Μας (ξανα)πήραν χαμπάρι

Η εφη­με­ρί­δα Berliner Zeitung ανα­λύ­ει το φαι­νό­με­νο των με­τα­κλη­τών υπαλ­λή­λων, με τίτλο « Η Ελ­λά­δα και ο κομ­μα­τι­κός στρα­τός των με­τα­κλη­τών»: Όλα τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα που έχουν πε­ρά­σει από την κυ­βέρ­νη­ση διαιω­νί­ζουν το σύ­στη­μα των με­τα­κλη­τών. Ο με­τα­κλη­τός είναι υπάλ­λη­λος του κρά­τους, φίλα προ­σκεί­με­νος στο κυ­βερ­νών κόμμα. Όσο το κόμμα πα­ρα­μέ­νει στην κυ­βέρ­νη­ση, πα­ρα­μέ­νει κρα­τι­κός υπάλ­λη­λος. Μόλις χάσει την εξου­σία το κόμμα, χάνει κι εκεί­νος τη δου­λειά του». Η εφη­με­ρί­δα του Βε­ρο­λί­νου υπο­στη­ρί­ζει ότι «στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα οι με­τα­κλη­τοί είναι κα­θα­ρή σπα­τά­λη. Μία νέα θέση με­τα­κλη­τού συ­νο­δεύ­ε­ται από πλου­σιο­πά­ρο­χες, για τα δε­δο­μέ­να της χώρας, απο­λα­βές συν τα ει­δι­κά επι­δό­μα­τα. Οι υπέ­ρο­χες αυτές δου­λειές απευ­θύ­νο­νται κατά προ­τί­μη­ση σε συγ­γε­νείς κρα­τι­κών αξιω­μα­τού­χων ή κομ­μα­τι­κών στε­λε­χών, ανε­ξαρ­τή­τως επαγ­γελ­μα­τι­κής κα­τάρ­τι­σης. Αυτό που με­τρά­ει δεν είναι η ικα­νό­τη­τα και τα επαγ­γελ­μα­τι­κά προ­σό­ντα, αλλά η πιστή συ­μπε­ρι­φο­ρά και ο συγ­χρω­τι­σμός με την εξου­σία. Πρό­κει­ται για μία κουλ­τού­ρα με­τριό­τη­τας, την οποία μα­θαί­νουν τα παι­διά από το σχο­λείο ακόμη…».