Ενώπιον του Ζ’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου η αίτηση αναίρεσης 48χρονου Αλβανού για διακίνηση ναρκωτικών

Ενώπιον του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου εκδι­κά­στηκε χθες, η αίτηση αναί­ρε­σης που υπέβαλε 48χρονος υπήκοος Αλβα­νίας κατά της από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, με την οποία κρίθηκε ένοχος για δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών και του επι­βλή­θηκε ποινή κάθειρ­ξης δέκα (10) ετών.

Η υπόθεση αφορά περι­στα­τικό που έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2017 στο λιμάνι της Ακα­ντιάς στη Ρόδο. Κατά τη διάρ­κεια ελέγχου από κλι­μά­κιο της δίωξης ναρ­κω­τι­κών, εντο­πί­στηκε στις απο­σκευές του κατη­γο­ρου­μέ­νου δοχείο κρέμας σώματος στο εσω­τε­ρικό του οποίου βρέ­θη­καν επι­με­λώς κρυμ­μέ­νες δύο νάιλον συσκευα­σίες με κοκαΐνη. Η σύλληψή του πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε επί τόπου.

Το Μονο­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, με την υπ’ αριθμ. 56/2018 απόφασή του, έκρινε ότι πρό­κει­ται για δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών κατά την έννοια του άρθρου 20 του Ν. 4139/2013, και συγκε­κρι­μένα για κατοχή και μετα­φορά ναρ­κω­τι­κής ουσίας από μη τοξι­κο­μανή δράστη. Η πράξη κρίθηκε ως κακούρ­γημα και επι­βλή­θηκε στον κατη­γο­ρού­μενο η προ­βλε­πό­μενη ποινή κάθειρ­ξης, χωρίς ανα­γνώ­ριση ελα­φρυ­ντι­κών.

Στο Εφετείο, η υπε­ρά­σπιση προ­έ­βαλε αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό περί τοξι­κο­μα­νίας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είναι εξαρ­τη­μέ­νος χρήστης κοκα­ΐ­νης και κάν­να­βης από το 2016, μετά από οικο­γε­νειακή απώλεια. Κατα­τέ­θη­καν δύο ψυχια­τρι­κές πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες, καθώς και άλλα έγγραφα που τεκ­μη­ρί­ω­ναν τη χρήση και τις προ­σπά­θειες για απε­ξάρ­τηση. Επι­κου­ρικά ζητή­θηκε η ανα­γνώ­ριση των ελα­φρυ­ντι­κών του σύν­νο­μου βίου, της μη εύλογης διάρ­κειας της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας και της μετέ­πειτα καλής συμπε­ρι­φο­ράς.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου δεν έκανε δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό περί τοξι­κο­μα­νίας, καθώς έκρινε ότι τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα στοι­χεία δεν πλη­ρού­σαν τις αυστη­ρές προ­ϋ­πο­θέ­σεις του άρθρου 30 του Ν. 4139/2013. Συγκε­κρι­μένα, δια­πι­στώ­θηκε ότι δεν υπήρχε πιστο­ποί­ηση από εγκε­κρι­μένο θερα­πευ­τικό φορέα απε­ξάρ­τη­σης ούτε σαφής ένδειξη ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν μπο­ρούσε να απο­βά­λει τη χρήση με δικές του δυνά­μεις. Παράλ­ληλα, απορ­ρί­φθη­καν και τα αιτή­ματα ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κών.

Η αίτηση αναί­ρε­σης που συζη­τή­θηκε χθες στον Άρειο Πάγο εστιά­ζει στη νομική πλη­ρό­τητα της αιτιο­λο­γίας του Εφε­τείου, κυρίως ως προς την απόρ­ριψη του ισχυ­ρι­σμού περί εξάρ­τη­σης.