Ο άρχοντας των… πανηγυριών! Γράφει ο Kώστας Λαμπριανός

Γράφει ο

Κώστας Λαμπρια­νός

Το κρε­σέ­ντο χυδαιό­τη­τας και παρα­λο­γι­σμού του δημάρ­χου Ρόδου, Φώτη Χατζη­διά­κου, στη συνά­ντησή του με τους εκπρο­σώ­πους των φορέων για τον ΠΡΟΤΟΥΡ, δεν είναι παρά κορυ­φαίο χαρα­κτη­ρι­στικό δείγμα σύγ­χυ­σης, πανικού, τρι­κυ­μίας εν κρανίω, στοι­χεία πλήρους ανα­σφά­λειας που τον δια­κα­τέ­χει, καθώς αντι­λαμ­βά­νε­ται πλέον ότι η σαθρή εξουσία του έχει ημε­ρο­μη­νία λήξης.

Στην ιστορία της Ρόδου, από την Ενσω­μά­τωση έως και σήμερα, υπήρξαν δήμαρ­χοι που ξεχώ­ρι­σαν για τις αρετές τους πρω­τί­στως, και δευ­τε­ρευό­ντως για το έργο που άφησαν πίσω τους.

Άνθρω­ποι ορα­μα­τι­στές, πατριώ­τες, με αρχές και αξίες, με αγάπη και σεβασμό στους πολίτες, ανε­ξαρ­τή­τως του ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού τους.

Υπήρξαν, φυσικά, και κάποιοι, άοσμοι, άχρωμοι, απο­ξε­νω­μέ­νοι από τους πολίτες και τα προ­βλή­ματά τους, κενοί από ιδέες και οράματα, στείροι δημιουρ­γι­κού πάθους, ανί­κα­νοι, φευ­γά­τοι, χωρίς ένα απο­τύ­πωμά τους, στο πολι­τι­κο­κοι­νω­νικό αλώνι.

Στην στήλη με τα ονόματα εκείνων που διε­τέ­λε­σαν δήμαρ­χοι Ρόδου θα κατα­χω­ρι­στεί και το όνομα του σημε­ρι­νού. Και το πορ­τρέτο του, ως είθι­σται, θα «κρε­μα­στεί», στην αίθουσα εθι­μο­τυ­πίας του δημαρ­χια­κού μεγάρου.

Μόνο που θα γνω­ρί­σει, στο διάβα του χρόνου, τις παρα­μορ­φώ­σεις εκείνες, όπως συνέβη με το πορ­τρέτο του μυθι­στο­ρη­μα­τι­κού Ντόριαν Γκρέυ, πρό­τυ­που εγω­πά­θειας, μισαλ­λο­δο­ξίας, ναρ­κισ­σι­σμού, αμο­ρα­λι­σμού, χυδαιό­τη­τας.

Δεν υπάρχει, πια, καμιά αμφι­βο­λία, ότι ο “πρώτος πολίτης” του νησιού ζει στον δικό του αλλό­κοτο πολι­τικό κόσμο.

Έναν κόσμο ψευ­δαι­σθή­σεων που δημιούρ­γησε ο ίδιος, ζώντας, ξένος προς την σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα, μέσα στις πομ­φό­λυ­γες ανερ­μά­τι­στων λόγων και ανύ­παρ­κτων έργων.

Έναν κόσμο που, εσχάτως, προ­βάλ­λε­ται από πρό­θυ­μους αυλι­κούς κόλακες, με ιδιο­τε­λείς στο­χεύ­σεις, ως «επί­γειος παρά­δει­σος».

Είναι γελοίο, απο­καρ­διω­τικό, προ­κλη­τικό και υπο­τι­μη­τικό της νοη­μο­σύ­νης των πολιτών, αντι­δή­μαρ­χος να προ­κα­λεί συνέ­ντευξη, και με ύφος χιλίων καρ­δι­να­λίων, να επαί­ρε­ται ότι έβαλε “τάξη στα πανη­γύ­ρια”.

Ακόμα πιο εμετική η ανα­κοί­νωση της δημο­τι­κής αρχής ότι έκλεισε χίλιες λακ­κού­βες στους δρόμους της πόλης.

Όπως και η τελευ­ταία δήλωση-διαβεβαίωση ότι ΘΑ κλα­δευ­τούν πεντα­κό­σια δέντρα.

Δηλαδή ο παρα­γω­γι­κός οργα­σμός της δημο­τι­κής αρχής, και προ­σω­πικά του δημάρ­χου, επί τέσσερα σχεδόν χρόνια, εξα­ντλεί­ται στα πανη­γύ­ρια, στις λακ­κού­βες και στο κλάδεμα των δέντρων.

Γιατί, όσο καλό­πι­στα και αν το δει κανείς, δεν βλέπει κάποιο έργο πνοής, “απο­τύ­πωμα” του σημε­ρι­νού δημάρ­χου.

Κομπορ­ρη­μο­νεί, όμως, ότι θα ολο­κλη­ρώ­σει την εξω­τε­ρική όψη του Εθνικού Θεάτρου. Και το εσω­τε­ρικό του Θεάτρου; Ε, αυτό είναι για τις νυχτε­ρί­δες και τις αράχνες, ας μην παρα­πο­νιέ­ται ο ροδια­κός λαός!

Κομπα­στι­κός, ακόμα, ο κύριος δήμαρ­χος, καβα­λη­μέ­νος στο καλάμι της εξου­σίας, μ’ ένα χαμό­γελο αμη­χα­νίας και ηλι­θιό­τη­τας ανα­κοί­νωσε ότι, σύντομα, ΘΑ κλείσει και την οδό Καμεί­ρου, ένα τμήμα δρόμου, άντε πενήντα μέτρων, εργάκι που έχει ανα­κοι­νώ­σει πάμπολ­λες φορές, από τις πρώτες μέρες της θητείας του, δεσμευό­με­νος για την υπο­γραφή προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης με την Αρχαιο­λο­γία.

Ας σοβα­ρευ­τούμε, όμως. Με γελοιό­τη­τες, με τζάμπα μαγκιές και τσα­μπου­κά­δες δεν κυβερ­νιέ­ται αυτός ο ευλο­γη­μέ­νος τόπος με την μακραί­ωνη ιστορία του.

Και αλήθεια είναι ότι η πόλη, και καθο­λικά το άλλοτε “σμα­ρα­γδέ­νιο νησί”, στις “μέρες Χατζη­διά­κου” γνω­ρί­ζει τη χει­ρό­τερη περίοδο παρακ­μής, ανυ­πο­λη­ψίας.

“Ξεπού­λησε” την καθα­ριό­τητα σε ιδιώτες, με μπόνους εκα­τομ­μυ­ρίων μάλιστα, αλλά η πόλη, και τα δημο­τικά δια­με­ρί­σματα πνί­γο­νται στην βρομιά και δυσο­σμία.

Το “Ροδίνι”, από πάρκο ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους, έχει μετα­τρα­πεί σε χωμα­τερή. Και ευτυχώς, η Περι­φέ­ρεια, την οποία, ο συμπλεγ­μα­τι­κός ένοικος του Δημαρ­χείου, καθυ­βρί­ζει καθη­με­ρινά, χρη­μα­το­δο­τεί την απο­κα­τά­στασή του.

Το “Θέρμαι”, δεν είναι παρά εστία ρύπαν­σης, αλγεινή εικόνα στην καρδιά της πόλης.

Τα πάρκα πεθαί­νουν, θλι­βε­ροί καταυ­λι­σμοί των Ρομά. Τα τείχη πέφτουν, η Τάφρος μια αθέατη χωμα­τερή, μελανή κηλίδα για τον πολι­τι­σμό και τα Μνημεία της.

Και η Μεσαιω­νική Πόλη, άναρχη, κακο­ποι­η­μένη βάναυσα, παρα­πέ­μπει σε χαοτικό ανα­το­λί­τικο παζάρι.

Η Καλ­λι­θέα, ένας σκου­πι­δό­το­πος, μέσα και έξω από το περι­τοι­χι­σμένο αλσύλ­λιο, με ελε­ει­νές “νησίδες” από ξερό­χορτα, ελα­στικά, τενε­κε­δά­κια και πλα­στικά ακόμα και στον πεζό­δρομο προς… τέρψιν ημε­δα­πών και αλλο­δα­πών περι­πα­τη­τών.

Το βλέπουν καθη­με­ρινά τα καλό­παιδα της δημο­τι­κής αρχής αλλά πονη­ρού­τσικα παρα­πέ­μπουν στην Περι­φέ­ρεια, και -άκουσον, άκουσον- στην Κτη­μα­τική και Δασική Υπη­ρε­σία διότι -λένε- είναι δική τους αρμο­διό­τητα, αφού σ’ αυτές ανήκουν δρόμοι και πευ­κά­κια.

Χωρίς να ντρέ­πο­νται για την άθλια εικόνα, χωρίς ίχνος ευθι­ξίας και ευθύνης, μπροστά στον υψηλό κίνδυνο να κατα­στρα­φεί από μια πυρ­κα­γιά.

“Κόλαση” η ζωή στην πόλη, για ντό­πιους και επι­σκέ­πτες, από το κυκλο­φο­ριακό χάος, αλλά το αυτί των μανια­κών της δημο­τι­κής εξου­σίας δεν ιδρώνει.

Μπο­ρούμε, ωστόσο, ως ιθα­γε­νείς, να ελπί­ζουμε: όπως έχει δηλώσει -πολύ πρόσφατα- ο “άρχο­ντας των πανη­γυ­ριών” το κυκλο­φο­ριακό τον απα­σχο­λεί σοβαρά…

Μπορείς, αγαπητέ, ανα­γνώ­στη να κοι­μά­σαι ήσυχος.

Αλλά θα επα­νέλ­θουμε…