Επιστολή Κρεμαστινού στα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

Αναρ­τή­θηκε χθες στην ιστο­σε­λίδα του καθη­γητή Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού (www.kremastinos.gr) το κείμενο της επι­στο­λής που απέ­στειλε στα μέλη του Πολι­τι­κού Συμ­βου­λίου του ΠΑΣΟΚ, σχετικά με την ανα­συ­γκρό­τηση του κόμ­μα­τος.

Η επι­στολή είναι η εξής:

«Αθήνα, 6 Ιουλίου 2014

Προς τον Πρόεδρο, τον Γραμ­μα­τέα και τα μέλη του Πολι­τι­κού Συμ­βου­λίου του ΠΑΣΟΚ

Είναι ιστο­ρι­κής σημα­σίας οι απο­φά­σεις που τώρα θα πάρει για την ανα­συ­γκρό­τηση του κόμ­μα­τος το Πολι­τικό Συμ­βού­λιο και η Κεντρική Επι­τροπή.

Έχω χρέος να υπεν­θυ­μίσω ότι για δύο του­λά­χι­στον πρω­το­βου­λίες του, η ιστορία θα Tου δώσει την αρμό­ζουσα θέση. Εννοώ τον Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Η πρώτη πρω­το­βου­λία του ήταν ότι για πρώτη φορά στη χώρα δομή­θηκε δημο­κρα­τικά ένα κόμμα, με οργα­νώ­σεις, τοπικές, τομε­α­κές, κλα­δι­κές κλπ., οι οποίες εκφρά­ζο­ντας τη γνώμη τους, ουσια­στικά μετεί­χαν στο πολι­τικό γίγνε­σθαι της χώρας. O Aνδρέας Παπαν­δρέου μάλιστα πίστευε και τόνιζε στους συνερ­γά­τες του ότι χωρίς οργα­νω­μένο κόμμα, θα ήταν αδύ­να­τον να κυβερ­νή­σει. Την πρω­το­βου­λία του αυτή αντέ­γραψε ακόμα και η συντη­ρη­τική παρά­ταξη, που μέχρι τότε κυβερ­νούσε τη χώρα παλαιο­κομ­μα­τικά χωρίς δομή κόμ­μα­τος. Έτσι απαλ­λά­χτηκε ο τόπος από τους επαγ­γελ­μα­τίες κομ­μα­τάρ­χες που απο­τέ­λε­σαν το βάθρο του παλαιο­κομ­μα­τι­σμού.

Η δεύτερη μεγάλη προ­σφορά του ήταν ότι για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο εμφα­νί­στηκε κόμμα στη Βουλή των Ελλήνων που λεγόταν σοσια­λι­στικό και το οποίο μάλιστα κυβέρ­νησε τη χώρα για πολλά χρόνια. Μετά τον θάνατό του, σιγά-σιγά η δημο­κρα­τική οργά­νωση του κόμ­μα­τος κατέστη υπο­τυ­πώ­δης και σήμερα δυστυ­χώς υπάρ­χουν προ­τά­σεις ακόμα και για δημιουρ­γία ενός νέου κόμ­μα­τος που δεν θα περιέ­χει τη λέξη «σοσια­λι­στικό».

Εάν λει­τουρ­γού­σαν οι οργα­νώ­σεις του κόμ­μα­τος, το ΠΑΣΟΚ δεν θα υφί­στατο την περι­πέ­τεια που ακο­λού­θησε το Καστε­λό­ριζο, γιατί απλού­στατα θα δινόταν η ευκαι­ρία στις οργα­νώ­σεις αυτές να εκφρα­στούν για το κατά πόσο απο­δέ­χο­νται τον δρόμο που ακο­λου­θή­θηκε.

Έτσι, θα λάμβανε μεν η ηγεσία του κόμ­μα­τος τις απο­φά­σεις της, όμως γνω­ρί­ζο­ντας τη γνώμη των οργα­νώ­σεών του, είμαι βέβαιος ότι θα απέ­φευγε το μεγάλο λάθος. Να ανα­λά­βει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ μόνο του την ευθύνη της αντι­με­τώ­πι­σης της χρε­ο­κο­πίας της χώρας, λαμ­βά­νο­ντας δυσβά­στα­χτα για τον μικρο­με­σαίο χώρο μέτρα.

Το ίδιο ισχύει και για τη συμ­με­τοχή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρ­νηση. Tο SPD αφού επί μεγάλο χρονικό διά­στημα δια­πραγ­μα­τευό­ταν τους όρους, με κάθε λεπτο­μέ­ρεια, για τη συμ­με­τοχή του στην κυβέρ­νηση της Γερ­μα­νίας, μετά από δια­βου­λεύ­σεις σε όλα τα επίπεδα, τελικά έθεσε σε ψηφο­φο­ρία στις οργα­νώ­σεις του τη συμ­με­τοχή του SPD στην κυβέρ­νηση. Με τον τρόπο αυτό, εξα­σφα­λί­στηκε και η δημο­κρα­τική ετυ­μη­γο­ρία του κόμ­μα­τος αλλά κυρίως η συσπεί­ρωση και η ομόνοιά του.

Με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να αντι­με­τω­πί­ζαμε και εμείς τη συμ­με­τοχή μας στην κυβέρ­νηση.

Προ­σω­πικά, όχι μόνο στήριξα για αρχηγό του κόμ­μα­τος τον Ευάγ­γελο Βενι­ζέλο αλλά και προ­σπά­θησα να μην ενθαρ­ρύνω καμία άλλη υπο­ψη­φιό­τητα σε όσους με είχαν ρωτήσει επ’ αυτού, γιατί πίστευα ότι o νέος Πρό­ε­δρος απαλ­λαγ­μέ­νος από «αυλές» και «Ηρα­κλείς του στέμ­μα­τος», θα μπο­ρούσε όχι μόνο να διοι­κή­σει αξιο­κρα­τικά το κόμμα, αλλά κυρίως θα του επέ­τρεπε να ανα­διορ­γα­νώ­σει ένα κόμμα κατά τα πρότυπα του SPD ή κάποιου ανα­λό­γου ευρω­παϊ­κού σοσια­λι­στι­κού κόμ­μα­τος.

Όσον αφορά τις συνερ­γα­σίες, ένα ισχυρό και δημο­κρα­τικά δομη­μένο σύγ­χρονο σοσια­λι­στικό κόμμα, θα μπορεί να είναι ένας αξιό­πι­στος συνο­μι­λη­τής με άλλα συγγενή κόμματα και όχι με άτομα που ηγού­νται ανύ­παρ­κτων κοι­νο­βου­λευ­τικά κομ­μά­των. Τα άτομα εάν δεν δια­φο­ρο­ποιού­νται ιδε­ο­λο­γικά, έχουν ασφαλώς θέση στο κόμμα, όμως ως συνο­μι­λη­τές ενδια­φέ­ρο­νται περισ­σό­τερο για την προ­σω­πική τους επι­βί­ωση παρά για τη δημιουρ­γία ενός ενιαίου φορέα, όπως ακριβώς τον ίδρυσε και τον έφερε στην εξουσία ο Ανδρέας Παπαν­δρέου.

Πιστεύω ότι εάν το ΠΑΣΟΚ δεν προ­χω­ρή­σει τώρα άμεσα στη δημο­κρα­τική ανα­διορ­γά­νωσή του, με ένα γνήσιο αντι­προ­σω­πευ­τικό συνέ­δριο κατά τα ευρω­παϊκά πρότυπα, ή τυχόν απο­ποι­η­θεί τον όρο «σοσια­λι­στικό», υπο­κα­θι­στώ­ντας τον με ορο­λο­γίες από το φυτικό βασί­λειο, τότε δεν θα έχει κανένα μέλλον. Αντί­θετα, τα ποτάμια, τα ρυάκια και οι παρα­πό­τα­μοι, που ουδείς γνω­ρί­ζει από πού πηγά­ζουν και πού εκβάλ­λουν, θα παρα­σύ­ρουν τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που από το 1974 μέχρι το 2009 το εμπι­στεύ­θηκε.

Με εκτί­μηση,

Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός»