα­χω­ρή­σεις του αιγια­λού και της παρα­λίας εφόσον βρί­σκο­νται σε επαφή με το ακίνητο, αλλά και σε παρα­κεί­μενο χώρο.

Επίσης δινόταν η δυνα­τό­τητα απευ­θείας παρα­χω­ρή­σεων της χρήσης του αιγια­λού σε επι­χει­ρη­μα­τικά πάρκα, με μέτωπο στη θάλασσα.

Με άλλη ρύθμιση προ­βλε­πό­ταν το δικαί­ωμα απο­κλει­στι­κής παρα­χώ­ρη­σης αιγια­λού και παρα­λίας και για περι­πτώ­σεις «ασφά­λειας βιο­μη­χα­νι­κών ή ξενο­δο­χεια­κών εγκα­τα­στά­σεων». Σήμερα το δικαί­ωμα αυτό απα­γο­ρεύ­ε­ται, εκτός και αν επι­βάλ­λε­ται για λόγους υπέρ­τε­ρου δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, εθνικής άμυνας, δημό­σιας τάξης, ασφά­λειας, υγείας, προ­στα­σίας αρχαιο­τή­των και περι­βάλ­λο­ντος. Επίσης, με άλλη διάταξη καταρ­γού­νταν η ρύθμιση με την οποία δίνεται δυνα­τό­τητα ανά­κλη­σης της παρα­χώ­ρη­σης ενός αιγια­λού προς απο­κα­τά­σταση του κοι­νό­χρη­στου χαρα­κτήρα του.

*Το άρθρο δημο­σιεύ­ε­ται στον Φιλε­λεύ­θερο που κυκλο­φο­ρεί σήμερα

πηγή liberal.gr