“Το μεγαλείο της ανιδιοτελούς προσφοράς…”

Το μεγα­λείο της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς, περι­γρά­φει σε ανάρ­τησή του στον προ­σω­πικό του λογα­ρια­σμό στο fb, ο Περι­φε­ρειάρ­χης κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, μέσα από μια μια συγκι­νη­τική ιστορία που συνέβη σήμερα στα γραφεία της Περι­φέ­ρειας:

Συγκε­κρι­μένα ανα­φέ­ρει

“Η σημε­ρινή μέρα, έκρυβε για εμένα και τους συνερ­γά­τες μου ένα υπέροχο μήνυμα κου­ρά­γιου και αισιο­δο­ξίας. Ηρθε στο πρόσωπο μίας κυρίας που επι­σκέ­φθηκε τα γραφεία μας το πρωί, με σκοπό να μας παρα­δώ­σει χρήματα για την ενί­σχυση του αγώνα που δίνουμε να εξο­πλί­σουμε τα νοσο­κο­μεία μας όσο το δυνατόν καλύ­τερα. Την ευχα­ρι­στή­σαμε για την σκέψη της και την εμπι­στο­σύνη και της εξη­γή­σαμε ότι δεν μπο­ρούμε να δεχθούμε χρήματα. Μία ώρα μετά, δεχθή­καμε ένα τηλέ­φωνο από μία επι­χεί­ρηση εμπο­ρίας ιατρι­κών ειδών. Ο ιδιο­κτή­της της επι­χεί­ρη­σης, μας έκανε γνωστό πως η κυρία που μας είχε επι­σκε­φθεί το πρωί, τον επι­σκέ­φθηκε και του παρέ­δωσε ένα χρη­μα­τικό ποσό για να ενι­σχύ­σει τις παραγ­γε­λίες της Περι­φέ­ρειας σε ιατρικό εξο­πλι­σμό. Ενα μεγάλο χρη­μα­τικό ποσό.
Κάλεσα την συμπο­λί­τισσα μας στο τηλέ­φωνο και δυσκο­λεύ­τηκα πολύ να εκφράσω με λόγια τα αισθή­ματα μας και το πόσο κου­ρά­γιο και δύναμη μας έδωσε για τη συνέ­χεια. Το μόνο που ζήτησε είναι να δια­τη­ρη­θεί η ανω­νυ­μία της.
Πραγ­μα­τικά, σήμερα, τόσο οι συνερ­γά­τες μου όσο και εγώ, πήραμε απί­στευτη δύναμη.
Απο έναν άνθρωπο που δεν γνω­ρί­ζουμε και που μου ζήτησε μόνο την ιδιω­τι­κό­τητα της ανω­νυ­μίας.
Αυτές η περί­ο­δος που ζούμε είναι ούτως η άλλως ιστο­ρικά μονα­δική αλλά όταν στέ­κε­σαι μπροστά στο μεγα­λείο της ανθρώ­πι­νης ψυχής, λυγί­ζεις. Λυγί­ζεις από σεβασμό.
Το ευχα­ρι­στώ είναι πολύ λίγο.
Για αυτές τις στιγμές, αυτές τις εμπει­ρίες, αυτά τα συναι­σθή­ματα, μπορείς να αντέ­ξεις τα πάντα. Και θα αντέ­ξουμε.
Ταπεινά προ­σκυνώ το μεγα­λείο της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς και ευγνω­μονώ για την εμπι­στο­σύνη που είναι ενέρ­γεια για την δύσκολη συνέ­χεια.
“Ο άνθρω­πος για να λέγεται Ανθρω­πος, πρέπει να αφιε­ρώ­σει όλες του τις δυνά­μεις” γράφει μια Γαλλίδα συγ­γρα­φέας. Αλλο να το δια­βά­ζεις και άλλο να το ζείς !
Οσο υπάρ­χουν στην κοι­νω­νία αυτοί οι Ανθρω­ποι, αξίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε μάχης.
Για το λαμπρό και ανώτερο, που θα είναι πάντα εκεί. Άλλοτε ορατό και άλλοτε όχι.
Ναι, θα τα κατα­φέ­ρουμε.