Κορυφώνεται η βροχή από πεφταστέρια το βράδυ της Κυριακής

Η πιο θεα­μα­τική θερινή -αν όχι ετήσια- βροχή από «πεφτα­στέ­ρια», οι διάτ­το­ντες Περ­σεί­δες, θα κορυ­φω­θούν το βράδυ της Κυρια­κής 12 Αυγού­στου προς τα χαρά­ματα της Δευ­τέ­ρας, στο νυχτε­ρινό ουρανό της χώρας μας και γενι­κό­τερα του βορείου ημι­σφαι­ρίου.

Επειδή, μάλιστα, υπάρχει Νέα Σελήνη στις 11 Αυγού­στου, δηλαδή το φεγγάρι θα απου­σιά­ζει από τον ουρανό, ο οποίος θα είναι σκο­τει­νός, θα είναι ευκο­λό­τερο να παρα­τη­ρή­σει κανείς τα φετινά «πεφτα­στέ­ρια», που θα αντα­μεί­ψουν όσους ξενυ­χτή­σουν για να τα δουν (με ανα­με­νό­μενο ρυθμό 60 έως 70 την ώρα).

Οι Περ­σεί­δες είναι μια από τις πιο εντυ­πω­σια­κές βροχές διατ­τό­ντων του έτους, καθώς τα «πεφτα­στέ­ρια» τους είναι γρήγορα και φωτεινά, δια­θέ­το­ντας συνήθως μακριές πύρινες «ουρές». Σύμφωνα με τη NASA, το ρεκόρ τους ήταν το 1993, όταν είχαν κατα­γρα­φεί περίπου 300 μετέωρα την ώρα, ενώ και πέρυσι έφθασαν κατά τόπους έως τα 200 μετέωρα την ώρα.

Εμφα­νί­ζο­νται σε όλα σχεδόν τα σημεία του ουρανού και όχι σε ένα συγκε­κρι­μένο, μολο­νότι φαί­νε­ται να προ­έρ­χο­νται κυρίως από τα βόρεια-βορειοανατολικά, από την περιοχή του αστε­ρι­σμού του Περσέα, από όπου πήραν και το όνομά τους.

Τα μετέωρα αρχί­ζουν να πέφτουν αραιά από τις 17 Ιουλίου περίπου, πυκνώ­νουν στα­διακά και διαρ­κούν έως τις 24 Αυγού­στου. Μετά τα μεσά­νυ­χτα και όσο πιο κοντά στην ώρα που χαράζει, τόσο πιθα­νό­τερο είναι να δει κανείς με γυμνά μάτια τα συγκε­κρι­μένα «πεφτα­στέ­ρια» οπου­δή­ποτε στον ουρανό.

Οι Περ­σεί­δες -που κατα­γρά­φη­καν για πρώτη φορά από κινέ­ζους αστρο­νό­μους το 36 μ.Χ. – προ­κα­λού­νται από τα σωμα­τί­δια σκόνης που αφήνει πίσω της η τερά­στια ουρά, μήκους δεκάδων εκα­τομ­μυ­ρίων χιλιο­μέ­τρων, του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που δια­σταυ­ρώ­νε­ται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης, ο οποίος ανα­κα­λύ­φθηκε το 1862 από τους αστρο­νό­μους Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ (των οποίων φέρει το όνομα), δια­θέ­τει ένα τερά­στιο πυρήνα δια­μέ­τρου περίπου 26 χιλιο­μέ­τρων, πολύ μεγα­λύ­τερο από τον αστε­ροειδή με διά­με­τρο δέκα χιλιο­μέ­τρων, ο οποίος έπεσε στη Γη πριν από 66 εκατ. χρόνια και εξα­φά­νισε τους δει­νό­σαυ­ρους.

Ο κομήτης 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ είναι το μεγα­λύ­τερο γνωστό ουράνιο σώμα που περνάει από τη Γη κατά τακτά χρονικά δια­στή­ματα. Για τελευ­ταία φορά εισήλθε στην εσω­τε­ρική περιοχή του ηλιακού μας συστή­μα­τος το Δεκέμ­βριο του 1992, ενώ χρειά­ζε­ται περίπου 133 χρόνια για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει μια πλήρη περι­φορά γύρω από τον Ήλιο. Σήμερα βρί­σκε­ται σε από­σταση σχεδόν πέντε δισε­κα­τομ­μυ­ρίων χιλιο­μέ­τρων και το επόμενο κοντινό πέρασμα του από τη Γη ανα­μέ­νε­ται το 2126, ενώ δεν φαί­νε­ται να απο­τε­λεί απειλή για τον πλανήτη μας στο προ­βλέ­ψιμο μέλλον.

Τα μετέωρα, που συνήθως έχουν βάρος μικρό­τερο από ένα γραμ­μά­ριο, εισέρ­χο­νται στη γήινη ατμό­σφαιρα με ταχύ­τητα σχεδόν 60 χλμ. το δευ­τε­ρό­λε­πτο και ανα­φλέ­γο­νται σε ύψος περίπου 100 χλμ., οπότε και αρχί­ζουν να γίνο­νται ορατά από τους παρα­τη­ρη­τές. Καθώς πλη­σιά­ζουν προς το έδαφος με μεγάλη ταχύ­τητα, δια­λύ­ο­νται από την τριβή και την υπερ­θέρ­μανση (1.650 βαθμοί Κελσίου), αφή­νο­ντας πίσω τους φωτεινά ίχνη.

Το «κλειδί», σύμφωνα με τους ειδι­κούς, για να δει κανείς -ακόμη και να φωτογραφήσει- μια βροχή διατ­τό­ντων, είναι το οπτικό πεδίο του να περι­λαμ­βά­νει ένα όσο γίνεται μεγα­λύ­τερο τμήμα σκο­τει­νού ουρανού. Και ασφαλώς να έχει ελεύ­θερο χρόνο και υπομονή, καθώς μπορεί να χρεια­σθεί να περι­μέ­νει.