ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Μαρία Καραμαλέγκου: «Αναγνωρίστηκε η πραγματικότητα της βίας των ανηλίκων και η ανάγκη λήψη μέτρων από τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση»

Μαίρη Φώτη 4 λεπτά ανάγνωση
ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΑΜΑΛΕΓΚΟΥ

• «Το KIDS WALLET είναι ουσια­στικά μια παρό­τρυνση – επι­σή­μανση προς τους γονείς να θέσουν όρια, να εφαρ­μο­σθεί οριο­θέ­τηση στη δια­παι­δα­γώ­γηση των παιδιών τους»

Με αφορμή τα νέα μέτρα για την κατα­πο­λέ­μηση της παι­δι­κής και εφη­βι­κής βίας που παρου­σί­ασε ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, η ειδική παι­δα­γω­γός, σχολική ψυχο­λό­γος, σύμ­βου­λος επαγ­γελ­μα­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού και ιδιο­κτή­τρια του Κέντρου Ειδικών Θερα­πειών Case Study, Μαρία Ι. Καρα­μα­λέ­γκου (MEd, MSc), μιλά στη «δημο­κρα­τική», ανα­λύ­ο­ντας σε βάθος τις κυβερ­νη­τι­κές πρω­το­βου­λίες και θέτο­ντας το πρό­βλημα της βίας ανη­λί­κων σε ένα ευρύ­τερο, κοι­νω­νικό και ψυχο­λο­γικό πλαίσιο.
«Το πρό­βλημα είναι σύνθετο και βαίνει προς μια κατεύ­θυνση μεγα­λύ­τε­ρης όξυνσης», τονίζει από την αρχή η κα Καρα­μα­λέ­γκου, σχο­λιά­ζο­ντας την προ­σπά­θεια της κυβέρ­νη­σης να θεσπί­σει μια σειρά από πολι­τι­κές για τον περιο­ρι­σμό των περι­στα­τι­κών βίας μεταξύ ανη­λί­κων.
Η ίδια σημειώ­νει πως οφεί­λουμε επι­τέ­λους να ανα­γνω­ρί­σουμε την πραγ­μα­τι­κό­τητα της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, η οποία λει­τουρ­γεί ως έδαφος πάνω στο οποίο ανα­πτύσ­σε­ται η επι­θε­τική συμπε­ρι­φορά των παιδιών. Όταν ένα παιδί μεγα­λώ­νει μέσα σε ένα περι­βάλ­λον χωρίς στα­θε­ρό­τητα, χωρίς συναι­σθη­μα­τική υπο­στή­ριξη και με λεκτική ή σωμα­τική κακο­ποί­ηση, τότε μαθαί­νει πως η επιβολή και ο φόβος είναι ο φυσιο­λο­γι­κός τρόπος επι­κοι­νω­νίας.
Παράλ­ληλα, υπο­γραμ­μί­ζει την τερά­στια επί­δραση του εθισμού των νέων στο δια­δί­κτυο, που όχι μόνο εντεί­νει την απο­μό­νωση και την έλλειψη ορίων, αλλά πολλές φορές λει­τουρ­γεί και ως εργα­λείο ενί­σχυ­σης του μιμη­τι­σμού βίαιων συμπε­ρι­φο­ρών, μέσω βίντεο, αναρ­τή­σεων και δια­δι­κτυα­κών «προ­κλή­σεων».
Το KIDS WALLET και η σημασία της  γονεϊ­κής οριο­θέ­τη­σης
Ανάμεσα στα μέτρα που παρου­σιά­στη­καν, η κ. Καρα­μα­λέ­γκου ξεχω­ρί­ζει το KIDS WALLET, μια πρόταση που έχει ως στόχο να περιο­ρί­σει την αλό­γι­στη χρήση των social media, ειδικά του Instagram, από παιδιά και εφήβους. Για την ίδια, το συγκε­κρι­μένο μέτρο απο­τε­λεί περισ­σό­τερο ένα καμπα­νάκι προς τους γονείς παρά μια τεχνο­λο­γική λύση.
«Ανα­γνω­ρί­στηκε η πραγ­μα­τι­κό­τητα της ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας μέσα στην οποία μεγα­λώ­νουν πολλά παιδιά, ενώ επι­ση­μάν­θηκε το δρα­μα­τικό φαι­νό­μενο του εθισμού των νέων στο δια­δί­κτυο. Δηλώ­θηκε επίσης η πρόθεση για μια βιω­μα­τική προ­σέγ­γιση στα προ­βλή­ματα των παιδιών και των εφήβων. Το KIDS WALLET είναι ουσια­στικά μια παρό­τρυνση – επι­σή­μανση προς τους γονείς να θέσουν όρια, να εφαρ­μο­σθεί οριο­θέ­τηση στη δια­παι­δα­γώ­γηση των παιδιών τους. Κάτι το οποίο απο­τε­λεί ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα γονικά καθή­κο­ντα».
Η οριο­θέ­τηση, εξηγεί, δεν σημαί­νει τιμωρία ή αυταρ­χι­σμό. Αντι­θέ­τως, δημιουρ­γεί ένα ασφαλές πλαίσιο για το παιδί.
«Η οριο­θέ­τηση δεν έχει τιμω­ρη­τικό χαρα­κτήρα. Αντί­θετα, τα παιδιά νιώθουν ασφά­λεια, αισθα­νό­μενα ότι μεγα­λώ­νουν σε ένα πλαίσιο με σαφείς κανόνες και με φυσικές και λογικές συνέ­πειες.»
Ιδιαί­τερη αναφορά κάνει η κα Καρα­μα­λέ­γκου σε μια από τις πιο ενδια­φέ­ρου­σες προ­τά­σεις της επι­τρο­πής: την αξιο­ποί­ηση της απο­βο­λής όχι ως ποινή, αλλά ως ευκαι­ρία κοι­νω­νι­κής ενσω­μά­τω­σης. Προ­τεί­νε­ται, αντί οι μαθητές να μένουν σπίτι όταν απο­βάλ­λο­νται, να συμ­με­τέ­χουν σε κοι­νω­νική εργασία μέσα στο σχολείο, όπως να βοηθούν μικρό­τερα παιδιά. Στις πιο σοβαρές περι­πτώ­σεις, να παρα­πέ­μπο­νται σε ειδικά κέντρα.
«Όταν τα παιδιά παίρ­νουν αποβολή από το σχολείο, αντί να μένουν σπίτι, να συμ­με­τέ­χουν σε κοι­νω­νική εργασία στο σχολείο – σε πράξεις όπως βοήθεια των μικρό­τε­ρων παιδιών – ενώ στις πιο σοβαρές περι­πτώ­σεις τα παιδιά να πηγαί­νουν σε ειδικά κέντρα.»
«Αυτό, πραγ­μα­τικά, αν και εφόσον βρεθούν οι κατάλ­λη­λοι τρόποι εφαρ­μο­γής του, θα ήταν ιδιαί­τερα ωφέλιμο για τους εφήβους. Οι οποίοι, το να πάρουν αποβολή από το σχολείο, συχνά το επι­διώ­κουν ώστε να πάνε για καφέ ή βόλτες – γεγονός που κατα­δει­κνύει ότι η αποβολή, όπως δίνεται και όπως εφαρ­μό­ζε­ται, δεν έχει καμία απο­τε­λε­σμα­τική συμ­μόρ­φωση για τον έφηβο.»
Τα τεχνικά γυμνά­σια και η ανάγκη για κοι­νω­νική μέριμνα
Η ίδρυση 10 νέων τεχνι­κών γυμνα­σίων, σύμφωνα με τις εξαγ­γε­λίες, στο­χεύει στην ενί­σχυση των εκπαι­δευ­τι­κών ευκαι­ριών για παιδιά που προ­έρ­χο­νται από κοι­νω­νικά ευά­λω­τες ομάδες. Η κ. Καρα­μα­λέ­γκου βλέπει θετικά την πρω­το­βου­λία, αλλά με σαφή προει­δο­ποί­ηση:
«Η δημιουρ­γία 10 τεχνι­κών γυμνα­σίων, μέσω των οποίων επι­διώ­κε­ται το να δοθεί ευκαι­ρία και σε παιδιά με δύσκολο κοι­νω­νικό υπό­βα­θρο, είναι επίσης μια θετική πρω­το­βου­λία – καθώς η ίδρυση σχο­λείων είναι πάντα Θείο Δώρο. Χωρίς, όμως, να αρκεί από μόνη της ώστε να κρα­τη­θούν τα παιδιά μακριά από τους δρόμους».
«Η παιδική φτώχεια και ο κοι­νω­νι­κός απο­κλει­σμός θέλουν επι­πλέον μέτρα στή­ρι­ξης, όπως χρειά­ζο­νται και προ­γράμ­ματα επα­νεκ­παί­δευ­σης και επαγ­γελ­μα­τι­κής κατάρ­τι­σης – δομη­μένα και απο­τε­λε­σμα­τικά».
Στο πιο σκληρό αλλά ουσια­στικό σημείο της παρέμ­βα­σής της, η κ. Καρα­μα­λέ­γκου ανα­φέ­ρε­ται στη συναι­σθη­μα­τική κακο­ποί­ηση, που συχνά παρα­βλέ­πε­ται από την κοι­νω­νία, αλλά αφήνει βαθιά τραύ­ματα στο παιδί.
«Αυτό που είναι υψίστης προ­τε­ραιό­τη­τας είναι να εντα­χθούν οι γονείς σε προ­γράμ­ματα θετικής ανα­τρο­φής, καθώς τα παιδιά υπό­κει­νται σε συναι­σθη­μα­τική κακο­ποί­ηση από τους γονείς τους, χωρίς οι ίδιοι οι γονείς να συνει­δη­το­ποιούν το γεγονός αυτό.»
Κατα­γρά­φει με σαφή­νεια τις τρεις βασικές μορφές συναι­σθη­μα­τι­κής κακο­ποί­η­σης:

Απόρ­ριψη

«Συμπε­ρι­φο­ρές που φανε­ρώ­νουν τη μη αποδοχή του παιδιού, όπως η άρνηση του γονέα να δείξει αφο­σί­ωση. Το παιδί αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν να μην υπάρχει, θεω­ρεί­ται ανάξιο ή κατώ­τερο, οι πράξεις και οι σκέψεις του υπο­τι­μώ­νται».

Ταπεί­νωση

«Περι­λαμ­βά­νει συμπε­ρι­φο­ρές που προ­σβάλ­λουν και εξευ­τε­λί­ζουν το παιδί. Με τον τρόπο αυτό θίγεται η ακε­ραιό­τητα, η προ­σω­πική αξία και η αυτο­ε­κτί­μηση του παιδιού (π.χ. φωνές και προ­σβο­λές σε δημόσιο χώρο, ανα­φο­ρές σε φυσικές αδυ­να­μίες/ανα­πη­ρίες του παιδιού, κ.ά.)».

Εκφο­βι­σμός

«Το παιδί δέχεται απειλές για σοβαρές τιμω­ρίες και/ή κυριαρ­χεί ένα κλίμα φόβου. Το παιδί τρο­μο­κρα­τεί­ται και κυριαρ­χεί η απειλή – που ενίοτε πραγ­μα­το­ποιεί­ται – ότι θα τοπο­θε­τη­θεί σε ακα­τάλ­ληλο και/ή επι­κίν­δυνο περι­βάλ­λον (π.χ. η απειλή ότι θα το εγκα­τα­λεί­ψουν, ο φόβος ότι θα το αφήσουν σε κάποιο ίδρυμα κ.ά.)».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.