Σάββας Καραντζιάς: «Η μουσική είναι μια πανίσχυρη γλώσσα που ενώνει και γεφυρώνει αποστάσεις»

Ο Σάββας Καραν­τζιάς γεν­νή­θηκε στη Ρόδο το 1981. Ξεκί­νησε τις σπουδές του στην κλασική κιθάρα με καθη­γή­τρια την Παρα­σκευή Μαλα­ματή στο Ωδείο A. Κορέλλι το 1995 και απ’ τον Ιούνιο του 2014 είναι διπλω­μα­τού­χος κλα­σι­κής κιθάρας με «Αριστα». Απ’ το 1991 έως το 1996 παρα­κο­λού­θησε μαθή­ματα μονω­δίας στο Ωδείο A. Κορέλλι στην τάξη του Νικό­λαου Πετρίδη, συμ­με­τέ­χο­ντας σε διάφορα μουσικά δρώμενα σε όλη την Ελλάδα.

To 2012 ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές του στη Σχολή Ανώ­τε­ρων Θεω­ρη­τι­κών στο Τμήμα Αρμο­νίας και Αντί­στι­ξης στο Ωδείο A. Κορέλλι απο­κτώ­ντας τα πτυχία του με βαθμό «Άριστα Παμ­ψη­φεί». Παράλ­ληλα, συνε­χί­ζει τις σπουδές του στα γνω­στικά αντι­κεί­μενα: Ενορ­χή­στρωση και Σύνθεση με καθη­γητή έναν από τους πιο σημα­ντι­κούς Έλληνες συν­θέ­τες, τον κ. Νίκο Χαρι­ζάνο. Εμφα­νί­στηκε στη δισκο­γρα­φία ως συν­θέ­της το 2015, στο δίσκο «Echomonologues».

Έχει συμ­με­τά­σχει ως σολίστ κιθάρας με τη Συμ­φω­νική Ορχή­στρα Κύπρου στο Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών το 2011 και σε διάφορα μουσικά κον­σέρτα και συναυ­λίες από το 1996 έως και σήμερα. Ως συν­θέ­της έχει συνερ­γα­στεί με τη Χρυσή Ολυ­μπιο­νίκη Χορωδία Ροζάρτε, τη Συμ­φω­νική Ορχή­στρα Αγ. Πετρού­πο­λης, τη Φιλαρ­μο­νική Ορχή­στρα La Marquise, το Μουσικό Σύνολο Όπερας Νέων, το μουσικό σύνολο Ars Nova Ensemble, τον καλ­λι­τε­χνικό διευ­θυ­ντή των μου­σι­κών συνόλων της ΕΡΤ Ανα­στά­σιο Συμε­ω­νίδη, τη Ρόζη Μαστρο­σάββα, τον Anton Kholodenko, την Olga Kim, τον Πανα­γιώτη Γώγο, τον Ανα­στά­σιο Στέλλα, τη Δανάη Κιου­πού­ρο­γλου, τον Δημήτρη Καμα­ρια­νίδη κ.α.

Επίσης, έχει πάρει μέρος στον παγκό­σμιο δια­γω­νι­σμό σύν­θε­σης για κλασική κιθάρα «World Guitar Competition» το 2012 στο Novi Sad της Σερβίας, με το έργο Four errant icons, περ­νώ­ντας στην τελική φάση του δια­γω­νι­σμού. Το 2016 συνέ­θεσε το μου­σι­κο­θε­α­τρικό έργο με τίτλο «Ο κύκλος του 10», το οποίο παρου­σιά­στηκε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακο­γιάν­νης και έχει συνερ­γα­στεί με πολύ σημα­ντι­κούς σκη­νο­θέ­τες, ηθο­ποιούς και χoρογράφους. Το 2017 συν­θέ­τει το Ορα­τό­ριο «Θεο­φά­νης ο Έλληνας», θεμε­λιωτή της ρωσικής αγιο­γρα­φίας, ένα έργο υπό την αιγίδα της βουλής των Ελλήνων.

Σεμνός, δημιουρ­γι­κός, καλ­λιερ­γη­μέ­νος, αει­κί­νη­τος και ταπει­νός, ο Σάββας Καραν­τζιάς, φωτίζει και φωτί­ζε­ται από σεβασμό και αγάπη στην Τέχνη του εκπρο­σω­πώ­ντας διεθνώς την Ελλάδα σε συναυ­λίες, που κατα­δει­κνύ­ουν πως ένας Έλληνας μπορεί να γίνει φάρος και θάλασσα Πολι­τι­σμού.

Στη συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε προς τη “δ” μιλάει για τις τελευ­ταίες δημιουρ­γίες του αλλά και για τη σχέση του με τη μουσική.

• Πρό­σφατα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το Φεστι­βάλ Ευρω­παϊκή Πολυ­φω­νία. Μιλήστε μας για την πορεία του θεσμού και ποιες εκδη­λώ­σεις προ­γραμ­μα­τί­ζο­νται για του χρόνου;

Tο Διεθνές Φεστι­βάλ Ευρω­παϊκή Πολυ­φω­νία διανύει πλέον την όγδοη δημιουρ­γική του χρονιά, έχοντας εξε­λι­χθεί σε έναν σημα­ντικό πολι­τι­στικό θεσμό. Είναι τιμη­τικό και είμαστε ιδιαί­τερα χαρού­με­νοι που το κοινό το έχει αγκα­λιά­σει και το στη­ρί­ζει, ενώ παράλ­ληλα η δράση του ανα­δει­κνύει τη Ρόδο και εκτός συνόρων, φτά­νο­ντας μέχρι την καρδιά της Γαλλίας, στο Παρίσι. Η μεγάλη επι­τυ­χία του, τόσο στο εξω­τε­ρικό όσο και στη Ρόδο, επι­βε­βαιώ­νει τη συνεχή ανοδική πορεία του και τη διεθνή του απήχηση. Πρό­κει­ται για ένα φεστι­βάλ που εξε­λίσ­σε­ται διαρκώς, ενι­σχύ­ο­ντας τον πολι­τι­στικό χαρα­κτήρα της Ρόδου και δημιουρ­γώ­ντας μια μονα­δική γέφυρα ανάμεσα στη σύγ­χρονη τέχνη και τη διεθνή δημιουρ­γία, συμ­βάλ­λο­ντας ουσια­στικά και στην ανά­πτυξη του πολι­τι­στι­κού του­ρι­σμού στο νησί μας.

Το φεστι­βάλ διορ­γα­νώ­νε­ται για τέταρτη συνεχή χρονιά στο Παρίσι, από τις 3 έως τις 5 Ιουλίου 2026, με ένα φιλό­δοξο καλ­λι­τε­χνικό πρό­γραμμα και τη σημα­ντική στήριξη του Δήμου Ρόδου και του Δήμου Παρι­σιού. Οι συνερ­γα­σίες μας επε­κτεί­νο­νται, γνω­ρί­ζο­ντας νέους ανθρώ­πους που επι­θυ­μούν να συμ­βά­λουν στο όραμά μας, κτί­ζο­ντας μαζί. Ανα­φέ­ρο­μαι στον φίλο και γνωστό καθη­γητή Σπύρο Συρό­πουλο, καθώς και στις δύο και­νούρ­γιες γαλ­λι­κές χορω­δίες, Chœur de Grenelle και Dulci Jubilo. Επι­πλέον, το φεστι­βάλ στο Αββαείο του Μπολιέ (Abbaye de Beaulieu) στη Νότια Γαλλία θα φιλο­ξε­νή­σει μέρος των εκδη­λώ­σεων της Πολυ­φω­νίας, ενι­σχύ­ο­ντας την προβολή του φεστι­βάλ και της Ρόδου. Το μεγάλο γεγονός, φυσικά, είναι οι εορ­τα­σμοί του όγδοου φεστι­βάλ στη Ρόδο, από τις 28 Σεπτεμ­βρίου έως τις 10 Οκτω­βρίου 2026, συν­δυά­ζο­ντας δια­φο­ρε­τι­κούς κόσμους και τέχνες, δίνο­ντας έμφαση στη σημασία της εκπαί­δευ­σης και στην προ­ώ­θηση της μου­σι­κής στους νέους. Επι­τρέψτε μου να κρα­τή­σουμε το κοινό σε αναμονή μέχρι την ανα­κοί­νωση του προ­γράμ­μα­τος την ερχό­μενη άνοιξη.

• Τα έργα σας, «Θεο­φά­νης ο Έλληνας», «Αντρέι Ρου­μπλιώφ» και Katharsis παρου­σιά­στη­καν σε πολλές χώρες. Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Αυτή την περίοδο ολο­κλη­ρώνω ένα νέο έργο για μεικτή χορωδία, κρουστά, σόλο τσέλο, αυτο­σχε­δια­στικό βιολί και ηθοποιό με τίτλο «A Contemporary Saint», το οποίο θα παρου­σια­στεί στην καρδιά της Νέας Υόρκης, στο St. Nicholas Greek Orthodox National Shrine, στις 3 Ιουνίου, με τη συμ­με­τοχή της Archdiocesan Cathedral Choir, υπό τη διεύ­θυνση του μαέ­στρου Costas Tsourakis, και στο βιολί τον Χρύ­σανθο Αντω­νίου. Παράλ­ληλα, ξεκινά μία νέα καλ­λι­τε­χνική συνερ­γα­σία με τον καθη­γητή Δρ. Σπύρο Συρό­πουλο και τον συν-καλλιτεχνικό διευ­θυ­ντή του φεστι­βάλ και βιο­λο­νί­στα Χρύ­σανθο Αντω­νίου. Θα έχουμε τη χαρά να παρου­σιά­σουμε σε σημα­ντι­κούς χώρους — με αφε­τη­ρία το Πανε­πι­στή­μιο της Σορ­βόν­νης στο Παρίσι, τον Ιούλιο του 2026 — ένα νέο πρό­τζεκτ βασι­σμένο στα επει­σό­δια της Οδύσ­σειας, μέσα από μια δομη­μένη σύνδεση αφή­γη­σης και πρω­τό­τυ­πης μου­σι­κής δημιουρ­γίας. Εμπνευ­σμένο από την παρά­δοση των ραψω­διών, το έργο ανα­δει­κνύει τη δια­χρο­νική, πολυ­φω­νική και δια­πο­λι­τι­σμική διά­σταση του Ομη­ρι­κού έπους. Πρό­κει­ται για ένα σύγ­χρονο μουσικό έργο σε δική μου σύνθεση, με την επι­μέ­λεια των κει­μέ­νων από τον καθη­γητή Σπύρο Συρό­πουλο, και την ερμη­νεία του βιολιού σε αυτο­σχε­δια­στική προ­σέγ­γιση.

Είμαστε επίσης πολύ ενθου­σια­σμέ­νοι που θα έχουμε την ευκαι­ρία, μαζί με τους συνερ­γά­τες μου, να παρου­σιά­σουμε το έργο «Katharsis» τον Ιούλιο σε διά­φο­ρες πόλεις της Γαλλίας. Αυτό μας γεμίζει ιδιαί­τερη χαρά, καθώς το κοινό έχει ήδη αγα­πή­σει το συγκε­κρι­μένο έργο.

-Μιλήστε μου για τη σχέση σας με τη μουσική. Πώς προ­έ­κυψε και απο­φα­σί­σατε να αφιε­ρω­θείτε σε αυτή;

Κατά το πέρασμα των χρόνων, η σχέση μου με τη μουσική δεν είναι ποτέ η ίδια· είναι πολυ­διά­στατη. Άλλοτε απο­τε­λεί μια ανάγκη έκφρα­σης και άλλοτε μια διαρκή ανα­ζή­τηση, σαν ένα παιδί που ψάχνει και ανα­κα­λύ­πτει ένα και­νούρ­γιο παι­χνίδι. Νιώθω πως είναι αυτό που με συνδέει με τον κόσμο.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η μουσική είναι μέρος της ζωής μου, καθώς μεγά­λωσα σε ένα σπίτι όπου ήταν πάντα παρούσα, κυρίως λόγω της μητέρας μου, η οποία είναι καθη­γή­τρια πιάνου. Θυμάμαι από πολύ μικρός να ακούω στο πιάνο διάφορα είδη μου­σι­κής όταν έπαιζε η μητέρα μου — από κλασική μουσική μέχρι Χατζη­δάκη — και εμένα, με την πρώτη ευκαι­ρία, να πηγαίνω και να σκαλίζω τα πλήκτρα.

Όσο μεγά­λωνα, άρχισα να εξε­ρευνώ και να σπου­δάζω τη μουσική πιο συστη­μα­τικά. Στην εφηβεία άρχισα να γράφω τα πρώτα μου τρα­γού­δια και αφο­σιώ­θηκα στη μουσική χωρίς καν να το κατα­λάβω. Απλά συνέβη.

• Τι μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε στους γονείς για να μάθουν στα παιδιά τους να αγαπούν τη μουσική και μάλιστα σε παρα­με­θό­ριες περιο­χές όπως τα νησιά όπου η πρό­σβαση είναι δύσκολη;

Καταρ­χάς, να πούμε πως οι γονείς που ζουν και μεγα­λώ­νουν παιδιά σε παρα­με­θό­ριες περιο­χές είναι πραγ­μα­τι­κοί ήρωες, καθώς υπάρ­χουν περιο­χές και νησιά όπου οι άνθρω­ποι δεν έχουν πρό­σβαση ούτε στα βασικά — πόσω μάλλον στην τέχνη και στη μουσική. Γνω­ρί­ζο­ντας τις δυσκο­λίες και την από­σταση, που απο­τε­λεί μεγάλο εμπόδιο, θα έλεγα στους γονείς να μην επι­τρέ­ψουν όλα αυτά να σταθούν εμπόδιο στο να ανα­κα­λύ­ψουν τα παιδιά τους τον κόσμο της μου­σι­κής. Άλλωστε, η μουσική είναι μια πανί­σχυρη γλώσσα που ενώνει και γεφυ­ρώ­νει απο­στά­σεις.

Ενθαρ­ρύ­νετε τα παιδιά σας, όσο μπο­ρείτε, να ασχο­λη­θούν με τη μουσική, ώστε να τους δώσει φωνή και να τα συν­δέ­σει με τον έξω κόσμο.