Η Νίκη” της αισθητικής απέναντι στην “κουλτούρα του τίποτα”

Η μεγα­λύ­τερη επι­τυ­χία του έργου στον κόμβο του αερο­δρο­μίου δεν είναι να αρέσει σε όλους. Είναι ότι έκανε τους ανθρώ­πους να αλλά­ξουν οπτική. Να θυμη­θούν. Να ψάξουν. Να συζη­τή­σουν για την ιστορία, τον πολι­τι­σμό και την κλη­ρο­νο­μιά τους. Από τη στιγμή που άνοιξε αυτή η συζή­τηση, το έργο έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του

Φωτί­στηκε, λοιπόν! Το εικα­στικό έργο που κοσμεί πλέον τον κόμβο Κ1 στο αερο­δρό­μιο της Ρόδου πήρε την τελική του μορφή και απέ­κτησε τη δική του λάμψη. Ένα έργο εμπνευ­σμένο από τη Νίκη της Ρόδου, αφιε­ρω­μένη στη Σαμο­θράκη — γιατί αυτό θα έπρεπε να είναι το όνομά του, σύμφωνα με τον δημιουργό του.

Της Ρένας Παυλάκη

Τις τελευ­ταίες ημέρες, από τη στιγμή που δημο­σιεύ­θη­καν οι πρώτες μακέτες μέχρι και τη χθεσινή φωτο­α­γώ­γηση, παρα­κο­λουθώ με μεγάλο ενδια­φέ­ρον τη συζή­τηση που έχει ανάψει. Από τη μία, ο κόσμος που περ­νούσε χθες με τα αυτο­κί­νητα, έβλεπε το απο­τέ­λε­σμα, χαμο­γε­λούσε, χει­ρο­κρο­τούσε και φώναζε «μπράβο». Άνθρω­ποι που επι­χαί­ρουν γιατί, επι­τέ­λους, έγινε κάτι δια­φο­ρε­τικό που ανα­βαθ­μί­ζει την αισθη­τική μας. Από την άλλη, η κλασική γκρίνια, κυρίως στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, με ενστά­σεις, δια­φω­νίες και το μόνιμο παρά­πονο: «Γιατί η Νίκη και όχι ο Κολοσ­σός;»

Ας το ξεκα­θα­ρί­σουμε: ο καθένας έχει δικαί­ωμα στην άποψή του. Αλλά, αλήθεια, γιατί πρέπει σώνει και καλά να εγκλω­βι­ζό­μα­στε στον Κολοσσό; Τον Κολοσσό τον έχουμε δεδο­μένο. Τον έχουμε εμπε­δώ­σει στα πέρατα της οικου­μέ­νης, είναι ταυ­τι­σμέ­νος με το όνομα της Ρόδου. Δεν έχει ανάγκη από περαι­τέρω συστά­σεις. Μας πει­ρά­ζει, λοιπόν, να ανα­δεί­ξουμε και κάτι ακόμα; Μας ενοχλεί να μάθει ο κόσμος ότι ένα από τα κορυ­φαία αρι­στουρ­γή­ματα της παγκό­σμιας γλυ­πτι­κής, η Νίκη της Σαμο­θρά­κης που δεσπό­ζει στο Λούβρο, είναι άμεσα συν­δε­δε­μένο με τη ροδιακή γλυ­πτική σχολή και με την περίοδο κατά την οποία η Ρόδος βρι­σκό­ταν στο απόγειο της ακμής της; Μας προ­σθέ­τει ή μας αφαιρεί ως τόπο;

Η Νίκης της Σαμο­θρά­κης δεν αφαιρεί τίποτα από τον Κολοσσό. Προ­σθέ­τει όμως κάτι στη Ρόδο.

Και για να απα­ντήσω και σε επι­χει­ρή­ματα που διαβάζω δεξιά και αρι­στερά («αν το μάρμαρο ήταν από τη Λίνδο ή την Πάρο», «αν ξέρουμε ποιος το έκανε»): Για τον Κολοσσό είμαστε σίγου­ροι; Επειδή έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα ότι στε­κό­ταν με ανοιχτά τα πόδια στην είσοδο του λιμα­νιού —μια εικόνα που ανήκει καθαρά στο συλ­λο­γικό φαντα­σιακό— μας είπε κανείς ότι ήταν έτσι; Όχι βέβαια.

Αλλά δεν είναι εκεί το ζητού­μενο. Το πραγ­μα­τικό, το τερά­στιο κέρδος από αυτή την ιστορία είναι ότι ξανα­συν­δε­ό­μα­στε με την ιστορία μας. Η Νίκη της Σαμο­θρά­κης έρχεται να ενι­σχύ­σει το ιστο­ρικό, πολι­τι­στικό και καλ­λι­τε­χνικό υπό­βα­θρο της Ρόδου, θυμί­ζο­ντάς μας την εποχή της μεγάλης ακμής του νησιού μας στην ελλη­νι­στική περίοδο, όταν η Ρόδος ήταν ο φάρος του τότε γνωστού κόσμου.

Από τη στιγμή που άνοιξε αυτή η συζή­τηση, το έργο έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.

Το δεύτερο και εξίσου σημα­ντικό κέρδος είναι ότι, από τον περα­σμένο Μάρτιο που το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο έλαβε την απόφαση, ανοί­ξαμε μια μεγάλη κου­βέ­ντα. Συζη­τάμε για τέχνη, για πολι­τι­σμό, για τη γλυ­πτική, για την ιστορία μας. Μέχρι και πρόταση από τον αθλη­τικό σύλλογο «Δωριέα» είχαμε για μετο­νο­μα­σία του αερο­δρο­μίου σε «Δωριεύς» για την ανά­δειξη της δωρικής κλη­ρο­νο­μιάς της Ρόδου. Δεν μπαίνω στην ουσία της πρό­τα­σης, στέ­κο­μαι όμως στο γεγονός: Επι­τέ­λους συζη­τάμε για τα ανώτερα. Για τα σημα­ντικά.

Αφή­νουμε για λίγο πίσω μας τη μιζέρια και την παρακμή των τελευ­ταίων ετών, που δυστυ­χώς τείνει να περάσει στο πετσί μας και να γίνει κανο­νι­κό­τητα. Είναι καιρός να αλλά­ξουμε νοο­τρο­πία και να βάλουμε την αισθη­τική του δημό­σιου χώρου στις προ­τε­ραιό­τη­τές μας. Η πρω­το­βου­λία της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και η δέσμευση του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου ότι κάθε κόμβος θα απο­κτή­σει τη δική του εικα­στική ταυ­τό­τητα, είναι το πρώτο βήμα για να το «πάρουμε αλλιώς».

Και αν αυτή η πρω­το­βου­λία απο­τε­λέ­σει την αρχή μιας νέας αντί­λη­ψης για τον δημόσιο χώρο, αν ακο­λου­θή­σουν και άλλες παρεμ­βά­σεις που θα συν­δέ­ουν τη Ρόδο με την ιστορία, τον πολι­τι­σμό και την τέχνη της, τότε το κέρδος θα είναι πολύ μεγα­λύ­τερο από ένα εντυ­πω­σιακό γλυπτό σε έναν κυκλο­φο­ριακό κόμβο.

Αρκετά πια με την “κουλ­τούρα του τίποτα”. Αρκετά με τα χει­ρο­κρο­τή­ματα επειδή έκλει­σαν δυο λακ­κού­βες (αν υπο­θέ­σουμε) και γιατί έριξαν δύο μέτρα άσφαλτο. Αν κάποιοι θεωρούν ότι αυτό είναι το μόνο που μας αξίζει, με γεια τους και χαρά τους. Αλλά ας αφήσουν εμάς τους υπό­λοι­πους έξω από αυτή τη λογική της μιζέ­ριας. Εμείς θέλουμε να σηκώ­νουμε το βλέμμα λίγο πιο πάνω από το πεζο­δρό­μιο, Δικαιού­μα­στε και μπο­ρούμε να κοι­τά­ζουμε ψηλό­τερα.

Πηγή :realvoice995.gr