ΣτΕ: Άμεση κατεδάφιση αυθαιρέτων σε δάση και αναδασωτέες δημόσιες εκτάσεις

Σημα­ντική απόφαση που απο­τε­λεί «ομπρέλα» προ­στα­σίας για τα δάση εξέδωσε το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας (ΣτΕ), επι­κυ­ρώ­νο­ντας απόφαση με την οποία δόθηκε το «πράσινο φως» για κατε­δά­φιση αυθαί­ρε­των κτι­σμά­των σε δημόσια έκταση στην Αττική 350 τετρα­γω­νι­κών μέτρων.

Με την απόφασή του το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Δικα­στή­ριο, έκρινε ότι η Πολι­τεία είναι υπο­χρε­ω­μένη να προχωρά στην κατε­δά­φιση αυθαί­ρε­των κτι­σμά­των σε δάση, δασικές εκτά­σεις και ανα­δα­σω­τέες περιο­χές αφού προη­γου­μέ­νως κληθεί σε ακρόαση ο ενδια­φε­ρό­με­νος.

Μάλιστα, για να προ­χω­ρή­σει -σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ- το «ξήλωμα» των αυθαι­ρέ­των κτι­σμά­των δεν χρειά­ζε­ται να έχει καταρ­τι­στεί δασο­λό­γιο η δασικός χάρτης ώστε να είναι νόμιμη η απο­μά­κρυνση των αυθαι­ρέ­των.

Επι­πλέον, με την ίδια απόφαση το Ανώτατο Ακυ­ρω­τικό Δικα­στή­ριο της χώρας δέχθηκε, ότι η πράξη κατε­δά­φι­σης είναι πραγ­μα­το­πα­γής, αφορά δηλαδή τα κτί­σματα και όχι τον ιδιο­κτήτη των κτι­σμά­των. Κατά το ΣτΕ το κύρος των πράξεων της κατε­δά­φι­σης, δεν επη­ρε­ά­ζε­ται όταν μνη­μο­νεύ­ε­ται ως ιδιο­κτή­της κάποιος που δεν έχει το σχετικό νομικό δεσμό με τις κατα­σκευές, όπως για παρά­δειγμα συγ­γε­νικό πρόσωπο του πραγ­μα­τι­κού ιδιο­κτήτη.

Με το σκε­πτικό αυτό το ΣτΕ, απέρ­ριψε αίτηση που είχε κατα­τε­θεί ενώπιον του, που επι­δί­ωκε να ανα­τρα­πεί η απόφαση του Γενικού Γραμ­μα­τέα περι­φέ­ρειας Αττικής με την οποια δια­τά­χθηκε το 2007 η κατε­δά­φιση αυθαί­ρε­των κατα­σκευών σε δημόσια δασική έκταση 30 τετρα­γω­νι­κών μέτρων στην Αττική.

Σύμφωνα με τα όσα ανα­φέ­ρο­νται στο φάκελο της υπό­θε­σης, η συγκε­κρι­μένη έκταση είχε κηρυ­χθεί ανα­δα­σω­τέα το 2005.

Οι φερό­με­νοι ως ιδιο­κτή­τες τους στα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’80 προ­χώ­ρη­σαν -σύμφωνα με έκθεση αυτοψίας- σε κατά­ληψη και αλλαγή χρήσης της έκτασης κατα­σκευά­ζο­ντας οικία 116 τ.μ με περί­φραξη και τσι­με­ντό­στρωση πάρ­κινγκ.

Αξίζει να σημειω­θεί πως από αερο­φω­το­γρα­φίες προ­έ­κυ­πτε ότι το διά­στημα 1937 έως 1962 η συγκε­κρι­μένη έκταση ήταν δασική και αργό­τερα άρχισε να απο­μα­κρύ­νε­ται η βλά­στηση με εμφά­νιση των πρώτων κατα­σκευών στις αρχές του ’90.

Το ΣτΕ επι­κυ­ρώ­νο­ντας σχετική απόφαση του προ­έ­δρου του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου για την κατε­δά­φιση δέχθηκε ότι απο­τε­λεί δέσμια υπο­χρέ­ωση της Πολι­τείας και των οργάνων της να προ­χω­ρούν στην κατε­δά­φιση κτι­σμά­των σε τέτοιες εκτά­σεις (δάσος, δασική έκταση, ανα­δα­σω­τέες, κ.ά), αφού προη­γου­μέ­νως κληθεί ο ενδια­φε­ρό­με­νος σε ακρόαση.

Τέλος, σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, οι απο­φά­σεις των πολι­τι­κών δικα­στη­ρίων που επι­λύ­ουν αμφι­σβη­τή­σεις σχετικά με το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς δεν περι­λαμ­βά­νουν κρίσεις δεσμευ­τι­κές για τον χαρα­κτήρα της έκτασης ως δασικής, ο οποίος κρίθηκε με την πράξη ανα­δά­σω­σης του Γενικού Γραμ­μα­τέα Περι­φέ­ρειας Αττικής.

Πηγή: Πρώτο Θέμα