Β. Μανδρακός: «Δεν είμαι πολιτικός, αλλά ποτέ μην λες, ποτέ»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Πέγκυ Ντό­κου

Ο κ. Ευάγ­γε­λος Μαν­δρα­κός, είναι πρό­ε­δρος του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου. Στις πρό­σφα­τες δη­μαι­ρε­σί­ες επα­νε­ξε­λέ­γη σε αυτή την θέση με την συ­ναί­νε­ση της πα­ρά­τα­ξης του δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κου και ύστε­ρα από δική του πα­ραί­νε­ση.

Οντας ια­τρός, μι­λά­ει σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή» και ξε­κα­θα­ρί­ζει πως δεν είναι πο­λι­τι­κός, αλλά η ενα­χό­λη­σή του με τα κοινά προ­έ­κυ­ψε μέσα από την ανά­γκη να προ­σφέ­ρει στον τόπο του. Πα­ράλ­λη­λα, μι­λά­ει για τον πο­λι­τι­κό χώρο από τον οποίο προ­έρ­χε­ται –τη Ν.Δ. και δεν απο­κλεί­ει το εν­δε­χό­με­νο να είναι υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής, αν και θε­ω­ρεί πως είναι ακόμη πάρα πολύ νωρίς για τέ­τοιες δια­δι­κα­σί­ες. Ο κ. Μαν­δρα­κός, μι­λά­ει και για την προ­σω­πι­κή του σχέση με τον δή­μαρ­χο καθώς τους συν­δέ­ει μια μακρά φιλία.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

 • Κύριε Μαν­δρα­κέ, επα­νε­κλε­γή­κα­τε πρό­ε­δρος του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου, παρά το γε­γο­νός πως εί­χα­τε ξε­κα­θα­ρί­σει πως δεν επι­θυ­μού­σα­τε να συ­νε­χί­σε­τε σε αυτή την θέση.

Βε­βαί­ως, το είχα συ­ζη­τή­σει και με τον δή­μαρ­χο, το είχα πει και στους συ­να­δέλ­φους μου. Ο λόγος ήταν ότι κα­νείς δεν πρέ­πει να είναι μό­νι­μα σε μια θέση –καλό είναι να ενα­λάσ­σο­νται τα πρό­σω­πα στις θέ­σεις. Ακόμη, η πρό­θε­σή μου είναι να μην ασχο­λη­θώ ξανά με την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, οπότε ίσως να ήταν κα­λύ­τε­ρα να πάρει αυτή την θέση κά­ποιος που έχει την πρό­θε­ση να συ­νε­χί­σει. Γι αυτό δεν το ήθελα αρ­χι­κώς. Δεν πε­ρί­με­να όμως ότι δεν θα υπήρ­χε εν­δια­φέ­ρον γι αυτή την θέση. Από την στιγ­μή που θε­ώ­ρη­σε ο δή­μαρ­χος ότι έπρε­πε να πα­ρα­μεί­νω πρό­ε­δρος, δεν μπο­ρού­σα να μην το δεχτώ. Θεωρώ ότι είναι μια ιδιαί­τε­ρα τι­μη­τι­κή θέση και θεωρώ τι­μη­τι­κή και την εμπι­στο­σύ­νη του δη­μάρ­χου αλλά και των συ­να­δέλ­φων μου, τόσο της πλειο­ψη­φί­ας όσο και της μειο­ψη­φί­ας.

 • Πά­ντως είναι μια θέση δύ­σκο­λη… στο παρόν δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο…

Πράγ­μα­τι, είναι μια θέση δύ­σκο­λη. Είναι ένα δύ­σκο­λο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο γιατί έχει πολ­λές πα­ρα­τά­ξεις, υπάρ­χει μια δια­δι­κα­σία η οποία πολ­λές φορές είναι εξο­ντω­τι­κή. Ωστό­σο, στα 2,5 χρό­νια που έχω την τιμή να προ­ε­δρεύω, εί­χα­με κατά κα­νό­να ήρε­μες συ­ζη­τή­σεις. Δεν παύει όμως να είναι μια δύ­σκο­λη υπό­θε­ση.

 • Η αλή­θεια είναι ότι σας είχαν κα­τη­γο­ρή­σει κά­ποιοι από την μειο­ψη­φία για τις δια­δι­κα­σί­ες, ενώ συ­νε­χί­ζο­νται τα πα­ρά­πο­να, επει­δή δεν έρ­χο­νται στην ώρα τους τα θέ­μα­τα προς ενη­μέ­ρω­ση κ.λπ.

Αυτά αφο­ρούν ‘πα­θο­γέ­νειες’ τις οποί­ες έχω δια­πι­στώ­σει και προ­σω­πι­κά. Οι πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις εν­στά­σεις και τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες που δια­τυ­πώ­νο­νται έχουν βάση. Όμως, όλο αυτό απο­τε­λεί αντα­νά­κλα­ση της όλης ει­κό­νας που έχου­με ως κρά­τος με την λο­γι­κή πως πράγ­μα­τι, ενώ ει­δο­ποιώ για τις προ­θε­σμί­ες κ.λπ. ώστε να έρ­θουν εγκαί­ρως τα θέ­μα­τα, τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φορές έρ­χο­νται ‘κα­τό­πιν εορ­τής’. Και φυ­σι­κά, επει­δή έχουν αλ­λά­ξει πάρα πολλά πράγ­μα­τα στα τε­λευ­ταία χρό­νια και οι ημε­ρο­μη­νί­ες είναι πιε­στι­κές, ανα­γκα­ζό­μα­στε να φορ­τώ­νου­με την ημε­ρή­σια διά­τα­ξη. Το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο θα συ­νε­δριά­ζει δύο φορές τον μήνα από τώρα και στο εξής, λόγω πί­ε­σης που δε­χό­μα­στε από τις ημε­ρο­μη­νί­ες. Οπότε κά­ποια θέ­μα­τα, είναι υπο­χρε­ω­τι­κό να περ­νούν στην ώρα τους. Βέ­βαια, όπως έχου­με όλοι δια­πι­στώ­σει, πολλά από αυτά τα θέ­μα­τα είναι τυ­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα γι αυτό και ένα 80% των θε­μά­των περ­νούν με ομο­φω­νία. Προ­σω­πι­κά προ­βλη­μα­τί­ζο­μαι πως πολλά θέ­μα­τα δια­δι­κα­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα δεν θα έπρε­πε να έρ­χο­νται στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο. Θα μπο­ρού­σαν να λη­φθούν απο­φά­σεις στις αρ­μό­διες επι­τρο­πές διότι πραγ­μα­τι­κά δεν έχουν καμία πο­λι­τι­κή ση­μα­σία. Η δια­δι­κα­σία είναι όμως αυ­στη­ρή αλλά και υπο­χρε­ω­τι­κή. Πά­ντως κά­ποια πράγ­μα­τα έχουν πε­ριο­ρι­στεί. Για πα­ρά­δειγ­μα, στις τε­λευ­ταί­ες συ­νε­δριά­σεις, δεν έχω ενερ­γο­ποι­ή­σει το χρο­νό­με­τρο. Αυτό ση­μαί­νει πως οι συ­νά­δελ­φοι αυτό-πε­ριο­ρί­ζο­νται χωρίς να χρειά­ζε­ται να πα­ρέμ­βει ο πρό­ε­δρος. Υπάρ­χουν βέ­βαια και εξαι­ρέ­σεις… όπως ο αγα­πη­τός μου συ­νά­δελ­φος κ. Στά­γκας, ο οποί­ος ως πρώην δή­μαρ­χος έχει πάντα άποψη για όλα!

 • Κύριε Μαν­δρα­κέ, εσείς δεν αυτο-χα­ρα­κτη­ρί­ζε­στε πο­λι­τι­κός. Είστε για­τρός. Ωστό­σο, πολ­λοί από τον δικό σας πο­λι­τι­κό χώρο, τη Ν.Δ., πέραν από την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, επι­μέ­νουν να σας θέ­λουν να εντα­χθεί­τε στο επό­με­νο ψη­φο­δέλ­τιο για τις βου­λευ­τι­κές. Τε­λι­κώς, ανα­γκα­στι­κά έχετε μπει σε μια δια­δι­κα­σία να είστε ενερ­γός στα κοινά.

Εχω μια πο­ρεία 20 ετών και το κυ­ρί­αρ­χο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό μου είναι η επαγ­γελ­μα­τι­κή μου ιδιό­τη­τα. Ωστό­σο, δεν θα δια­φω­νή­σω μαζί σας. Εγώ επι­μέ­νω σε αυτό που εί­πα­τε και πριν. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου πο­λι­τι­κό. Είμαι για­τρός, έχω χτί­σει την κα­ριέ­ρα μου στην ια­τρι­κή και την πο­λι­τι­κή την είδα σαν ένα είδος προ­σφο­ράς στον τόπο μου, διότι έχω κι εγώ την προ­σω­πι­κή μου άποψη για ό,τι γί­νε­ται εδώ. Στη Ν.Δ. όπως είναι γνω­στό, ήμουν εξ αρχής υπο­στη­ρι­κτής του νυν προ­έ­δρου κ Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη. Αυτό όμως, δη­μιούρ­γη­σε μετά την εκλο­γή του, ένα ‘σε­νά­ριο’ γύρω από μένα. Οφεί­λω να σας πω ότι ούτε εγώ το συ­ζη­τάω ούτε από την πλευ­ρά της Ν.Δ. μου έχει προ­τα­θεί κάτι. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η ουσία είναι ότι δεν βλέπω να έχου­με σύ­ντο­μα εκλο­γές και ως εκ τού­του η όποια συ­ζή­τη­ση για το ψη­φο­δέλ­τιο της Ν.Δ. είναι εκ των πραγ­μά­των, πρό­ω­ρη. Από εκεί και πέρα, στην πο­λι­τι­κή δεν απο­κλεί­ει κα­νείς τί­πο­τα –και δεν πρέ­πει να απο­κλεί­ει κα­νείς τί­πο­τα. Όπως εί­πα­με, ενώ μέχρι πρό­σφα­τα δεν ήθελα να πα­ρα­μεί­νω στην θέση του προ­έ­δρου του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, τε­λι­κώς άλ­λα­ξαν τα πράγ­μα­τα. Οπότε, δεν μπο­ρεί να πει κα­νείς με βε­βαιό­τη­τα, τί­πο­τε. Ποτέ μην λες ποτέ, δη­λα­δή. Θα το δούμε στην πο­ρεία…

 • Ποια είναι η σχέση σας με τον κ. Χα­τζη­διά­κο; Τι θα μου λέ­γα­τε για τον δή­μαρ­χο;

Εξαι­ρε­τι­κή. Το έχω πει και με­τα­ξύ φίλων. Τον Φώτη τον ξέρω πάνω από 15 χρό­νια –ίσως και πα­ρα­πά­νω. Εγώ τον Χα­τζη­διά­κο μπορώ να σας πω ότι τον θαυ­μά­ζω σε πολλά πράγ­μα­τα. Είναι ένας άν­θρω­πος που ξε­κί­νη­σε ως παιδί με­τα­να­στών χωρίς καμία βο­ή­θεια από κα­νέ­ναν, έφτα­σε να είναι αρι­στού­χος της Νο­μι­κής, να γίνει ένας πολύ πε­τυ­χη­μέ­νος νο­μι­κός. Είναι πάρα πολύ ερ­γα­τι­κός –ερ­γα­σιο­μα­νής θα έλεγα. Και έχει το… μι­κρό­βιο της πο­λι­τι­κής! Επει­δή όμως στην πο­λι­τι­κή δεν γί­νο­νται όλα όπως τα θέ­λεις, ή όπως τα πε­ρί­με­νες, αρ­χί­ζει η κρι­τι­κή. Τον Χα­τζη­διά­κο τον θαυ­μά­ζω και τον εκτι­μώ γι αυτό και βρέ­θη­κα στο ψη­φο­δέλ­τιό του –παρά το γε­γο­νός πως οι πο­λι­τι­κοί μας χώροι είναι δια­φο­ρε­τι­κοί. Εκεί­νος προ­έρ­χε­ται από τον χώρο του Πασόκ κι εγώ ανέ­κα­θεν από τη Ν.Δ. Βέ­βαια, στις το­πι­κές εκλο­γές πε­ρισ­σό­τε­ρη ση­μα­σία παί­ζουν οι προ­σω­πι­κές σχέ­σεις και λι­γό­τε­ρο οι κομ­μα­τι­κές το­πο­θε­τή­σεις και κα­τα­βο­λές. Στο κάτω – κάτω το ποιος θα μα­ζέ­ψει τα σκου­πί­δια δεν έχει χρώμα. Παί­ζει ρόλο τι δυ­να­τό­τη­τες έχεις και πως πα­ρά­γεις έργο. Η Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση δεν πρέ­πει να έχει κομ­μα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

 • Πώς θα κρί­να­τε το έργο της δη­μο­τι­κής αρχής;

Κοι­τάξ­τε, πι­στεύω ότι έχου­με μπρο­στά μας πολλά πράγ­μα­τα να κά­νου­με. Ήμα­σταν άτυ­χοι εξ αρχής, διότι με τις εν­στά­σεις από την μειο­ψη­φία πέ­ρα­σε πο­λύ­τι­μος χρό­νος εν ανα­μο­νή μήπως έχου­με επα­να­λη­πτι­κές εκλο­γές. Μετά ήρθε και η κα­τάρ­γη­ση του ΔΗ­ΦΟ­ΔΩ που απο­τέ­λε­σε ένα πολύ με­γά­λο πλήγ­μα στα οι­κο­νο­μι­κά του Δήμου Ρόδου, οι συ­νε­χείς εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις, τα Capital Controls… Δη­λα­δή επί ένα χρόνο μέχρι και το τέλος του 2015 πε­ρί­που, υπήρ­χε μια αστά­θεια σε όλα τα επί­πε­δα. Δεν μπο­ρού­σες να προ­γραμ­μα­τί­σεις κάτι, ήταν όλα ρευ­στά και σε πο­λι­τι­κό και κυ­βερ­νη­τι­κό επί­πε­δο ενώ μέχρι πρό­τι­νος δεν εξο­μα­λύν­θη­καν όλα. Πι­στεύω ότι από τώρα και στο εξής μπαί­νου­με σε σειρά και θέλω να πι­στεύω ότι αυτή η πε­ρί­ο­δος θα είναι κα­θο­ρι­στι­κή για την αλ­λα­γή του προ­σώ­που του νη­σιού και της εμ­φά­νι­σης των απο­τε­λε­σμά­των της πο­λι­τι­κής που ακο­λου­θού­με. Διότι δεν είχε φανεί ένα ου­σια­στι­κό έργο σε ση­μείο που να ικα­νο­ποιεί τις προσ­δο­κί­ες των πο­λι­τών, παρά τις προ­σπά­θειες. Πι­στεύω ότι αυτό που επα­κο­λου­θεί θα είναι πολύ ικα­νο­ποι­η­τι­κό σαν απο­τέ­λε­σμα και όχι σαν εξαγ­γε­λί­ες.