Ερωτήματα για τη χρήση θαλασσινού νερού σε πισίνες

Τη δυνα­τό­τητα άντλη­σης νερού από τη θάλασσα για να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί σε πισίνες ξενο­δο­χείων δίνει νομο­θε­τική ρύθμιση που κατα­τέ­θηκε στη Βουλή. Η ρύθμιση επι­τρέ­πει και την κατα­σκευή των απα­ραί­τη­των υπο­δο­μών στον αιγιαλό, όπως αγωγών και αντλιών. Το ερώτημα είναι αν το περι­βαλ­λο­ντικό «απο­τύ­πωμα» της ρύθ­μι­σης είναι τελικά μεγα­λύ­τερο από το όφελος όχι μόνο εξαι­τίας της δυνα­τό­τη­τας παρέμ­βα­σης στον αιγιαλό από κάθε παρά­κτιο ξενο­δο­χείο, αλλά και επειδή δεν τίθεται κανένας περιο­ρι­σμός για την ποιό­τητα του νερού που επι­στρέ­φει στη θάλασσα.

Η ρύθμιση περι­λαμ­βά­νε­ται σε σχέδιο νόμου του υπουρ­γείου Του­ρι­σμού, που έχει ως κύριο αντι­κεί­μενο τις προ­δια­γρα­φές για τα ακίνητα βρα­χυ­χρό­νιας μίσθω­σης. Σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση, στόχος της ρύθ­μι­σης είναι «να δοθεί η δυνα­τό­τητα εξοι­κο­νό­μη­σης ύδατος που θα μπο­ρούσε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί σε άλλες αστικές χρήσεις».

Συγκε­κρι­μένα προ­βλέ­πε­ται ρητώς η δυνα­τό­τητα εκτέ­λε­σης έργων εγκα­τά­στα­σης αγωγών για την άντληση και την απά­ντληση θαλάσ­σιου ύδατος προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί σε κολυμ­βη­τι­κές δεξα­με­νές νομίμως λει­τουρ­γού­ντων ξενο­δο­χεια­κών κατα­λυ­μά­των, αφού, σύμφωνα με την απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με αριθμό 272/2023, «τέτοιου τύπου έργα δεν μπορούν να πραγ­μα­το­ποι­η­θούν, επειδή αυτό δεν προ­βλέ­πε­ται στον νόμο».

Επι­τρέ­πει την κατα­σκευή των απα­ραί­τη­των υπο­δο­μών στον αιγιαλό και δεν θέτει ποιο­τι­κές προ­δια­γρα­φές για την απόρ­ριψη του νερού.

Επι­φυ­λά­ξεις

Παρότι ο στόχος της ρύθ­μι­σης είναι περι­βαλ­λο­ντι­κός (η εξοι­κο­νό­μηση νερού), η ρύθμιση δεν έχει καθόλου περι­βαλ­λο­ντι­κές προ­δια­γρα­φές. Αγγίζει μόνο το θέμα της αδειο­δό­τη­σης έργων στον αιγιαλό, χωρίς να ορίζει προ­ϋ­πο­θέ­σεις γι’ αυτές τις παρεμ­βά­σεις (επο­μέ­νως τις επι­τρέ­πει με όποιον τρόπο κρίνει η… κάθε επι­χεί­ρηση). Επίσης δεν θέτει ποιο­τι­κές προ­δια­γρα­φές για την απόρ­ριψη του νερού στη θάλασσα, παρότι είναι γνωστό ότι ακόμη και στο αλα­τι­σμένο νερό στις πισίνες προ­στί­θε­νται χημικά για την απο­λύ­μανσή του.

Πισίνες με θαλασ­σινό νερό σε περιο­χές με έντονη λει­ψυ­δρία

« ΄Εχω επι­φυ­λά­ξεις. Πιστεύω ότι θα έπρεπε η ρύθμιση να ορίζει υπο­χρε­ω­τικά την απο­χλω­ρί­ωση του νερού πριν από την απόρ­ριψή του στη θάλασσα, καθώς το νερό μετά την προ­σθήκη χημικού έπρεπε να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως από­βλητο», εκτιμά ο Ηλίας Νόκας, διευ­θυ­ντής Υδάτων στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. «Επι­πλέον, όταν δίνεις δυνα­τό­τητα σε κάθε ξενο­δο­χειακή εγκα­τά­σταση να εγκα­τα­στή­σει αγωγό σύν­δε­σης με τη θάλασσα, αυτό εγκυ­μο­νεί πολλούς κιν­δύ­νους σε μια χώρα όπου δεν γίνο­νται έλεγχοι. Κατ’ αρχάς, πώς θα δια­σφα­λί­ζε­ται ότι θα κατα­λή­γει στη θάλασσα μόνο το νερό της πισίνας και όχι λ.χ. λύματα, όπως πολλές φορές έχουν εντο­πι­στεί ξενο­δο­χεία να κάνουν. Επι­πλέον, από αισθη­τι­κής άποψης δεν είναι ωραίο να δημιουρ­γού­νται σωλη­νώ­σεις στο τοπίο μιας ακτής. Κατά τη γνώμη μου, η συμβολή της πισίνας στο πρό­βλημα της λει­ψυ­δρίας δεν είναι τόσο σημα­ντική, καθώς ακόμη και σε νησιά με πάρα πολλές πισίνες, όπως η Πάρος και η Μύκονος, δεν αντι­προ­σω­πεύει περισ­σό­τερο από το 5%-6% της συνο­λι­κής κατα­νά­λω­σης. Πολύ περισ­σό­τερο νερό χρη­σι­μο­ποιεί­ται για την άρδευση κήπων: θα ήταν συνεπώς πιο απο­τε­λε­σμα­τική μια ρύθμιση που να υπο­χρε­ώ­νει τις μεγα­λύ­τε­ρες ξενο­δο­χεια­κές εγκα­τα­στά­σεις να δημιουρ­γούν υπο­χρε­ω­τι­κώς συστή­ματα καθα­ρι­σμού και επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης του νερού».

Τα ίδια σημεία επι­ση­μαί­νουν και οι επαγ­γελ­μα­τίες του χώρου των κολυμ­βη­τι­κών δεξα­με­νών. «Στις πισίνες τα φίλτρα καθα­ρί­ζο­νται αντι­στρέ­φο­ντας τη ροή του νερού. Αυτό το νερό δεν επι­στρέ­φει στην πισίνα, αλλά κατα­λή­γει σε βόθρο ή στην απο­χέ­τευση», εξηγεί ο Νίκος Βιτάλης, ιδιο­κτή­της της εται­ρείας Aqua Vita στη Σύρο. «Η δια­δι­κα­σία αυτή στις Κυκλά­δες είναι τακτική, συνήθως 2-3 φορές την εβδο­μάδα, καθώς υπάρχει δυνατός αέρας και λίγη βλά­στηση, άρα μετα­φέ­ρε­ται χώμα στο νερό. Τα πεντά­στερα ξενο­δο­χεία καθα­ρί­ζουν τα φίλτρα καθη­με­ρινά. Οι πισίνες αδειά­ζουν εφόσον υπάρχει βλάβη ή πρέπει να γίνει ανα­καί­νιση. Εκτός από τις περιο­χές που η σεζόν είναι πολύ μικρή και δεν συμ­φέ­ρει η λει­τουρ­γία των φίλτρων τον υπό­λοιπο χρόνο. Κατά τη γνώμη μου, το νερό αυτό, είτε από τον καθα­ρι­σμό των φίλτρων είτε από το άδεια­σμα μιας πισίνας, δεν πρέπει να ρίχνε­ται στη θάλασσα γιατί συνήθως έχει χλω­ριω­θεί. Αλλά και αισθη­τικά νομίζω ότι θα είναι πρό­βλημα – οι λουό­με­νοι θα κολυ­μπούν δίπλα στους σωλήνες; Και όταν θα στέλ­νε­ται με πίεση το νερό στη θάλασσα, αυτό θα προ­κα­λεί ανά­δευση του πυθμένα. Οπότε υπάρ­χουν πολλοί λόγοι για τους οποίους δεν θα πρέπει να γίνει».

Πηγή: kathimerini.gr