Το είναι και το φαίνεσθαι

Το δίδυμο της αντί­φα­σης «το φαί­νε­σθαι και το είναι», κατα­δυ­να­στεύει, κυριαρ­χεί και καθο­ρί­ζει την ζωή μας, σε όλες τις τις εκφρά­σεις και εκφάν­σεις.

Δρα­μα­τουρ­γοί, τρα­γω­δοί και φιλό­σο­φοι αφιέ­ρω­σαν χρόνους και προ­σπά­θειες στην ερμη­νεία της αντί­φα­σης και στο γιατί οι άνθρω­ποι είναι επιρ­ρε­πείς να μπλέ­κο­νται στα δίχτυα της και να αφαι­ρούν από τον εαυτό τους τις δυνα­τό­τη­τες αξιο­λο­γι­κών κρίσεων.

Το ΕΙΝΑΙ, εκφρά­ζει και είναι το συνώ­νυμο της αλή­θειας, είναι η απτή πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ είναι το ψευδές, το επι­φαι­νό­μενο, το εύληπτο και εύκολα προ­σλαμ­βα­νό­μενο, είναι η επι­θυ­μητή και προ­βαλ­λό­μενη εικόνα ή του εαυτού μας ή των πραγ­μά­των και κατα­στά­σεων, που επι­διώ­κουμε και επι­θυ­μούμε να γίνουν από τους άλλους απο­δε­κτές και αληθείς.

Ξεχω­ρι­στή για την κατα­νό­ηση της αντί­φα­σης «φαί­νε­σθαι και είναι», η Τρα­γω­δία του Ευρι­πίδη ΕΛΕΝΗ.

Υπαίτια του ΤΡΩΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ όλοι την θεω­ρού­σαν, οι Θεοί όμως άυλη την κατέ­στη­σαν και στην ΚΡΗΤΗ την μετέ­φε­ραν και όχι στην ΤΡΟΙΑ με τον Πάρη.

Το φαί­νε­σθαι που στην κοινή άποψη επι­κρά­τησε, άλλο ήταν από το είναι.

Θύμα του φαί­νε­σθαι του εαυτού του ο ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ , διάφορο του είναι, που στον πνιγμό τον οδήγησε.

Δια­χρο­νικό το φαι­νό­μενο, δεν απο­τε­λεί σημε­ρινή ανα­κά­λυψη, οι συγκυ­ρίες, οι τεχνο­λο­γίες και οι ανάγκες των εποχών οδή­γη­σαν το φαί­νε­σθαι, να έχει κατα­στεί η κυρί­αρχη και πρώτη επιλογή, για όλους αυτούς που επι­θυ­μούν την ποδη­γέ­τηση και τον έλεγχο των μαζών.

Επιλογή ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ, επιλογή για την δημιουρ­γία ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΩΝ ΠΡΩΤΥΠΩΝ, επιλογή για την επι­κρά­τηση χρη­μα­το­πι­στω­τι­κών και τρα­πε­ζι­κών λει­τουρ­γιών, επιλογή ελέγχου των πολιτών.

Επιλογή δικαιο­λό­γη­σης επε­κτα­τι­κών πολι­τι­κών εκ μέρους των ισχυρών και εφαρ­μο­γής μέτρων, για διεύ­ρυνση των κατοχών τους ή επι­βε­βαί­ωση των κεκτη­μέ­νων τους.

Η εγχώρια και Διεθνής ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ απε­μπό­λη­σαν το ΕΙΝΑΙ, υιο­θέ­τη­σαν το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, εκμε­ταλ­λευό­με­νες την θυμική λει­τουρ­γία των ανθρώ­πων και τη ασύ­νειδη επιλογή του συναι­σθή­μα­τος αντί της λογικής.

Το ασύ­νειδο, το θυμικό, το συναί­σθημα ευάλωτα στην εικόνα, οι προ­σλαμ­βα­νό­με­νες παρα­στά­σεις και εικόνες εκλαμ­βά­νο­νται ως γνώσεις και το υπο­κεί­μενο άβουλα γίνεται χρήστης και θύμα.

Το εύκολο και απλό υιο­θε­τεί­ται, αντί εκείνου που απαιτεί προ­σπά­θεια και εξει­δι­κευ­μέ­νες ανα­λύ­σεις, αρνού­μεθα το ότι στο βάθος βρί­σκε­ται πάντα η αλήθεια και όχι στα ευκόλως προ­σφε­ρό­μενα επι­φαι­νό­μενα.

Η πολυ­σχι­δής και πολύ­πλευ­ρος πλη­ρο­φό­ρηση και παρα­πλη­ρο­φό­ρηση, με την βοήθεια και συνέρ­γεια όλων των μορφών του Δια­δι­κτύου, μας δίνουν την ψευ­δαί­σθηση της γνώσης και της συμ­με­το­χής στα δρώμενα.

Το φαί­νε­σθαι καθο­ρί­ζει την ζωή μας, δια­μορ­φώ­νει χαρα­κτή­ρες και συμπε­ρι­φο­ρές, ιεραρ­χεί τα ζητού­μενα μας, μεγι­στο­ποιεί προ­κα­θο­ρι­σμέ­νες από αυτούς επι­θυ­μίες

και αμβλύ­νει την όποια διάθεση ή επι­θυ­μία δια­φο­ρο­ποί­η­σης του εαυτού και του ΕΓΩ, έξω απο αυτά που το φαί­νε­σθαι προ­βάλ­λει.

Το δια­δί­κτυο και τα συστη­μικά ΜΜΕ μέσω και αφέντης, δου­λο­κτή­της όλων των επί ΓΗΣ δου­λο­πα­ροί­κων.

Η δήθεν εξυ­πη­ρέ­τηση μας, η δήθεν διευ­κό­λυνση που μας παρέχει, είναι η εύληπτη εικόνα η ικανή για τον απο­προ­σα­να­το­λι­σμό μας.

Πολι­τική και οικο­νο­μία σε αγαστή συνερ­γα­σία και σύμπλευση, μέσω του Δια­δι­κτύου μας προ­σφέ­ρουν , το φαί­νε­σθαι, την εικόνα που αυτοί προ επέ­λε­ξαν και σε αυτήν μας προ­σκα­λούν να γίνουμε προ­σκυ­νη­τές.

Το ΕΙΝΑΙ δεν ενδια­φέ­ρει, είναι επι­κα­λυμ­μένο και δύσκολα δια­κρι­νό­μενο, μάρ­τυ­ρες και θύματα όλοι μας, των όσων συμ­βαί­νουν διεθνώς στην ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ και στο ότι συμ­βαί­νει στη χώρα μας.

Πλη­ρο­φό­ρηση και παρα­πλη­ρο­φό­ρηση αντι­μά­χο­νται για το ποιού το ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ θα επι­κρα­τή­σει, ΔΥΣΗ και ΡΩΣΙΑ στα τεκται­νό­μενα στον πόλεμο της ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ, Κυβέ­ρηση και Αντι­πο­λί­τευση στα καθ ημας γενό­μενα.

Το φαί­νε­σθαι και η εικόνα που θα εμφα­νί­σει απα­σχο­λούν την ΕΕ, στο πρό­βλημα αντι­με­τώ­πι­σης της βαρειάς οικο­νο­μι­κής κρίσης και φτώ­χειας που είναι προ των πυλών και όχι ποιό πραγ­μα­τικά είναι το πρό­βλημα ποιό, το ΕΙΝΑΙ, ποιά η αλήθεια.

Το βάρος της ένδειας μετα­φέ­ρε­ται στην πλάτη των γνωστών υπο­ζυ­γίων και οι υπεύ­θυ­νοι δημιουρ­γίας των κρίσεων καρ­πού­νται τα κέρδη των υπερ­συσ­σω­ρεύ­σεων.

Κάποιοι πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τον πλούτο τους και κάποιοι άλλοι χάνουν την ζωή τους, σε πολέ­μους που άλλοι συνει­δητά προ­κά­λε­σαν, ή άλλοι, πολ­λα­πλα­σιά­ζουν την φτώχεια τους, ή γίνο­νται μετα­νά­στες.

Στη ζωή δεν υπάρ­χουν αδιέ­ξοδα, αδιέ­ξοδα δημιουρ­γού­νται μόνο με την αποδοχή της ερμη­νείας του ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ, η άρνηση του και η επιμονή ανα­ζή­τη­σης του ΕΙΝΑΙ, της αλή­θειας, ενι­σχύει την αυτο­ε­κτί­μηση, την αυτο­γνω­σία, την δύναμη και την διάθεση αντί­δρα­σης σε όλα αυτά, που κάποιοι θέλουν να μας παρου­σιά­σουν ως μονό­δρομο ως την μόνη διέξοδο.