Δικαίωση του Βρετανού που εξαπατήθηκε με προσημειωμένο ακίνητο στη Ρόδο με επιδίκαση 157.114,38 ευρώ και προσωπική κράτηση 4 μηνών

• Το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή του αλ­λο­δα­πού, υπο­χρε­ώ­νο­ντας τον 59χρονο ημε­δα­πό να κα­τα­βά­λει το ποσό εντό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής, ενώ απήγ­γει­λε σε βάρος του και προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση διάρ­κειας 4 μηνών ως μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης της από­φα­σης

Στο τέλος της μα­κράς δι­κα­στι­κής της δια­δρο­μής φαί­νε­ται πως φθά­νει η υπό­θε­ση της απά­της με φόντο την αγο­ρα­πω­λη­σία πα­ρα­θε­ρι­στι­κής κα­τοι­κί­ας στη Νότια Ρόδο, καθώς εκ­δό­θη­κε η από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί της αστι­κής διεκ­δί­κη­σης του Βρε­τα­νού υπη­κό­ου, ο οποί­ος είχε κα­τα­βά­λει το τί­μη­μα για ακί­νη­το που ου­δέ­πο­τε του με­τα­βι­βά­στη­κε νο­μί­μως. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο, δι­κά­ζο­ντας αντι­μω­λία των δια­δί­κων, δέ­χθη­κε εν μέρει την από 10 Δε­κεμ­βρί­ου 2020 αγωγή, με αριθ­μό έκ­θε­σης κα­τά­θε­σης δι­κο­γρά­φου 505/2020, και υπο­χρέ­ω­σε τον ενα­γό­με­νο ημε­δα­πό να κα­τα­βά­λει στον ενά­γο­ντα το συ­νο­λι­κό ποσό των 157.114,38 ευρώ, με τον νό­μι­μο τόκο από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της αγω­γής και μέχρι την εξό­φλη­ση.

Η από­φα­ση δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται όμως στη χρη­μα­τι­κή επι­δί­κα­ση. Το Εφε­τείο απήγ­γει­λε σε βάρος του ενα­γο­μέ­νου και προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση διάρ­κειας 4 μηνών, ως μέσο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης της από­φα­σης, εξο­πλί­ζο­ντας έτσι τον πα­θό­ντα με ένα πρό­σθε­το και ιδιαί­τε­ρα δρα­στι­κό ερ­γα­λείο για την ικα­νο­ποί­η­ση της απαί­τη­σής του.

Η δια­δρο­μή της αστι­κής δίκης έως τη νέα από­φα­ση

Η κρίση του Εφε­τεί­ου ήλθε ως κα­τά­λη­ξη μιας σύν­θε­της δι­κο­νο­μι­κής πο­ρεί­ας. Η αγωγή του Βρε­τα­νού, με την οποία διεκ­δι­κού­σε συ­νο­λι­κά 247.000 ευρώ για πε­ριου­σια­κή ζημία και ηθική βλάβη, είχε γίνει εν μέρει δεκτή πρω­το­δί­κως με τη με αριθ­μό 254/2022 από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, εκ­δο­θεί­σα κατά την τα­κτι­κή δια­δι­κα­σία, η οποία του είχε επι­δι­κά­σει το ίδιο ποσό των 157.114,38 ευρώ, κη­ρύσ­σο­ντας προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στό το κον­δύ­λιο των 50.000 ευρώ.

Κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης ασκή­θη­κε έφεση και το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου, με τη με αριθ­μό 27/2025 από­φα­σή του, δέ­χθη­κε κατ’ ου­σί­αν την έφεση και εξα­φά­νι­σε την εκ­κα­λού­με­νη από­φα­ση, κρα­τώ­ντας την υπό­θε­ση προς νέα εκ­δί­κα­ση. Στο πλαί­σιο αυτό, το δι­κα­στή­ριο είχε ανα­μεί­νει και την τε­λε­σί­δι­κη έκ­βα­ση της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σί­ας, η οποία εκ­κρε­μού­σε ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου. Με τη νέα του από­φα­ση, το Εφε­τείο επα­νέ­κρι­νε την ουσία της δια­φο­ράς και κα­τέ­λη­ξε εκ νέου στην επι­δί­κα­ση του ποσού των 157.114,38 ευρώ υπέρ του ενά­γο­ντος, αυτή τη φορά εντό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής, προ­σθέ­το­ντας πα­ράλ­λη­λα και την προ­σω­πι­κή κρά­τη­ση σε βάρος του ενα­γο­μέ­νου.

Ο Άρειος Πάγος είχε σφρα­γί­σει την ποι­νι­κή ευ­θύ­νη

Κα­θο­ρι­στι­κό βάρος στην πο­ρεία της υπό­θε­σης είχε η από­φα­ση 816/2025 του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρεί­ου Πάγου, που εκ­δό­θη­κε στις 21 Μαΐου 2025 και απέρ­ρι­ψε ως αβά­σι­μη την αί­τη­ση αναί­ρε­σης του 59χρο­νου ημε­δα­πού κατά της με αριθ­μό 26/2023 από­φα­σης του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Το Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η κα­τα­δι­κα­στι­κή από­φα­ση πλη­ρού­σε πλή­ρως τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις νό­μι­μης και αι­τιο­λο­γη­μέ­νης δι­κα­νι­κής κρί­σης, χωρίς να δια­πι­στω­θεί καμία από τις πλημ­μέ­λειες που επι­κα­λεί­το η υπε­ρά­σπι­ση.

Με τον τρόπο αυτό κα­τέ­στη τε­λε­σί­δι­κη η κα­τα­δί­κη του ημε­δα­πού για απάτη με πε­ριου­σια­κή ζημία άνω των 120.000 ευρώ σε βάρος του Βρε­τα­νού υπη­κό­ου, με ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών, χωρίς την ανα­γνώ­ρι­ση κα­νε­νός ελα­φρυ­ντι­κού. Η τε­λε­σι­δι­κία της ποι­νι­κής κα­τα­δί­κης λει­τούρ­γη­σε ως ισχυ­ρό δι­κα­νι­κό έρει­σμα και για την αστι­κή διά­στα­ση της υπό­θε­σης, καθώς είχε πλέον κρι­θεί αμε­τά­κλη­τα στο ποι­νι­κό πεδίο ο δόλος και η ζη­μιο­γό­νος συ­μπε­ρι­φο­ρά του ενα­γο­μέ­νου.

Το ιστο­ρι­κό μιας απά­της που ξε­κί­νη­σε το 2006

Η υπό­θε­ση έχει τις ρίζες της στο 2006, όταν ο Βρε­τα­νός, ύστε­ρα από δια­κο­πές στη Ρόδο, απο­φά­σι­σε να απο­κτή­σει κα­τοι­κία για πα­ρα­θε­ρι­σμό και μελ­λο­ντι­κή μό­νι­μη εγκα­τά­στα­ση στο νησί. Τον Ιού­νιο εκεί­νου του έτους ήλθε σε επαφή με τον ημε­δα­πό, ο οποί­ος του πα­ρου­σιά­στη­κε ως κα­τα­σκευα­στής και του επέ­δει­ξε το­πο­θε­σία και σχέ­δια κα­τα­σκευ­ής πο­λυ­τε­λών ανε­ξάρ­τη­των κα­τοι­κιών στη Νότια Ρόδο. Οι δύο πλευ­ρές συμ­φώ­νη­σαν σε τί­μη­μα 135.000 ευρώ. Στις 15 Μαΐου 2007 υπε­γρά­φη ιδιω­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό και στις 26 Μαΐου του ίδιου έτους ο αγο­ρα­στής απέ­στει­λε εμ­βα­σμα­τι­κώς προ­κα­τα­βο­λή 10.000 ευρώ.

Το φθι­νό­πω­ρο του 2007 ο αγο­ρα­στής ενη­με­ρώ­θη­κε ότι επί­κει­ται η με­τα­βί­βα­ση. Στις 2 Δε­κεμ­βρί­ου 2007 ήλθε στη Ρόδο κο­μί­ζο­ντας τρα­πε­ζι­κή επι­τα­γή ύψους 137.114,38 ευρώ, ποσό που μαζί με την προ­κα­τα­βο­λή δια­μόρ­φω­νε το τε­λι­κό τί­μη­μα στα 147.114,38 ευρώ, ου­σιω­δώς με­γα­λύ­τε­ρο από το αρ­χι­κώς συμ­φω­νη­θέν. Ο ημε­δα­πός τον έπει­σε να ανοί­ξουν κοινό τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό, με τη δια­βε­βαί­ω­ση ότι ανά­λη­ψη δεν θα μπο­ρού­σε να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί χωρίς την πα­ρου­σία και τη συ­νυ­πο­γρα­φή αμ­φο­τέ­ρων. Εντού­τοις, ο ημε­δα­πός αφαί­ρε­σε μο­νο­με­ρώς ολό­κλη­ρο το ποσό.

Περί τις 16 Δε­κεμ­βρί­ου 2007 ο αγο­ρα­στής εγκα­τα­στά­θη­κε στο ακί­νη­το, θε­ω­ρώ­ντας ότι η ολο­κλή­ρω­ση της με­τα­βί­βα­σης ήταν ζή­τη­μα χρό­νου. Στις 9 Ιου­νί­ου 2008 εμ­φα­νί­στη­κε ενώ­πιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου πι­στεύ­ο­ντας ότι υπο­γρά­φει το ορι­στι­κό συμ­βό­λαιο, για να δια­πι­στώ­σει εκ των υστέ­ρων ότι είχε υπο­γρά­ψει απλώς προ­σύμ­φω­νο πω­λή­σε­ως αντί τι­μή­μα­τος 45.000 ευρώ. Ο έλεγ­χος τί­τλων στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου απο­κά­λυ­ψε ότι ήδη από τις 3 Μαρ­τί­ου 2005 το ακί­νη­το ήταν βε­βα­ρη­μέ­νο με προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης υπέρ τρά­πε­ζας για ποσό 181.200 ευρώ. Η δρα­μα­τι­κή κα­τά­λη­ξη ήρθε τον Φε­βρουά­ριο του 2012, όταν δι­κα­στι­κός επι­με­λη­τής τον διέ­τα­ξε να εκ­κε­νώ­σει το ακί­νη­το, το οποίο είχε εν τω με­τα­ξύ κα­τα­κυ­ρω­θεί σε τρίτο αγο­ρα­στή μέσω πλει­στη­ρια­σμού. Τότε επι­βε­βαιώ­θη­κε ορι­στι­κά ότι η νό­μι­μη με­τα­βί­βα­ση δεν είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί ποτέ.

Τον ημε­δα­πό εκ­προ­σω­πεί ο κ. Φώτης Ρω­μαί­ος και τον Βρε­τα­νό υπή­κοο ο κ. Μι­χά­λης Κα­ρα­γιάν­νης.