Στις 29 Μαΐου 2026 η κρίσιμη μάχη για την ακύρωση της απόφασης του Δήμου Ρόδου που ανέτρεψε την υποκατάσταση αναδόχου σε έργο 9,2 εκατ. ευρώ

Ενα κλει­στό γυ­μνα­στή­ριο που ποτέ δεν χτί­στη­κε, μια σύμ­βα­ση που θε­ω­ρή­θη­κε αυ­το­δι­καί­ως δια­λυ­θεί­σα και μια από­φα­ση δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου που ανα­κά­λε­σε όσα είχαν προη­γη­θεί συν­θέ­τουν το πλαί­σιο της δίκης που έχει προσ­διο­ρι­στεί για τις 29 Μαΐου 2026.

Η υπό­θε­ση αφορά αί­τη­ση ακύ­ρω­σης της «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.» κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και του υπουρ­γού Υπο­δο­μών και Με­τα­φο­ρών, και θα εκ­δι­κα­στεί από το Ι’ Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς, με ει­ση­γή­τρια την κ. Βα­σι­λι­κή Μπάλ­λα. Πρό­κει­ται για αγωγή προ­σφυ­γή με αντι­κεί­με­νο τα δη­μό­σια έργα και προ­σβαλ­λό­με­νη πράξη την υπ’ αριθ­μόν 151/2021 από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του νη­σιού.

Από τον δια­γω­νι­σμό του 2006 στο ερ­γο­τά­ξιο που δεν στή­θη­κε ποτέ

Η ιστο­ρία του έργου ξε­κι­νά το 2006, όταν το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο απο­φά­σι­σε την προ­κή­ρυ­ξη διε­θνούς δη­μό­σιου δια­γω­νι­σμού για την ανέ­γερ­ση κλει­στού γυ­μνα­στη­ρί­ου, με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό υπη­ρε­σί­ας 7.351.622 ευρώ, πλέον ανα­θε­ώ­ρη­σης και ΦΠΑ. Με την υπ’ αριθ­μόν 452 από­φα­ση της δη­μαρ­χια­κής επι­τρο­πής, στις 29 Οκτω­βρί­ου 2007, κα­τα­κυ­ρώ­θη­κε το απο­τέ­λε­σμα στην κοι­νο­πρα­ξία «Ηλιο­χώ­ρα Α.Ε. – Το­πιο­κα­τα­σκευή Α.Ε.», και στις 25 Ιου­λί­ου 2008 υπε­γρά­φη η σύμ­βα­ση συ­νο­λι­κού ύψους 9.256.894,55 ευρώ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου ΦΠΑ. Στην πράξη, το ερ­γο­τά­ξιο δεν στή­θη­κε ποτέ ου­σια­στι­κά.

Η ανά­δο­χος κοι­νο­πρα­ξία επι­κα­λέ­στη­κε εμπό­δια που, όπως υπο­στή­ρι­ξε, δεν οφεί­λο­νταν σε δική της υπαι­τιό­τη­τα και κί­νη­σε δια­δι­κα­σί­ες λύσης της σύμ­βα­σης ήδη από το 2009. Το 2012 κα­τέ­θε­σε όχλη­ση για απο­ζη­μί­ω­ση λόγω υπε­ρη­με­ρί­ας του κυ­ρί­ου του έργου και νέα αί­τη­ση διά­λυ­σης της σύμ­βα­σης.

Η υπο­κα­τά­στα­ση του 2015 και τα βή­μα­τα προς την εκ­κα­θά­ρι­ση

Στις 21 Ια­νουα­ρί­ου 2015, η αρ­χι­κή ανά­δο­χος ζή­τη­σε την υπο­κα­τά­στα­σή της από τη «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.», κατ’ εφαρ­μο­γή του άρ­θρου 65 του ν. 3669/2008. Το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου ενέ­κρι­νε την υπο­κα­τά­στα­ση με την υπ’ αριθ­μόν 60 από­φα­ση της 18ης Φε­βρουα­ρί­ου 2015, η οποία επι­κυ­ρώ­θη­κε από την Απο­κε­ντρω­μέ­νη Διοί­κη­ση Αι­γαί­ου στις 15 Απρι­λί­ου 2015.

Στις 5 Οκτω­βρί­ου 2018 συ­ντά­χθη­κε πρω­τό­κολ­λο της Επι­τρο­πής Προ­σω­ρι­νής και Ορι­στι­κής Πα­ρα­λα­βής, που προσ­διό­ρι­ζε δύο πυ­λώ­νες απο­ζη­μί­ω­σης.

Το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, με την υπ’ αριθ­μόν 1302 από­φα­ση της 27ης Νο­εμ­βρί­ου 2018, ενέ­κρι­νε με­ρι­κώς το πρω­τό­κολ­λο, μειώ­νο­ντας τα ποσά σε 240.939,47 ευρώ πλέον ΦΠΑ και 16.000 ευρώ αντί­στοι­χα.

Στις 21 Δε­κεμ­βρί­ου 2018 ανα­λή­φθη­κε υπο­χρέ­ω­ση 318.604,94 ευρώ με τον ΦΠΑ, ενώ στις 24 Δε­κεμ­βρί­ου 2018 η εται­ρεία υπέ­βα­λε τι­μο­λό­γιο, το οποίο και πα­ρε­λή­φθη άνευ επι­φυ­λά­ξε­ως. Η πλη­ρω­μή, όμως, ου­δέ­πο­τε εκτε­λέ­στη­κε.

Η άρ­νη­ση του Επι­τρό­που και η ανα­στρο­φή  της πο­ρεί­ας

Κα­θο­ρι­στι­κό ση­μείο απο­τέ­λε­σε η Πράξη Αρ­νή­σε­ως Θε­ώ­ρη­σης Χρη­μα­τι­κού Εντάλ­μα­τος υπ’ αριθ­μόν 2 της 5ης Ιου­νί­ου 2019, με την οποία ο Επί­τρο­πος του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου στη Ρόδο επέ­στρε­ψε αθε­ώ­ρη­το το ένταλ­μα 55/2019.

Η αι­τιο­λο­γία της άρ­νη­σης, στη­ρί­χθη­κε στη θέση ότι η επί­μα­χη σύμ­βα­ση είχε αυ­το­δι­καί­ως δια­λυ­θεί ήδη από το 2012, με συ­νέ­πεια η με­τα­γε­νέ­στε­ρη υπο­κα­τά­στα­ση να μη φέ­ρε­ται νό­μι­μη και η εντελ­λό­με­νη δα­πά­νη να μην μπο­ρεί να κα­τα­βλη­θεί στη «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.». Προ­σφυ­γή ενώ­πιον της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου κατά της από­φα­σης 1302/2018 απορ­ρί­φθη­κε για τυ­πι­κούς λό­γους, χωρίς να κλεί­σει η συ­ζή­τη­ση επί της ου­σί­ας.

Στις 30 Ιου­λί­ου 2021, το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου, με την υπ’ αριθ­μόν 151 από­φα­σή του, ανα­κά­λε­σε τόσο την από­φα­ση υπο­κα­τά­στα­σης του 2015 όσο και την με­ρι­κή έγκρι­ση του πρω­το­κόλ­λου του 2018, επι­κα­λού­με­νο τις αρχές της νο­μι­μό­τη­τας, της χρη­στής διοί­κη­σης και της προ­στα­σί­ας του δη­μο­σί­ου και δη­μο­σιο­νο­μι­κού συμ­φέ­ρο­ντος.

Η προη­γού­με­νη δι­κα­στι­κή κρίση

Με την υπ’ αριθ­μόν Α76 από­φα­ση της 23ης Ια­νουα­ρί­ου 2023, το Στ’ Τρι­με­λές Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς απέρ­ρι­ψε αγωγή της «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.» κατά του Δήμου Ρόδου για την κα­τα­βο­λή του ποσού των 318.604,94 ευρώ. Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε, ότι μετά την ανά­κλη­ση της υπο­κα­τά­στα­σης η αξί­ω­ση είχε απω­λέ­σει το νό­μι­μο έρει­σμά της και ότι μο­να­δι­κός φο­ρέ­ας των αξιώ­σε­ων που απορ­ρέ­ουν από τη σύμ­βα­ση πα­ρα­μέ­νει η αρ­χι­κή ανά­δο­χος, δη­λα­δή η κοι­νο­πρα­ξία «Ηλιο­χώ­ρα Α.Ε. – Το­πιο­κα­τα­σκευή Α.Ε.». Απορ­ρί­φθη­κε επί­σης η επι­κου­ρι­κή βάση περί αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού.

Το δια­κύ­βευ­μα της δίκης της 29ης Μαΐου 2026

Η υπό κρίση αί­τη­ση ακύ­ρω­σης, η δεύ­τε­ρη που ασκεί­ται από τη «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή Α.Ε.», στρέ­φε­ται κατά του Δήμου Ρόδου και του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση της από­φα­σης 151/2021 και κάθε άλλης συ­να­φούς πρά­ξης.

Πα­ράλ­λη­λα, προ­σβάλ­λε­ται και η τυχόν σιω­πη­ρή απόρ­ρι­ψη από τον υπουρ­γό Υπο­δο­μών και Με­τα­φο­ρών της ασκη­θεί­σας έν­στα­σης.

Κε­ντρι­κό ερώ­τη­μα είναι εάν η υπο­κα­τά­στα­ση του 2015 ήταν δυ­να­τή ως προς τη σύμ­βα­ση που η διοί­κη­ση και το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο θε­ω­ρούν αυ­το­δι­καί­ως δια­λυ­θεί­σα ήδη από το 2012. Η ετυ­μη­γο­ρία που θα εκ­δο­θεί ανα­μέ­νε­ται να απο­τε­λέ­σει ση­μείο ανα­φο­ράς για την ερ­μη­νεία των δια­τά­ξε­ων του ν. 3669/2008, ιδίως ως προς τη σχέση με­τα­ξύ διά­λυ­σης σύμ­βα­σης, υπο­κα­τά­στα­σης ανα­δό­χου και επα­κό­λου­θης ανα­κλη­τι­κής κρί­σης από το αρ­μό­διο δη­μο­τι­κό όρ­γα­νο.