Eπιστολή Πανούση στον Τσίπρα: Ο ηγέτης αυτοθυσιάζεται πριν τον πυροβολήσουν πισώπλατα οι «σύντροφοί» του

«Ο ηγέτης (αυτό)θυσιά­ζε­ται πριν τον στήσουν στον τοίχο οι δια­ψεύ­σεις του και τον πυρο­βο­λή­σουν πισώ­πλατα οι «σύντρο­φοί» του», ανα­φέ­ρει σε ανοικτή επι­στολήπρος τον Πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα, η οποία έχει τον τίτλο «Σήμα κιν­δύ­νου», ο πρώην υπουρ­γός Προ­στα­σίας του Πολίτη, Γιάννης Πανού­σης.

Το κείμενο της επι­στο­λής του πρώην υπουρ­γού, ανέβηκε στο anoixtoparathyro.gr και ξεκινά με μια φράση του λογο­τέ­χνη Δ. Πιστι­κού: «Το θέμα μας είναι όταν έρθει η ώρα να γίνει απο­γραφή να είσαι βέβαιος πως όσα αφήνεις πίσω είναι καλύ­τερα από όσα βρήκες».

Σύμφωνα με τον Γιάννη Πανούση, όμως «δεν είναι αυτό το θέμα μας». Και από εκείνο το σημείο ξεκινά η αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα, στον οποίο ο Γιάννης Πανού­σης ανα­φέ­ρε­ται ως «ο Ηγέτης» ή «ο Κυβερ­νή­της» ή «ο Αρχηγός».

Δια­βά­στε ανα­λυ­τικά την ανοικτή επι­στολή του Γιάννη Πανούση:

«Σήμα κιν­δύ­νου – [Ανοικτή επι­στολή στον Αλέξη Τσίπρα]

Του Γιάννη Πανούση

Το θέμα μας είναι

όταν έρθει η ώρα να γίνει απο­γραφή

να είσαι βέβαιος

πως όσα αφήνεις πίσω

είναι καλύ­τερα από όσα βρήκες

Δ. Πιστι­κός, Δεν είναι αυτό το θέμα μας

Το προφίλ του Ηγέτη δεν το φτιά­χνουν ούτε [πρέπει να] το χει­ρί­ζο­νται οι image makers, αλλά ο ίδιος. Ή, καλύ­τερα, ο φωτει­νός εαυτός του. Ο υπε­ρή­φα­νος, ενά­ρε­τος, δίκαιος, μεγα­λό­καρ­δος, σώφρων και άξιος εαυτός του που έχει μάθει να πολε­μάει και να νικάει το αλα­ζο­νικό, δημα­γω­γικό, παρα­πλα­νη­τικό, ανάξιο κι άφιλο άλλο του Εγώ.

Ο Ηγέτης ήταν εξαρχής Κάποιος και δεν έγινε Κάτι λόγω της εξου­σίας. Ενδια­φε­ρό­ταν για τους αδύ­να­μους και δεν προ­σκυ­νούσε τους δυνα­τούς λόγω συγκυ­ρίας. Ήταν ικανός και διά­φα­νος και δεν ταύτιζε την πολι­τική ηθική με την πονηριά.

Οι ευφυείς  κινή­σεις του Ηγέτη στην πολι­τική σκα­κιέρα δια­τη­ρούν την επιρροή ή και τη γοητεία στο λαό αρκεί να μη συν­δυά­ζο­νται με «παι­χνί­δια εκτός κανόνων».

Το fair play μακρο­πρό­θε­σμα λει­τουρ­γεί υπέρ του Ηγέτη και των θεσμών, ενώ η «μπα­μπε­σιά» επι­στρέ­φει με σφο­δρό­τερο τρόπο και δυσα­νά­λογο κόστος.

Χρειά­ζε­ται χρόνος και ήθος για να γίνεις «κύριος του πραγ­μα­τι­κού εαυτού σου» και κυρίως να μάθεις να μην πιέζεις τη μοίρα σου πάνω από τις δυνά­μεις σου.

Πώς όμως ένας Αρχηγός μπορεί να κατα­στεί εγγυ­η­τής του καλού εαυτού του, να επι­με­λη­θεί ενός παρα­δειγ­μα­τι­κού βίου, ν’ ασκηθεί στην πολι­τική αρετή, να γίνει πρότυπο, με βάση τον τρόπο που σκέ­φτε­ται, πράττει και ζει;

Απλά, να μην ευνοεί «ημε­τέ­ρους», να μην αδικεί [ακόμα κι αυτούς που τον αδικούν], να μην εκδι­κεί­ται. Να μεριμνά για την παιδεία των πολιτών και για την ποιό­τητα της Δημο­κρα­τίας. Να υπη­ρε­τεί το δημόσιο συμ­φέ­ρον και να σέβεται όλους τους θεσμούς χωρίς δια­κρί­σεις και απο­κλει­σμούς.

Τις συμ­φο­ρές δεν τις στέλ­νουν οι Θεοί [Επί­κου­ρος] ή οι Θεσμοί [Ευρώπη], αλλά τις προ[σ]καλούν οι άνθρω­ποι, ιδίως αυτοί που φιλο­δο­ξούν να υπο­κα­τα­στή­σουν τους θεούς. Δεν είναι όλα «γραμ­μένα». Μεγάλο μέρος της Ιστο­ρίας το γράφουν οι ίδιοι οι Ηγέτες. Προσοχή όμως. Και γι’ αυτούς φτάνει κάποτε η ώρα του [ενδιά­με­σου ή ορι­στι­κού] απο­λο­γι­σμού. Αυτή είναι η Μεγάλη Ώρα του πραγ­μα­τι­κού Ηγέτη. Στην πολι­τική πρέπει να εισέρ­χε­σαι και να εξέρ­χε­σαι, να νικάς και να χάνεις με αξιο­πρέ­πεια. Η υστε­ρο­φη­μία κερ­δί­ζε­ται με αλή­θειες κι όχι με ψέματα.

Όπως δεν νοείται gouvernement de caprice [Μοντε­σκιέ] έτσι και δεν νοείται Κυβερ­νή­της ο οποίος δεν γνω­ρί­ζει πώς και πότε κατε­βαί­νει από τη σκηνή [για ν’ ανα­στο­χα­στεί και να επα­να­ξιο­λο­γή­σει τις σχέσεις, τα πρόσωπα, τις ιδέες].

Ο Ηγέτης [αυτο]θυσιά­ζε­ται πριν τον στήσουν στον τοίχο οι δια­ψεύ­σεις του και τον πυρο­βο­λή­σουν πισώ­πλατα οι «σύντρο­φοί» του.

Κι ας μην ξεχνάμε. Οι Ηγέτες απο­χω­ρούν και δεν υπο­χω­ρούν. Δεν εκχω­ρούν όμως την εξουσία τους και τη σχέση τους με το λαό στους «επι­γό­νους» πριν την κρίσιμη απόφαση της [πολι­τι­κής και όχι μόνο] Μοίρας.

ΥΓ. Οι ηρτη­μέ­νοι λόγοι ανα­τρέ­πουν το ψέμα [Μ. Βλάχου-Καράμβαλη, Χρόνος Απο­θέ­της].

ΥΓ2. Μία ζωή ανε­ξέ­τα­στη δεν αξίζει να τη ζεις [Διο­γέ­νης]»