«Ο δήμαρχος, το Καζίνο, και η Νέα Αγορά»

Γρά­φει ο

Κώ­στας Λα­μπρια­νός

Ανερ­μά­τι­στος στον «εν­θου­σια­σμό» του, επι­κίν­δυ­να αφε­λής στις εκτι­μή­σεις και προσ­δο­κί­ες του, ο δή­μαρ­χος Ρο­δί­ων κ. Φώτης Χα­τζη­διά­κος ανα­κοί­νω­σε (με τη συ­νέ­ντευ­ξη του της πε­ρα­σμέ­νης Πα­ρα­σκευ­ής) με τον πλέον επί­ση­μο τρόπο το «ξε­πού­λη­μα» της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του Δήμου, αρχής γε­νο­μέ­νης με το ιστο­ρι­κό κτη­ρια­κό συ­γκρό­τη­μα της Νέας Αγο­ράς.

Σαν τον πρα­μα­τευ­τή που δια­λα­λεί την πρα­μά­τεια του, όσα – όσα, κυ­νι­κά εξο­μο­λο­γη­τι­κός και θλι­βε­ρά εμε­τι­κός, ο πρώ­τος πο­λί­της του νη­σιού, επι­βε­βαί­ω­σε την πο­λι­τι­κή χα­μέρ­πειά του, δη­λώ­νο­ντας ξε­διά­ντρο­πα ότι – εδώ και καιρό – εκλι­πα­ρεί – άκου­σον, άκου­σον – το ΤΑΙ­ΠΕΔ νε προ­χω­ρή­σει στην προ­κή­ρυ­ξη δια­γω­νι­σμού για την αξιο­ποί­η­ση του του­ρι­στι­κού λι­μέ­να Μαν­δρα­κί­ου και μαζί της Νέας Αγο­ράς.

Ασε­βής προς την ιστο­ρι­κή μνήμη, πε­ρι­φρο­νη­τι­κός και ως προς τη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή αξία του κτη­ρια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος για τους παπ­πού­δες και τους πα­τε­ρά­δες μας, το δίνει «πα­νω­προί­κι» στο ΤΑΙ­ΠΕΔ, του οποί­ου ο ρόλος είναι ένας και μο­να­δι­κός: να ξε­που­λή­σει, όσα – όσα, τη γε­νι­κό­τε­ρη δη­μό­σια πε­ριου­σία, σ’ όλου του κό­σμου τις φυλές, εκτε­λώ­ντας πιστά τις μνη­μο­νια­κές εντο­λές των σύγ­χρο­νων, και πιο χυ­δαί­ων, αποι­κιο­κρα­τών – εταί­ρων μας.

Στη μακρά δη­μο­σιο­γρα­φι­κή δια­δρο­μή μου γνώ­ρι­σα, και έζησα από κοντά, τα έργα και τις ημέ­ρες όλων των δη­μάρ­χων στα χρό­νια της με­τα­πο­λί­τευ­σης.

Μπο­ρεί ορι­σμέ­νοι να μην αντα­πο­κρί­θη­καν επαρ­κώς στις λαϊ­κές απαι­τή­σεις και προσ­δο­κί­ες, κα­νέ­νας όμως δεν δια­νο­ή­θη­κε να ξε­που­λή­σει τα χρυ­σα­φι­κά και τ’ αση­μι­κά του τόπου. Κα­νέ­νας δεν πού­λη­σε την ψυχή του στον διά­βο­λο, ως Με­φι­στο­φε­λής, για να δια­τη­ρη­θεί στην εξου­σία.

Μόνη με­λα­νή σε­λί­δα η πο­λύ­χρω­μη πε­ρι­πέ­τεια του ιστο­ρι­κού ξε­νο­δο­χεί­ου των «Ρόδων».

Κα­θο­λι­κή λαϊκή απαί­τη­ση ήταν να πα­ρα­χω­ρη­θεί κατά κυ­ριό­τη­τα στον Δήμο Ρόδου πράγ­μα που, τε­λι­κώς, έγινε, όμως κατά μί­ζε­ρο τρόπο από την πλευ­ρά του κρά­τους, διότι το ιστο­ρι­κό κτή­ριο είχε, στο με­τα­ξύ, εγκα­τα­λη­φθεί και ρη­μά­ξει, με συ­νέ­πεια ο δη­μο­τι­κός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός της επο­χής εκεί­νης να μην αντέ­χει την ολική απο­κα­τά­στα­σή του.

Στην από­γνω­ση των πο­λι­τών της Ρόδου για την άθλια ει­κό­να του, η ελ­πί­δα ήρθε τότε από τον αεί­μνη­στο Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, όταν επέ­λε­ξε τη Ρόδο για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση της Συ­νό­δου Κο­ρυ­φής, τον Δε­κέμ­βριο του 1988. Το ιστο­ρι­κό ξε­νο­δο­χείο δέ­χτη­κε ένα γε­νι­κό λί­φτινγκ για τις ανά­γκες φι­λο­ξε­νί­ας των απο­στο­λών των τότε κρα­τών – μελών της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, για να πε­ρά­σει και πάλι στην εγκα­τά­λει­ψη.

Μέχρι το 1996, οπότε χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε, σε συμ­φω­νία Κρά­τους και Δήμου, για την εγκα­τά­στα­ση και λει­τουρ­γία του Κα­ζί­νου, με επι­χεί­ρη­μα τη διά­σω­ση του κτη­ρί­ου.

Οφεί­λω εδώ να ομο­λο­γή­σω, ότι ποτέ δεν είδα την – πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νη τότε – επέν­δυ­ση στον τζόγο, με θε­τι­κή οπτι­κή. Απε­να­ντί­ας στά­θη­κα απέ­να­ντί της με σειρά άρ­θρων, εκτι­μώ­ντας κυ­ρί­ως ότι η ελεύ­θε­ρη εί­σο­δος των Ρο­δί­ων θα προ­κα­λού­σε μεί­ζον κοι­νω­νι­κό και οι­κο­νο­μι­κό ζή­τη­μα, με τρα­γι­κές οι­κο­γε­νεια­κές ιστο­ρί­ες, όπως και συ­νέ­βη.

Και γιατί ακόμα ποτέ δεν πεί­στη­κα ότι η λει­τουρ­γία του θα συ­νέ­βα­λε τα μέ­γι­στα στην του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη του νη­σιού, ότι δη­λα­δή η Ρόδος θα γι­νό­ταν ένα ευ­ρω­παϊ­κό Λας Βέ­γκας, όπως με­γα­λό­στο­μα δια­φη­μι­ζό­ταν.

Σή­με­ρα – ακρι­βώς εί­κο­σι χρό­νια μετά – λυ­πού­μαι που τα γε­γο­νό­τα με δι­καί­ω­σαν.

Θλί­βο­μαι μά­λι­στα ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο που ο κύ­ριος δή­μαρ­χος συ­νο­μι­λεί στο πα­ρα­σκή­νιο με τον γε­νι­κό διευ­θυ­ντή της εται­ρεί­ας ΚΑ­ΖΙ­ΝΟ ΑΕ κ. Εν­ρί­κο Αϊ­ντάν για «επεν­δύ­σεις» στη Ρόδο ύψους 70 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος ο κ. Αϊ­ντάν με δη­λώ­σεις του σε το­πι­κό ρα­διο­σταθ­μό ομο­λό­γη­σε ότι είναι ελ­κυ­στι­κή η αξιο­ποί­η­ση της Νέας Αγο­ράς «πα­κέ­το» με την Μα­ρί­να Μαν­δρα­κί­ου, και ότι συ­ζη­τά με τον δή­μαρ­χο (ΡΟ­ΔΙΑ­ΚΗ 11 Οκτω­βρί­ου 2017).

Πρό­σθε­σε μά­λι­στα ότι θα είναι ακόμα πιο εν­δια­φέ­ρου­σα η πε­ρί­πτω­ση, αν μαζί με τη Νέα Αγορά και τη Μα­ρί­να Μα­δρα­κί­ου συ­μπε­ρι­λη­φθεί στο «πα­κέ­το» και το Εθνι­κό Θέ­α­τρο. Δη­λα­δή «τρία στη συ­σκευα­σία του ενός», κατά την ορο­λο­γία των σού­περ μάρ­κετ.

«Το πλάνο που επε­ξερ­γά­ζε­ται ο Φώτης Χα­τζη­διά­κος με τους συ­νερ­γά­τες του είναι ση­μα­ντι­κό και είμαι αι­σιό­δο­ξος ότι θα έχουν αίσιο απο­τέ­λε­σμα οι συ­ζη­τή­σεις μας», είχε ανα­φέ­ρει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο κ. Αϊ­ντάν. Στη συ­νέ­ντευ­ξη όμως της Πα­ρα­σκευ­ής ο κ. δή­μαρ­χος συ­νε­λή­φθη ψευ­δό­με­νος. «Ο δή­μαρ­χος δεν συ­ζη­τά­ει με κα­νέ­ναν επεν­δυ­τή. Ούτε με Τούρ­κους, ούτε με Ρω­μιούς, ούτε …απ’ το Ντου­μπάι. Υπάρ­χει εν­δια­φέ­ρον εντο­νό­τα­το. Ούτε έχει κα­νέ­να όφε­λος ο δή­μαρ­χος» ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά για να αυ­το­δια­ψευ­στεί αμέ­σως μετά, όταν σε σχε­τι­κή ερώ­τη­ση των δη­μο­σιο­γρά­φων επι­βε­βαί­ω­σε ότι προ­σω­πι­κά «έχει κάνει πολ­λές συ­ζη­τή­σεις από την αρχή της θη­τεί­ας του με στε­λέ­χη και με τον πρό­ε­δρο της ΚΑ­ΖΙ­ΝΟ ΑΕ». Με τις αντι­φά­σεις του ο κ. δή­μαρ­χος εγεί­ρει ηθι­κο­πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα. Διότι είναι ανε­πί­τρε­πτο, ηθικά και θε­σμι­κά ένας δή­μαρ­χος να συ­ζη­τά για μπίζ­νες με πι­θα­νούς επεν­δυ­τές, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν αυτές οι συ­ζη­τή­σεις γί­νο­νται πα­ρα­σκη­νια­κά και όχι εις γνώ­σιν τού δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, όπως απαι­τεί η αρχή της δη­μο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας του ορ­γά­νου αφε­νός και αφε­τέ­ρου η αρχή ης δια­φά­νειας, ώστε να μην αφή­νε­ται πε­ρι­θώ­ριο στην λαϊκή κρίση για ύπο­πτες συ­ναλ­λα­γές.

Ποια είναι, όμως, η Κα­ζί­νο ΑΕ που της …τρέ­χουν τα σάλια για την ανε­κτί­μη­τη αξία της δη­μο­τι­κής πε­ριου­σί­ας;

Πρώτα απ’ όλα είναι αφε­ρέγ­γυα, ανα­ξιό­πι­στη για τις επεν­δύ­σεις που – υπο­τί­θε­ται – θα υλο­ποι­ή­σει στη Ρόδο.

Το πα­ρα­μύ­θι αυτό είναι πολύ παλιό και δεν νο­μί­ζω ότι συ­γκι­νεί πλέον κα­νέ­να. Επί 20 χρό­νια αρ­νεί­ται πει­σμα­τι­κά και προ­κλη­τι­κά να υλο­ποι­ή­σει την συμ­βα­τι­κή υπο­χρέ­ω­σή της, η οποία απορ­ρέ­ει από τη χο­ρή­γη­ση της άδειας λει­τουρ­γί­ας του κα­ζί­νου (από το 1996 αν δεν με απατά η μνήμη) για επεν­δύ­σεις 20 δις δραχ­μών (τότε).

Όχι μόνον επεν­δύ­σεις δεν έκανε αλλά υπήρ­ξε, και ο πο­λιορ­κη­τι­κός κριός του Επι­με­λη­τη­ρί­ου στη μάχη του κατά του Δήμου για την κα­τάρ­γη­ση του Δη­μο­τι­κού Φόρου με συ­νέ­πεια την απώ­λεια πε­ρί­που 10-12 εκατ. ευρώ ετη­σί­ως μόνο για τον Δήμο Ρόδου.

Αλλά το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο είναι ότι δεν πρό­κει­ται για επεν­δυ­τι­κό κο­λοσ­σό, όπως ίσως πι­στεύ­ουν πολ­λοί ακόμα.

Σε δη­μο­σί­ευ­μα της ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­ΚΗΣ (29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2017) με αφορ­μή μια δίκη στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο, για ερ­γα­σια­κές δια­φο­ρές, μετά από τρεις αγω­γές των ερ­γα­ζο­μέ­νων, απο­κα­λύ­πτε­ται με αδιά­σει­στα στοι­χεία ότι η εται­ρεία Κα­ζί­νο ΑΕ έχει υπα­χθεί με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου στις δια­δι­κα­σί­ες εξυ­γί­αν­σης, λόγω των «εξα­κο­λου­θη­τι­κών ζη­μιο­γό­νων χρή­σε­ων και οι­κο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των της επι­χεί­ρη­σης».

Δεν το γνώ­ρι­ζε, άραγε, ο κ. δή­μαρ­χος; Όπως και να ’χει, το βέ­βαιο είναι ότι είναι πολ­λα­πλώς εκτε­θει­μέ­νος. Για να είμαι δί­καιος, ωστό­σο, ο κ. Χα­τζη­διά­κος δεν θα ενερ­γού­σε κατά τον κυ­νι­κό, αμο­ρα­λι­στι­κό και αντι­δη­μο­κρα­τι­κό τρόπο, αν οι πα­ρα­τά­ξεις της μειο­ψη­φί­ας αντα­πο­κρί­νο­νταν, στοι­χειω­δώς έστω, στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων, ασκώ­ντας σο­βα­ρή, υπεύ­θυ­νη και τεκ­μη­ριω­μέ­νη αντι­πο­λί­τευ­ση.

Εν κα­τα­κλεί­δι το «πα­νω­προί­κι» του ΤΑΙ­ΠΕΔ με την Νέα Αγορά, είναι μια όζου­σα υπό­θε­ση, όπως και η ώσμω­ση Δη­μο­τι­κής Αρχής και ΚΑ­ΖΙ­ΝΟ ΑΕ.

Ο κ. δή­μαρ­χος όχι μόνο δεν έχει κα­νέ­να ηθικό, νο­μι­κό και πο­λι­τι­κό έρει­σμα για το ξε­πού­λη­μα ιστο­ρι­κών και προ­στα­τευό­με­νων μνη­μεί­ων, αλλά ναρ­κο­θε­τεί ταυ­τό­χρο­να, με τις κα­τα­κρι­τέ­ες ενέρ­γειές του, την πρω­το­βου­λία της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για τη διεκ­δί­κη­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα, μέσω της δι­κα­στι­κής οδού, καθώς η υπό­θε­ση έχει ανα­τε­θεί, προ και­ρού, σε έγκρι­το δι­κη­γο­ρι­κό γρα­φείο των Αθη­νών.

Ποιο, στ’ αλή­θεια, δι­κα­στή­ριο θα δι­καιώ­σει την Πε­ρι­φέ­ρεια στη διεκ­δί­κη­σή της όταν ο ίδιος ο δή­μαρ­χος της πρω­τεύ­ου­σας του νομού σπεύ­δει να «δω­ρί­σει» σε κρα­τι­κό φορέα ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα ιστο­ρι­κά μνη­μεία της Ρόδου, ιδιο­κτη­σί­ας του Δήμου;

Όμως ες αύ­ριον τα σπου­δαία…