Στο Εφετείο Δωδεκανήσου τρεις υποθέσεις υπεξαίρεσης “επενδύσεων” από τραπεζικό διευθυντή

Ενώπιον του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου θα ανα­βιώ­σουν την 21η Σεπτεμ­βρίου 2018 τρεις υπο­θέ­σεις υπε­ξαί­ρε­σης κατα­θέ­σεων ως και “επεν­δύ­σεων” από πρώην τρα­πε­ζικό διευ­θυ­ντή κεντρι­κού υπο­κα­τα­στή­μα­τος συστη­μι­κής τρά­πε­ζας στο νησί της Ρόδου, μετά από εφέσεις που άσκησαν τα διάδικα μέρη κατά ισά­ριθ­μων απο­φά­σεων, που εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, οι αγωγές έχουν υπο­βλη­θεί από τον δικη­γόρο κ. Παντελή Απο­στολά και οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι η τράπεζα όχι μόνο φέρει αντι­κει­με­νική ευθύνη διότι ο τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής ήταν προ­στη­θείς υπάλ­λη­λός της αλλά και περαι­τέρω διότι δεν τους απο­ζη­μί­ωσε εις ολό­κλη­ρον για την θετική ζημία που υπέ­στη­σαν.

Ο ενα­γό­με­νος πρώην τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής, με τις προ­τά­σεις του, ομο­λό­γησε εμμέσως πλην σαφώς τις υπε­ξαι­ρέ­σεις και αντι­λέ­γει για το ύψος της ηθικής βλάβης που διεκ­δι­κούν τα τρία θύματα.

Πιο συγκε­κρι­μένα το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκανε δεκτή την αγωγή που άσκησε κατά της τρά­πε­ζας και του τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή ένας ομο­γε­νής από το Βέλγιο.

Με την απόφαση, που εκδό­θηκε, υπο­χρε­ώ­νε­ται η τράπεζα να του κατα­βά­λει το ποσό των 447.485,66 ευρώ και τον πρώην υπάλ­ληλό της να του κατα­βά­λει το ποσό των 15.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την ολο­σχερή εξό­φληση.

Θυμί­ζουμε ότι ο τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής συν­δε­ό­ταν φιλικά με τον ενά­γο­ντα.

Όπως δια­τεί­νε­ται, ο τελευ­ταίος, εξαι­τίας της φιλικής τους σχέσης απο­φά­σισε να επεν­δύ­σει τις κατα­θέ­σεις του στην τράπεζα, που έφτασαν στα 910.286,98 ευρώ.

Ο τρα­πε­ζι­κός, όπως εκθέτει, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την θέση του, προ­έ­βαινε, εν αγνοία του, από τους λογα­ρια­σμούς του ταμιευ­τη­ρίου, σε τμη­μα­τι­κές εκτα­μιεύ­σεις δια­φό­ρων χρη­μα­τι­κών ποσών, με απο­τέ­λε­σμα να υπο­λεί­πο­νται οι πραγ­μα­τι­κές κατα­θέ­σεις του συνο­λικά κατά το ποσό των 432.486,66 ευρώ, υπο­γρά­φο­ντας τα εκά­στοτε εκδι­δό­μενα με την ανάληψη παρα­στα­τικά έγγραφα, πλα­στο­γρα­φώ­ντας την υπο­γραφή του.

Για την συγκά­λυψη των αξιό­ποι­νων πράξεών του και προ­κει­μέ­νου να μην τις ανα­κα­λύ­ψει, επειδή, μετά την υπε­ξαί­ρεση του εκά­στοτε χρη­μα­τι­κού ποσού, θα φαι­νό­ταν και στο βιβλιά­ριο κατα­θέ­σεων ταμιευ­τη­ρίου η ανάληψη, αλλά και στην νέα από­δειξη προ­θε­σμια­κής κατά­θε­σης, το ποσό που ήδη είχε αφαι­ρε­θεί από τον λογα­ρια­σμό του, ο τρα­πε­ζι­κός κρα­τούσε το πραγ­μα­τικό βιβλιά­ριο κατα­θέ­σεων, ενώ στον μηνυτή παρέ­διδε ένα πλαστό βιβλιά­ριο, όπου εμφα­νι­ζό­ταν η εικο­νική κίνηση του λογα­ρια­σμού του.

Επι­πλέον υπο­στη­ρί­ζει ότι του παρέ­δωσε μια από­δειξη προ­θε­σμια­κής κατά­θε­σης για κεφά­λαιο 324.364,25 ευρώ, με ημε­ρο­μη­νία λήξης 2-7-2015, και με επι­τό­κιο 5,50%, που όπως απο­δεί­χτηκε ήταν πλαστή.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η τράπεζα δεν τήρησε τις υπο­χρε­ώ­σεις σαφούς πλη­ρο­φό­ρη­σης και την επι­βαλ­λό­μενη από την καλή πίστη γενική υπο­χρέ­ωση πρό­νοιας και ασφά­λειας στις συναλ­λα­γές, ενώ απέρ­ριψε τους ισχυ­ρι­σμούς της ότι δεν την συν­δέ­ουν σχέσεις πρό­στη­σης με τον πρώην υπάλ­ληλό της.

Η δεύτερη αγωγή, υπο­βλή­θηκε από μια 82χρονη άκληρη χήρα, γνωστού εμπόρου του νησιού. Τον Μάιο του 2012 ο σύζυγος της 82χρονης, είχε συν­δε­θεί φιλικά με τον τρα­πε­ζικό. Η 82χρονη επι­ση­μαί­νει ότι ο τρα­πε­ζι­κός, όταν ο σύζυγός της, λόγω της κρίσης του ζήτησε τον Ιούνιο του 2010 να ανα­λά­βει τις κατα­θέ­σεις τους, ύψους 480.000 ευρώ (είχε αντί­στοι­χου ποσού προ­θε­σμια­κές κατα­θέ­σεις), τον έπεισε να μην το πράξει.

Εκμε­ταλ­λευό­με­νος την ανωτέρω θέση του, φέρεται να προ­έ­βαινε, εν αγνοία της, από τους δύο λογα­ρια­σμούς της (ταμιευ­τη­ρίου) σε τμη­μα­τι­κές εκτα­μιεύ­σεις δια­φό­ρων χρη­μα­τι­κών ποσών, που ανέρ­χο­νταν συνο­λικά σε 190.000 ευρώ, υπο­γρά­φο­ντας τα εκά­στοτε εκδι­δό­μενα με την ανάληψη παρα­στα­τικά έγγραφα, πλα­στο­γρα­φώ­ντας την υπο­γραφή της και του ήδη απο­βιώ­σα­ντος συζύγου της, όσο ζούσε.

Για την συγκά­λυψη των αξιό­ποι­νων πράξεών του φέρεται να κρα­τούσε το πραγ­μα­τικό βιβλιά­ριό της, όπου απει­κο­νί­ζετο η πραγ­μα­τική κίνηση του λογα­ρια­σμού, ενώ στην ίδια παρέ­διδε πλαστό βιβλιά­ριο, όπου εμφα­νι­ζό­ταν η εικο­νική κίνηση του λογα­ρια­σμού.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο υπο­χρέ­ωσε την τράπεζα να της κατα­βά­λει το ποσό των 200.200 ευρώ και τον πρώην υπάλ­ληλο της το ποσό των 10.000 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την ολο­σχερή εξό­φληση.

Η τρίτη αγωγή υπο­βλή­θηκε από μια 85χρονη άκληρη, συντα­ξιούχο τρα­πε­ζικό υπάλ­ληλο.

Με την πρω­τό­δικη απόφαση ανα­γνω­ρί­ζε­ται η ευθύνη της τρά­πε­ζας από τις αδι­κο­πρα­ξίες του προ­στη­θέ­ντος υπαλ­λή­λου της και δια­τάσ­σε­ται να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το ποσό των 210.000 ευρώ για την θετική και ηθική βλάβη που της προ­ξε­νή­θηκε. Ο πρώην τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής δια­τάσ­σε­ται να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το χρη­μα­τικό ποσό των 10.000 ευρώ για την ηθική της βλάβη.

Η 85χρονη, υπο­στή­ριξε ότι ο ενα­γό­με­νος τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής προ­έ­βαινε, εν αγνοία της, από τον λογα­ρια­σμό ταμιευ­τη­ρίου της, σε τμη­μα­τι­κές εκτα­μιεύ­σεις δια­φό­ρων χρη­μα­τι­κών ποσών (που ανέρ­χο­νται συνο­λικά σε 200.000 ευρώ), υπο­γρά­φο­ντας τα εκά­στοτε εκδι­δό­μενα με την ανάληψη παρα­στα­τικά έγγραφα, πλα­στο­γρα­φώ­ντας την υπο­γραφή της.

Ο τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής, όπως έγραψε η “δημο­κρα­τική”, διώ­κε­ται για τρία κακουρ­γή­ματα, με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του νόμου περί κατα­χρα­στών του Δημο­σίου (Ν. 1608/50) και συγκε­κρι­μένα:

– Για υπε­ξαί­ρεση στην υπη­ρε­σία κατ’ εξα­κο­λού­θηση, τελε­σθείσα από υπαίτιο που μετα­χει­ρί­στηκε ιδιαί­τερα τεχνά­σματα, ενερ­γώ­ντας επί μακρόν και το αντι­κεί­μενο της πράξης είναι ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας και υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ σε βάρος τρά­πε­ζας που εδρεύει στην ημεδαπή.

– Για πλα­στο­γρα­φία μετά χρήσεως κατ’ εξα­κο­λού­θηση, κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια, τελε­σθείσα από υπαίτιο που μετα­χει­ρί­στηκε ιδιαί­τερα τεχνά­σματα, ενερ­γώ­ντας επί μακρόν και το αντι­κεί­μενο της πράξης είναι ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας και υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ σε βάρος τρά­πε­ζας που εδρεύει στην ημεδαπή.

– Για απάτη κατ’ εξα­κο­λού­θηση και κατά συρροή, τελε­σθείσα κατ’ επάγ­γελμα και κατά συνή­θεια εκ της οποίας η ζημία που προ­έ­κυψε και η αντί­στοιχη ωφέλεια υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ.