Τσαντίρι έγινε ο ιπποτικός ξενώνας της Αγ. Αικατερίνης

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Σαμπουάν “nature moments” με μέλι και αμύ­γδαλα, μια ξεπου­που­λια­σμένη καρ­δε­ρίνα σε κλουβί καρ­φω­μένο στο τείχος, μια κου­βέρτα υπέρ­δι­πλη με ασορτί μαξι­λά­ρια, πιάτα και υγρό πιάτων συμπυ­κνω­μένο για πολλές χρήσεις και φανοί για το βράδυ (από εκεί­νους που πωλούν στις πλα­τείες) είναι τα στοι­χεία του σκη­νι­κού στο τσα­ντίρι που στήθηκε στον ιππο­τικό ξενώνα της Αγίας Αικα­τε­ρί­νης, στη μεσαιω­νική πόλη της Ρόδου.

Το «τσα­ντίρι» κάθε βράδυ φιλο­ξε­νεί μια ομάδα τσιγ­γά­νων, από εκεί­νους που θα πρέπει από νωρίς το πρωί να βρί­σκο­νται σε συγκε­κρι­μένα πόστα, επαι­τώ­ντας λεφτά από τους του­ρί­στες και κλέ­βο­ντας τσάντες από τους λουό­με­νους στη διπλανή παραλία. Ισως εκείνο που λείπει από το τσα­ντίρι είναι το πρό­γραμμα με τις προ­σεγ­γί­σεις κρουα­ζιε­ρό­πλοιων, καθώς ο ιππο­τι­κός ξενώνας βρί­σκε­ται στην είσοδο της πύλης του Μπούρ­γκου (πύλη Πανα­γιάς), ακριβώς μπροστά στο του­ρι­στικό λιμάνι.

Για εκεί­νους που δεν γνω­ρί­ζουν, ο ξενώνας της Αγίας Αικα­τε­ρί­νης είχε κατα­σκευα­στεί κατά την περίοδο των Ιπποτών για να φιλο­ξε­νή­σει τις επι­φα­νείς προ­σω­πι­κό­τη­τες εκείνης της εποχής. Τμήμα του επι­βλη­τι­κού κτηρίου (μαζί με την εβραϊκή συνα­γωγή στο ανα­το­λικό μέρος) είχαν κατε­δα­φι­στεί κατά τους βομ­βαρ­δι­σμούς του β’ παγκο­σμίου πολέμου. Στη δεκα­ε­τία του 1980, το κτήριο ανα­στη­λώ­θηκε και απέ­κτησε ξανά την παλιά του αίγλη.

Το τσα­ντίρι έχει στηθεί στο ισόγειο. Ένα μεγάλο χαρτόνι το κρύβει από τη θέα των περα­στι­κών, που όμως αντι­λαμ­βά­νο­νται το τι ακριβώς συμ­βαί­νει. Εκείνοι πάλι που δεν το βλέπουν, μπορούν να το μυρί­σουν. Η περιοχή δεν έχει τουα­λέ­τες, συνεπώς όλοι εκείνοι που δια­μέ­νουν στο ιππο­τικό τσα­ντίρι, ικα­νο­ποιούν τις φυσικές τους ανάγκες στους τοίχους, στη βοτσα­λωτή αυλή και στην κάλυψη που τους παρέ­χουν τα κοντινά ερείπια (αρχαίο τείχος, παλιά Συνα­γωγή, παλιό εβραϊκό σχολείο).

Ποιος φταίει για την κατά­σταση; Ολοι μπορούν να δείξουν από ένα πρόσωπο. Το μόνο σίγουρο είναι πως έτσι όπως εξε­λίσ­σο­νται τα γεγο­νότα με την κατάρ­γηση της αστυ­νό­μευ­σης, οι μόνοι επι­σκέ­πτες που θα απο­μεί­νουν στο νησί θα είναι οι τσιγ­γά­νοι.