Δικαίωση του Βρετανού που εξαπατήθηκε με προσημειωμένο ακίνητο στη Ρόδο με επιδίκαση 157.114,38 ευρώ και προσωπική κράτηση 4 μηνών

• Το Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του αλλοδαπού, υποχρεώνοντας τον 59χρονο ημεδαπό να καταβάλει το ποσό εντόκως από την επίδοση της αγωγής, ενώ απήγγειλε σε βάρος του και προσωπική κράτηση διάρκειας 4 μηνών ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης

Στο τέλος της μακράς δικαστικής της διαδρομής φαίνεται πως φθάνει η υπόθεση της απάτης με φόντο την αγοραπωλησία παραθεριστικής κατοικίας στη Νότια Ρόδο, καθώς εκδόθηκε η απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου επί της αστικής διεκδίκησης του Βρετανού υπηκόου, ο οποίος είχε καταβάλει το τίμημα για ακίνητο που ουδέποτε του μεταβιβάστηκε νομίμως. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δικάζοντας αντιμωλία των διαδίκων, δέχθηκε εν μέρει την από 10 Δεκεμβρίου 2020 αγωγή, με αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου 505/2020, και υποχρέωσε τον εναγόμενο ημεδαπό να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 157.114,38 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την εξόφληση.
Η απόφαση δεν περιορίζεται όμως στη χρηματική επιδίκαση. Το Εφετείο απήγγειλε σε βάρος του εναγομένου και προσωπική κράτηση διάρκειας 4 μηνών, ως μέσο αναγκαστικής εκτέλεσης της απόφασης, εξοπλίζοντας έτσι τον παθόντα με ένα πρόσθετο και ιδιαίτερα δραστικό εργαλείο για την ικανοποίηση της απαίτησής του.
Η διαδρομή της αστικής δίκης έως τη νέα απόφαση
Η κρίση του Εφετείου ήλθε ως κατάληξη μιας σύνθετης δικονομικής πορείας. Η αγωγή του Βρετανού, με την οποία διεκδικούσε συνολικά 247.000 ευρώ για περιουσιακή ζημία και ηθική βλάβη, είχε γίνει εν μέρει δεκτή πρωτοδίκως με τη με αριθμό 254/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία, η οποία του είχε επιδικάσει το ίδιο ποσό των 157.114,38 ευρώ, κηρύσσοντας προσωρινά εκτελεστό το κονδύλιο των 50.000 ευρώ.
Κατά της πρωτόδικης απόφασης ασκήθηκε έφεση και το Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου, με τη με αριθμό 27/2025 απόφασή του, δέχθηκε κατ’ ουσίαν την έφεση και εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση, κρατώντας την υπόθεση προς νέα εκδίκαση. Στο πλαίσιο αυτό, το δικαστήριο είχε αναμείνει και την τελεσίδικη έκβαση της ποινικής διαδικασίας, η οποία εκκρεμούσε ενώπιον του Αρείου Πάγου. Με τη νέα του απόφαση, το Εφετείο επανέκρινε την ουσία της διαφοράς και κατέληξε εκ νέου στην επιδίκαση του ποσού των 157.114,38 ευρώ υπέρ του ενάγοντος, αυτή τη φορά εντόκως από την επίδοση της αγωγής, προσθέτοντας παράλληλα και την προσωπική κράτηση σε βάρος του εναγομένου.
Ο Άρειος Πάγος είχε σφραγίσει την ποινική ευθύνη
Καθοριστικό βάρος στην πορεία της υπόθεσης είχε η απόφαση 816/2025 του Ζ’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που εκδόθηκε στις 21 Μαΐου 2025 και απέρριψε ως αβάσιμη την αίτηση αναίρεσης του 59χρονου ημεδαπού κατά της με αριθμό 26/2023 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Δωδεκανήσου. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η καταδικαστική απόφαση πληρούσε πλήρως τις προϋποθέσεις νόμιμης και αιτιολογημένης δικανικής κρίσης, χωρίς να διαπιστωθεί καμία από τις πλημμέλειες που επικαλείτο η υπεράσπιση.
Με τον τρόπο αυτό κατέστη τελεσίδικη η καταδίκη του ημεδαπού για απάτη με περιουσιακή ζημία άνω των 120.000 ευρώ σε βάρος του Βρετανού υπηκόου, με ποινή κάθειρξης 6 ετών, χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού. Η τελεσιδικία της ποινικής καταδίκης λειτούργησε ως ισχυρό δικανικό έρεισμα και για την αστική διάσταση της υπόθεσης, καθώς είχε πλέον κριθεί αμετάκλητα στο ποινικό πεδίο ο δόλος και η ζημιογόνος συμπεριφορά του εναγομένου.

Το ιστορικό μιας απάτης που ξεκίνησε το 2006
Η υπόθεση έχει τις ρίζες της στο 2006, όταν ο Βρετανός, ύστερα από διακοπές στη Ρόδο, αποφάσισε να αποκτήσει κατοικία για παραθερισμό και μελλοντική μόνιμη εγκατάσταση στο νησί. Τον Ιούνιο εκείνου του έτους ήλθε σε επαφή με τον ημεδαπό, ο οποίος του παρουσιάστηκε ως κατασκευαστής και του επέδειξε τοποθεσία και σχέδια κατασκευής πολυτελών ανεξάρτητων κατοικιών στη Νότια Ρόδο. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν σε τίμημα 135.000 ευρώ. Στις 15 Μαΐου 2007 υπεγράφη ιδιωτικό συμφωνητικό και στις 26 Μαΐου του ίδιου έτους ο αγοραστής απέστειλε εμβασματικώς προκαταβολή 10.000 ευρώ.
Το φθινόπωρο του 2007 ο αγοραστής ενημερώθηκε ότι επίκειται η μεταβίβαση. Στις 2 Δεκεμβρίου 2007 ήλθε στη Ρόδο κομίζοντας τραπεζική επιταγή ύψους 137.114,38 ευρώ, ποσό που μαζί με την προκαταβολή διαμόρφωνε το τελικό τίμημα στα 147.114,38 ευρώ, ουσιωδώς μεγαλύτερο από το αρχικώς συμφωνηθέν. Ο ημεδαπός τον έπεισε να ανοίξουν κοινό τραπεζικό λογαριασμό, με τη διαβεβαίωση ότι ανάληψη δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί χωρίς την παρουσία και τη συνυπογραφή αμφοτέρων. Εντούτοις, ο ημεδαπός αφαίρεσε μονομερώς ολόκληρο το ποσό.
Περί τις 16 Δεκεμβρίου 2007 ο αγοραστής εγκαταστάθηκε στο ακίνητο, θεωρώντας ότι η ολοκλήρωση της μεταβίβασης ήταν ζήτημα χρόνου. Στις 9 Ιουνίου 2008 εμφανίστηκε ενώπιον συμβολαιογράφου πιστεύοντας ότι υπογράφει το οριστικό συμβόλαιο, για να διαπιστώσει εκ των υστέρων ότι είχε υπογράψει απλώς προσύμφωνο πωλήσεως αντί τιμήματος 45.000 ευρώ. Ο έλεγχος τίτλων στο Κτηματολόγιο Ρόδου αποκάλυψε ότι ήδη από τις 3 Μαρτίου 2005 το ακίνητο ήταν βεβαρημένο με προσημείωση υποθήκης υπέρ τράπεζας για ποσό 181.200 ευρώ. Η δραματική κατάληξη ήρθε τον Φεβρουάριο του 2012, όταν δικαστικός επιμελητής τον διέταξε να εκκενώσει το ακίνητο, το οποίο είχε εν τω μεταξύ κατακυρωθεί σε τρίτο αγοραστή μέσω πλειστηριασμού. Τότε επιβεβαιώθηκε οριστικά ότι η νόμιμη μεταβίβαση δεν είχε πραγματοποιηθεί ποτέ.
Τον ημεδαπό εκπροσωπεί ο κ. Φώτης Ρωμαίος και τον Βρετανό υπήκοο ο κ. Μιχάλης Καραγιάννης.