Εξελίξεις στο σκάνδαλο με τα εικονικά αμοιβαία κεφάλαια στη Ρόδο

Την παρα­πο­μπή σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των ενός ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου ο οποίος καταγ­γέλ­θηκε για παρα­τρα­πε­ζική δρα­στη­ριό­τητα, εκδί­δο­ντας εικο­νικά αµοιβαία κεφά­λαια σε ανυ­πο­ψί­α­στους επεν­δυ­τές ειση­γή­θηκε χθες στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Αιμιλία Σοφία Μέρη.

Η Εισαγ­γε­λέας ειση­γεί­ται την παρα­πο­μπή του ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου για πλα­στο­γρα­φία, υπε­ξαί­ρεση και απιστία κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια αλλά και την παρα­πο­μπή ενός τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου για άμεση συνέρ­γεια στα ως άνω αδι­κή­ματα

Ειση­γεί­ται παρα­πέρα την απαλ­λαγή ενός ασφα­λι­στι­κού συμ­βού­λου της ίδιας εται­ρείας στην Αθήνα.

Ο 41χρονος ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, φέρεται να υπε­ξαί­ρεσε από 21 πελάτες της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας το συνο­λικό ποσό των 1.753.736,31 ευρώ.

Στην δικο­γρα­φία, που δεν συνε­νώ­θηκε με τις 5 οι οποίες έχουν ήδη πάρει το δρόμο τους, μηνυτής είναι μια κάτοι­κος Παρα­δει­σίου και ο σύζυγος της, οι οποίοι στρέ­φο­νται και κατά ενός υπαλ­λή­λου ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας των Αθηνών και ενός υπαλ­λή­λου υπο­κα­τα­στή­μα­τος τρά­πε­ζας της Ρόδου.

Τον Ιούνιο του 1998 ο ασφα­λι­στής, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η πρώτη, την έπεισε ότι επέρ­χε­ται χρη­μα­τι­στη­ριακή κρίση και ότι έπρεπε να εξα­γο­ρά­σει στα­διακά τα μετο­χι­κού χαρα­κτήρα μερίδια αμοι­βαίων κεφα­λαίων και να τα επεν­δύ­σει σε μερίδια αμοι­βαίων κεφα­λαίων ομο­λο­για­κού χαρα­κτήρα.

Ανα­φέ­ρε­ται εν συνε­χεία στις περιο­δι­κές ενη­με­ρώ­σεις για την πορεία των επεν­δύ­σεών της στα αμοι­βαία του μηνυό­με­νου ασφα­λι­στή και υπο­στη­ρί­ζει πως την παρέ­πεισε να επεν­δύ­σει σε πρό­σθετη επέν­δυση σε άλλα αμοι­βαία κεφά­λαια μέσω τρά­πε­ζας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στη Ρόδο, που ήταν δήθεν μεσεγ­γυού­χος και θεμα­το­φύ­λα­κας της επέν­δυ­σης, ενέρ­γεια στην οποία, όπως καταγ­γέλ­λει, είχε αρωγό και συνερ­γάτη του τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο, με συνέ­πεια να υποστεί ζημιά ύψους 323.725 ευρώ.

Υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι ενι­σχυ­τικό στοι­χείο της σχέσης του τρα­πε­ζι­κού υπάλ­λη­λου με τον μηνυό­μενο ασφα­λι­στή είναι ότι με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου επε­τράπη στην ανώνυμη ασφα­λι­στική εταιρία να εγγρά­ψει προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης μέχρι του ποσού των 585.000 ευρώ σε ακίνητο της μητέρας του ασφα­λι­στή, πεθεράς του τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου, στο οποίο κατοι­κεί ο τελευ­ταίος.

Ο ασφα­λι­στι­κός σύµβουλος υπο­στη­ρί­ζει ότι η µηνύτρια είχε πλήρη ενηµέρωση για την επέν­δυση των χρηµάτων της πράγµα το οποίο φέρεται να συνοµολογεί σε εξώδικό της η ασφα­λι­στική εται­ρεία.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι της έχουν απο­δο­θεί οι επεν­δύ­σεις της ενώ κάνει λόγο και για ένα δάνειο ύψους 147.000 ευρώ που είχε λάβει από το σύζυγό της και την ίδια το οποίο, όπως δια­τεί­νε­ται, έχει επι­στρέ­ψει.

Ο ταμίας της τρά­πε­ζας αρνεί­ται κατη­γο­ρη­μα­τικά τα καταγ­γελ­λό­μενα σε βάρος του επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η μηνύ­τρια είχε ανα­λά­βει 10.000 ευρώ έχοντας υπο­γρά­ψει σχετικό ένταλμα πλη­ρω­μής πράγμα που ισχύει και για τη δεύτερη ανάληψη που έκανε ποσού 21.000 ευρώ αλλά και ακόμη μια ύψους 40.000 ευρώ.
Επί του εντάλ­μα­τος πλη­ρω­μής, όπως τόνισε, υπάρχει και σημεί­ωση για κατά­θεση με συμ­ψη­φι­σμό σε λογα­ρια­σμό που ανήκει στον ασφα­λι­στή η οποία προ­φα­νώς του δόθηκε, όπως εξήγησε, από τη μηνύ­τρια.

Υπο­στη­ρί­ζει επι­πλέον ότι η μηνύ­τρια μετέ­βαινε στην τράπεζα μαζί με τον ασφα­λι­στή και προ­έ­βαι­ναν μετά από μεταξύ τους συνεν­νο­ή­σεις σε διά­φο­ρες ανα­λή­ψεις και κατα­θέ­σεις.

Επε­σή­μανε επι­πλέον ότι από τον Ιούνιο του 2008 μέχρι τον Δεκέμ­βριο του 2010 οπότε και υπε­βλήθη η μήνυση η μηνύ­τρια δεν είχε ποτέ ξανά δια­μαρ­τυ­ρη­θεί.

Σε ότι αφορά την αυτο­τελή δικο­γρα­φία με μηνυτή τον σύζυγο της εκείνος δια­τεί­νε­ται ότι είχε λάβει δια­βε­βαιώ­σεις ότι τα προ­τει­νό­μενα επεν­δυ­τικά προ­ϊ­ό­ντα ήταν συνε­δε­δε­μένα με μεγάλα επεν­δυ­τικά σχήματα και εται­ρείες του εξω­τε­ρι­κού που έχαιραν μεγάλης ανα­γνώ­ρι­σης με απο­τέ­λε­σμα να ξεκι­νή­σουν μια συνερ­γα­σία μαζί του από το έτος 1997.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι από το έτος 2000 περίπου άρχισε να του κατα­βά­λει στα­διακά, διάφορα ποσά σε μετρητά, όταν τον επι­σκε­πτό­ταν στο γραφείο του, προ­κει­μέ­νου να τα επεν­δύ­σει σε αμοι­βαία κεφά­λαια της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας που εργα­ζό­ταν για λογα­ρια­σμό του αγο­ρά­ζο­ντας μερίδια στο όνομά του. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι έγιναν κατα­θέ­σεις μέσω τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου χωρίς να γραφεί το όνομά του ως κατα­θέτη, ότι δεν ελάμ­βανε όλα τα αντί­γραφα των κατα­θε­τη­ρίων και ότι συνο­λικά τα χρήματα που κατέ­βαλε στον ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο ανέρ­χο­νται σε 200.000 ευρώ.

Ανα­γκά­στηκε την 8η Οκτω­βρίου 2009 να του ζητήσει, όπως λέει, να προβεί στην εξαγορά των μερι­δίων του από τη δική του επέν­δυση, που εκείνη τη στιγμή, σύμφωνα με τους υπο­λο­γι­σμούς του θα του απέ­δι­δαν το ποσό των 369.0000 ευρώ. Υπέβαλε αίτηση εξα­γο­ράς μερι­δίων αλλά ουδέ­ποτε έλαβε τα χρήματα.
Στην πορεία δια­πί­στωσε ότι δεν φαί­νε­ται πουθενά στην εταιρία ως πελάτης της σε επεν­δυ­τικά προ­γράμ­ματα αλλά σε συμ­βό­λαια ζωής τα οποία όπως υπο­στη­ρί­ζει ουδέ­ποτε υπέ­γραψε επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η υπο­γραφή του σ’ αυτά είναι πλα­στο­γρα­φη­μένη.