Αλ. Τσίπρας: Κατώτερη των περιστάσεων η απόφαση του Eurogroup

«Η χθεσινή απόφαση του Eurogroup είναι, δυστυ­χώς, κατώ­τερη των περι­στά­σεων», τονίζει ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε ανάρ­τησή του στο Facebook, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «χάθηκε μια μεγάλη ευκαι­ρία για ανα­συ­γκρό­τηση της συνοχής της ΕΕ» και ότι έτσι «αφή­νε­ται ορθά­νοι­χτο το παρά­θυρο για μια νέα κρίση χρέους στην Ευρω­ζώνη» που εγκυ­μο­νεί «τερά­στιους κιν­δύ­νους και για την πατρίδα μας».

Ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ ασκεί κριτική στην κυβέρ­νηση ότι αντί να πρω­τα­γω­νι­στή­σει, «κρύ­φτηκε και σώπασε» και ότι, πανη­γυ­ρί­ζο­ντας για τις χθε­σι­νές απο­φά­σεις, ουσια­στικά στη­ρί­ζει, όπως λέει, «την κατα­στρο­φική εμμονή των ομοϊ­δε­α­τών της του ευρω­παϊ­κού Βορρά σε νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές και διαρκή λιτό­τητα». Ανα­φέ­ρει ότι τα απο­θέ­ματα ρευ­στό­τη­τας του «μαξι­λα­ριού» ασφα­λείας που άφησε η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να απο­δει­χθούν «η μεγάλη μας ασπίδα», αν αξιο­ποι­η­θούν άμεσα. Όμως, προ­σθέ­τει, «το μεγάλο δυστύ­χημα» είναι ότι η κυβέρ­νηση του κ. Μητσο­τάκη «απ’ ό,τι φαί­νε­ται μέχρι στιγμής, δεν επι­θυ­μεί να την αξιο­ποι­ή­σει ως ασπίδα της κοι­νω­νίας, των επι­χει­ρή­σεων και των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά ως ασπίδα των τρα­πε­ζών και της μεγάλης επι­χει­ρη­μα­τι­κής ελίτ».

Ανα­λυ­τικά, ο κ. Τσίπρας ανα­φέ­ρει ότι τα 540 δισ. ευρώ για την αντι­με­τώ­πιση της κρίσης, «είναι ένα πακέτο, που υπο­λεί­πε­ται κατά πολύ των πραγ­μα­τι­κών αναγκών για άμεση στήριξη της ευρω­παϊ­κής οικο­νο­μίας». Προ­σθέ­τει ότι «η επιμονή σε πιστο­λη­πτική γραμμή του ESM, ύψους 2% του ΑΕΠ σε κάθε κράτος-μέλος, με προ­ϋ­πό­θεση όμως νέα προ­γράμ­ματα λιτό­τη­τας, σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για την οικο­νο­μία, επι­βε­βαιώ­νει πως η ηγεσία της ΕΕ αδυ­να­τεί να κατα­νο­ή­σει το μέγεθος της κρίσης. Και φυσικά δεν έχει κατα­λά­βει τίποτα από τα λάθη του πρό­σφα­του παρελ­θό­ντος».

Σημειώ­νει πως «χθες, χάθηκε μία μεγάλη ευκαι­ρία για απο­φά­σεις που θα άνοιγαν το δρόμο στην ελπίδα για ανα­συ­γκρό­τηση της συνοχής της ΕΕ, για μία ισχυρή ασπίδα απέ­να­ντι στην κρίση» και ότι «αντί αυτών, η απόφαση αφήνει ορθά­νοι­χτο το παρά­θυρο για μία νέα κρίση χρέους στην Ευρω­ζώνη. Μία κρίση που εγκυ­μο­νεί φυσικά τερά­στιους κιν­δύ­νους και για την πατρίδα μας».

Ο αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης τονίζει ότι «η μόνη ελπίδα παρα­μέ­νει η επα­να­φορά στο τραπέζι του εργα­λείου αμοι­βαιο­ποί­η­σης του ρίσκου και δια­μοι­ρα­σμού των βαρών, στη συζή­τηση για το Ταμείο Ανα­συ­γκρό­τη­σης», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως «αν ούτε αυτό συμβεί, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα βρε­θούμε μπροστά σε τερά­στια αδιέ­ξοδα και ενδε­χο­μέ­νως σε τεκτο­νι­κές αλλαγές που θα αφορούν την ίδια την ενότητα της Ένωσης».

Ασκώ­ντας κριτική στην κυβέρ­νηση, ανα­φέ­ρει: «Απέ­να­ντι σε όλες αυτές τις κορυ­φαίες εξε­λί­ξεις που αφορούν το αύριο της Ευρώπης αλλά και της χώρας, η ελλη­νική κυβέρ­νηση αντί να δια­δρα­μα­τί­σει ενεργό και πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο, στη­ρί­ζο­ντας ενεργά τις προ­τά­σεις της Ιταλίας, κρύ­φτηκε και σώπασε. Και το χει­ρό­τερο: Σήμερα επι­χαί­ρει και από πάνω, πανη­γυ­ρί­ζο­ντας για τις χθε­σι­νές απο­φά­σεις, ουσια­στικά αλλά­ζο­ντας στρα­τό­πεδο και στη­ρί­ζο­ντας την κατα­στρο­φική εμμονή των ομοϊ­δε­α­τών της του ευρω­παϊ­κού Βορρά σε νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πολι­τι­κές και διαρκή λιτό­τητα». «Μόνο που αυτές οι εμμονές», συνε­χί­ζει, «απει­λούν ευθέως τη χώρα μας με νέα μνη­μό­νια και νέες εθνικές περι­πέ­τειες».

Ο κ. Τσίπρας ανα­φέ­ρει ότι «σε αυτές τις συν­θή­κες, το μόνο ευτύ­χημα είναι η παρα­κα­τα­θήκη των απο­θε­μά­των ρευ­στό­τη­τας, του μαξι­λα­ριού ασφα­λείας που άφησε η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να απο­δει­χθεί η μεγάλη μας ασπίδα, αν αξιο­ποι­η­θούν άμεσα, προ­κει­μέ­νου να ελα­χι­στο­ποι­ή­σουν τις συνέ­πειες της κρίσης και να συγκρα­τή­σουν την ύφεση, δια­τη­ρώ­ντας στη ζωή επι­χει­ρή­σεις και θέσεις εργα­σίας». Όμως, προ­σθέ­τει, «το μεγάλο δυστύ­χημα είναι ότι αυτήν την παρα­κα­τα­θήκη θα τη δια­χει­ρι­στεί η κυβέρ­νηση του κ. Μητσο­τάκη. Που από ό,τι φαί­νε­ται μέχρι στιγμής, δεν επι­θυ­μεί να την αξιο­ποι­ή­σει ως ασπίδα της κοι­νω­νίας, των επι­χει­ρή­σεων και των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά ως ασπίδα των τρα­πε­ζών και της μεγάλης επι­χει­ρη­μα­τι­κής ελίτ».