«Φραγμός» στην είσπραξη του δημοτικού φόρου! Θα επιστραφεί ο φόρος σε επιχειρηματία με τον νόμιμο τόκο

Η πρώτη απόφαση δια­γρα­φής οφειλής δωδε­κα­νη­σια­κής επι­χεί­ρη­σης από τους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου του οικείου Δήμου, με την οποία δια­τάσ­σε­ται μάλιστα η επι­στροφή του δημο­τι­κού φόρου, που έχει αχρε­ω­στή­τως κατα­βά­λει, νομι­μό­τοκα με το επι­τό­κιο που ίσχυσε για τα έντοκα γραμ­μά­τια του Δημο­σίου, τρί­μη­νης διάρ­κειας από την κατά­θεση της προ­σφυ­γής, μέχρι και την πλήρη εξό­φληση της, κοι­νο­ποι­ή­θηκε χθες στο Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου.

Η απόφαση αυτή, πρό­κει­ται μάλιστα να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί αφού κρίνει ad hoc το θέμα της ανα­δρο­μι­κής διεκ­δί­κη­σης δημο­τι­κού φόρου, από τις επι­χει­ρή­σεις της Δωδε­κα­νή­σου, ενώ επι­πλέον θέτει ουσια­στικά φραγμό στην πρα­κτική δημο­τι­κών αρχών να διεκ­δι­κούν οφειλές, που έχουν βεβαιώ­σει, δεσμεύ­ο­ντας μάλιστα τα ΑΦΜ επι­τη­δευ­μα­τιών.

Ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ κ. Γιάννης Πάππου, δήλωσε χθες στη «δημο­κρα­τική» ότι η απόφαση που εξέδωσε το 1ο Τρι­με­λές Τμήμα του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, θα απο­τε­λέ­σει τον «μπού­σουλα» για να στα­μα­τή­σει η αυθαι­ρε­σία των δημο­τι­κών αρχών, που εξα­κο­λου­θούν ακόμη και σήμερα, παρότι ο φόρος έχει καταρ­γη­θεί ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός, να διεκ­δι­κούν την απο­πλη­ρωμή οφειλών, που παρα­νό­μως είχαν επι­βλη­θεί σε επι­χει­ρη­μα­τίες των νησιών.

Τόνισε μάλιστα ότι θα συν­δρά­μει τον Εμπο­ρικό Σύλλογο Ρόδου και τα μέλη του στη δικα­στική μάχη, που θα δώσει για την ακύρωση δεκάδων όμοιων πράξεων του Δήμου Ρόδου.

Εν πάση περι­πτώ­σει η απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, προ­κλή­θηκε μετά από προ­σφυγή μιας ανώ­νυ­μης εται­ρείας της Καλύ­μνου, κατά του οικείου Δήμου και του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Η προ­σφυγή ασκή­θηκε τον Ιούλιο του 2011 και αφορά οφειλές σε δημο­τικό φόρο τα έτη 2005 έως 2009, ύψους 52.642 ευρώ, που βεβαιώ­θη­καν από τον Δήμο Καλύ­μνου το έτος 2010.

Η απόφαση κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην εται­ρεία την 6η Ιανουα­ρίου 2016 και χθες απε­στάλη στο Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου.

Μεταξύ των άλλων στην απόφαση ανα­φέ­ρε­ται ότι οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες του χρόνου επι­βο­λής του επι­δί­κου φόρου, 50 περίπου χρόνια μετά την ένωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, είναι, προ­φα­νώς, δια­φο­ρε­τι­κές εκείνων που υπήρχαν κατά τα αμέσως επόμενα της ένωσης αυτής έτη και δικαιο­λο­γού­σαν μιαν ειδική, έναντι άλλων περιο­χών της χώρας με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, μετα­χεί­ριση. Τούτο προ­κύ­πτει άλλωστε και από τη δια­φαι­νό­μενη σε σειρά νεό­τε­ρων φορο­λο­γι­κών ρυθ­μί­σεων μετα­βολή της ουσια­στι­κής εκτί­μη­σης του νομο­θέτη, σύμφωνα με την οποία η Δωδε­κά­νη­σος δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται μεμο­νω­μένα, αλλά μαζί με άλλες περιο­χές με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, ενιαία.

Επι­ση­μαί­νε­ται επι­πλέον ότι, λόγοι που δικαιο­λο­γούν, και μάλιστα με πάγιο τρόπο, την επιβολή του ένδικου φόρου υπέρ μόνων των ΟΤΑ Δωδε­κα­νή­σου και, συνεπώς, σε βάρος εκείνων μόνον που ασκούν εκεί οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα, κατ’ εξαί­ρεση όλων όσοι την ασκούν στην λοιπή ελλη­νική επι­κρά­τεια, ούτε από τη φύση του φόρου αυτού συνά­γε­ται ούτε, όπως προ­α­να­φέρ­θηκε, από τις προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές εργα­σίες ψήφισης της σχε­τι­κής διά­τα­ξης, ανα­δει­κνύ­ε­ται.

Με την απόφαση καθί­στα­ται επι­πλέον σαφές ότι η επιβολή του ένδικου φόρου, και μάλιστα πάγια, σε μόνους όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη Δωδε­κά­νησο υπέρ των ΟΤΑ αυτής αντί­κει­ται στην αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και καθιστά εκ του λόγου τούτου ανί­σχυρη τη σχετική ρύθμιση.

Η προ­σφεύ­γουσα εται­ρεία δια­τη­ρεί στην Κάλυμνο επι­χεί­ρηση με αντι­κεί­μενο εργα­σιών τις ιχθυο­καλ­λιέρ­γειες. Για την εν λόγω δρα­στη­ριό­τητα βεβαιώ­θηκε εις βάρος της οφειλή ύψους 51.642 ευρώ, η κατα­βολή της οποίας ρυθ­μί­στηκε να γίνει σε 24 ισό­πο­σες μηνιαίες δόσεις πλέον προ­σαυ­ξή­σεων.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή της προ­σφυγή της, ακύρωσε την εγγραφή της εται­ρείας στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου του Δήμου Καλύ­μνου, ως στη­ρι­ζό­μενη στην ανί­σχυρη διάταξη του άρθρου 60 του ν.2214/1994 και δια­τάσ­σει τον Δήμο να επι­στρέ­ψει στην προ­σφεύ­γουσα το ποσό του δημο­τι­κού φόρου, που έχει ήδη αχρε­ω­στή­τως κατα­βά­λει, νομι­μό­τοκα, με το επι­τό­κιο που ίσχυε για τα έντοκα γραμ­μά­τια του Δημο­σίου τρί­μη­νης διάρ­κειας από την κατά­θεση της προ­σφυ­γής μέχρι την πλήρη εξό­φλησή της.