Παναγιώτης Σταμάτης στον RV: “Η Ρόδος δέσμια του τοπικού κομπλεξισμού – Παρακατιανή, πτωχευμένη αριστοκράτισσα”

«Με τον Α. Κο­λιά­δη κλεί­σα­με 15 ρα­ντε­βού και εί­χα­με 15 στη­σί­μα­τα. Τον έχου­με πάρει 50 φορές τη­λέ­φω­νο…“σε παίρ­νω πίσω”  δεν μας πήρε ποτέ. Αν δεν έχου­με σαν δή­μαρ­χοι και σαν δη­μο­τι­κή αρχή τη διά­θε­ση να συ­νερ­γα­στού­με με ομά­δες αν­θρώ­πων που έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να προ­σφέ­ρουν, τότε εί­μα­στε χα­μέ­νοι»

Η Ρόδος, η πόλη που κά­πο­τε η Ρω­μαϊ­κή Αυ­το­κρα­το­ρία απάλ­λασ­σε από φό­ρους λόγω της απα­ρά­μιλ­λης ομορ­φιάς της, σή­με­ρα θυ­μί­ζει σκιά του εαυ­τού της. Αυτό είναι το βα­σι­κό συ­μπέ­ρα­σμα της  συ­νέ­ντευ­ξης του γε­ω­πό­νου Πα­να­γιώ­τη Στα­μά­τη,  στη Ρένα Παυ­λά­κη και στο Πρω­ι­νό Xpress,  ο οποί­ος μί­λη­σε για τον το­πι­κό κο­μπλε­ξι­σμό  υπεύ­θυ­νο για την πα­θο­γέ­νεια που κρατά το νησί δέ­σμιο της πα­ρακ­μής.

Ο κ. Στα­μά­της, εκ­προ­σω­πώ­ντας την ΚΟΙΝ­ΣΕΠ «Από Μη­χα­νής Άν­θρω­πος», ως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή αυτής της νο­ο­τρο­πί­ας, επέ­κρι­νε δρι­μύ­τα­τα την πα­ροι­μιώ­δη αδια­φο­ρία του Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη απέ­να­ντι  στο αί­τη­μά τους για συ­νά­ντη­ση μαζί του, προ­κει­μέ­νου να του κα­τα­θέ­σουν προ­τά­σεις για  την ανα­βάθ­μι­ση του τόπου. Όπως εξή­γη­σε, η πρό­θε­ση δεν ήταν να αντι­πο­λι­τευ­τούν, αλλά να προ­σφέ­ρουν. Να φέ­ρουν ιδέες, τε­χνο­γνω­σία, συ­νερ­γα­σί­ες και λύ­σεις. Μία από τις βα­σι­κές τους προ­τά­σεις αφο­ρού­σε τη Ρο­δια­κή Έπαυ­λη, για την οποία ει­ση­γή­θη­καν τη δη­μιουρ­γία ενός δια­βαλ­κα­νι­κού πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κού κέ­ντρου, με έναν βο­τα­νι­κό και ιστο­ρι­κό κήπο υψη­λού επι­πέ­δου, στα πρό­τυ­πα του κήπου Μο­ντα­λα­μπερ στην Παλιά Πόλη. Και όμως, όπως κα­τήγ­γει­λε, η δη­μο­τι­κή αρχή δεν αντα­πο­κρί­θη­κε ποτέ ου­σια­στι­κά.

«Με τον Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη κλεί­σα­με 15 ρα­ντε­βού και εί­χα­με 15 στη­σί­μα­τα. Τον έχου­με πάρει 50 φορές τη­λέ­φω­νο…“σε παίρ­νω πίσω”  δεν μας πήρε ποτέ.  Είναι που είναι στρα­βό το κλίμα, αλλά αν δεν έχου­με σαν δή­μαρ­χοι και σαν δη­μο­τι­κή αρχή τη διά­θε­ση να συ­νερ­γα­στού­με με ομά­δες αν­θρώ­πων που έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να προ­σφέ­ρουν, τότε εί­μα­στε χα­μέ­νοι» ανέ­φε­ρε,  απο­τυ­πώ­νο­ντας  μια συ­νο­λι­κή άρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας με ενερ­γούς πο­λί­τες που επι­διώ­κουν να συμ­βά­λουν ου­σια­στι­κά.

«Το­πι­κός κο­μπλε­ξι­σμός, έτσι το χα­ρα­κτη­ρί­ζω εγώ», είπε με έμ­φα­ση, δί­νο­ντας μά­λι­στα πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ριε­χό­με­νο σε αυτόν τον όρο. Πρό­κει­ται, όπως εξή­γη­σε, για μια πα­θο­λο­γία που εκ­δη­λώ­νε­ται όταν οι δη­μο­τι­κές αρχές αδυ­να­τούν ή δεν επι­θυ­μούν να συ­νερ­γα­στούν με αν­θρώ­πους που έχουν γνώση, διά­θε­ση, προ­τά­σεις και πρό­σβα­ση σε χρη­μα­το­δο­τι­κά ερ­γα­λεία ή δί­κτυα υπο­στή­ρι­ξης. Κατά τον ίδιο, αντί οι δη­μο­τι­κές αρχές να αξιο­ποιούν ενερ­γούς και ικα­νούς πο­λί­τες, αντι­με­τω­πί­ζουν κάθε πρω­το­βου­λία με κα­χυ­πο­ψία και εσω­στρέ­φεια:

«Αν είσαι μά­γκας σαν δή­μαρ­χος, θα τους απορ­ρο­φή­σεις τους αν­θρώ­πους αυ­τούς μέσα στη δική σου ομάδα. Είσαι ένας “κυ­νη­γός”  τα­λέ­ντων πο­λι­τών οι οποί­οι μπο­ρεί να προ­σφέ­ρουν σε αυτό τον τόπο. Τους κα­λείς, έρ­χε­σαι και ερ­γά­ζε­σαι μαζί τους, πα­ρά­γεις έργο και στα­δια­κά τους απορ­ρο­φάς εφό­σον τους εν­δια­φέ­ρει η πο­λι­τι­κή να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή.»

“Εχου­με συ­νη­θί­σει την ασχή­μια”

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του, ο Πα­να­γιώ­της Στα­μά­της έθιξε και την εξοι­κεί­ω­ση της κοι­νω­νί­ας με την εγκα­τά­λει­ψη, την οποία χα­ρα­κτή­ρι­σε εξί­σου επι­κίν­δυ­νη με την αδια­φο­ρία της εξου­σί­ας. Πε­ριέ­γρα­ψε μια Ρόδο που έχει μάθει να ζει με την ασχή­μια, να τη θε­ω­ρεί σχε­δόν φυ­σιο­λο­γι­κή, να πα­νη­γυ­ρί­ζει για αυ­το­νό­η­τα πράγ­μα­τα και να ανέ­χε­ται ει­κό­νες που σε άλ­λους τό­πους θα προ­κα­λού­σαν του­λά­χι­στον ντρο­πή.

«Έχου­με συ­νη­θί­σει στην ασχή­μια. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι πρέ­πει να πα­νη­γυ­ρί­ζου­με όταν σε μία πλα­τεία Κύ­πρου μετά από 25-30 χρό­νια βγά­ζουν ένα τη­λε­φω­νι­κό θά­λα­μο, την ίδια στιγ­μή που δίπλα τα παρ­τέ­ρια, τα αγριό­χορ­τα ξε­περ­νούν το 1,5 μέτρο», ση­μεί­ω­σε. «Εμείς που έχου­με μάθει να ζούμε και να δη­μιουρ­γού­με ομορ­φιά, γε­λά­με όταν βλέ­που­με τέ­τοιες εκ­δη­λώ­σεις και πα­νη­γυ­ρι­σμούς για κά­ποια πράγ­μα­τα τα οποία είναι αυ­το­νό­η­τα.»

Και συ­νέ­χι­σε με ένα ακόμη χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα από την Παλιά Πόλη: «Προ­χθές τε­λεί­ω­σε ο ερ­γο­λά­βος έξω από την πύλη d’Amboise το πε­ζο­δρό­μιο. Επί τρεις βδο­μά­δες τα μπάζα, οι πα­λέ­τες, τα δί­χτυα ήταν πα­ρα­τη­μέ­να εκεί. Έπρε­πε να γίνει μία ανάρ­τη­ση στο δια­δί­κτυο για να πάει η υπη­ρε­σία και να κα­θα­ρί­σει την πε­ριο­χή».

Η Ρόδος ξε­πε­σμέ­νη αρι­στο­κρά­τισ­σα

«Η Ρόδος δεν της αξί­ζει να έχει αυτή τη μοίρα και δεν αξί­ζει και στον Ρο­δί­τη να ζει σε μια τέ­τοια πόλη», ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Η πιο ισχυ­ρή, ωστό­σο, ει­κό­να της συ­νέ­ντευ­ξης ήταν αναμ­φί­βο­λα ο τρό­πος με τον οποίο πε­ριέ­γρα­ψε τη ση­με­ρι­νή Ρόδο.

«Η ναυαρ­χί­δα ξέ­ρε­τε πού ξε­κι­νά­ει πλέον στη Ρόδο; Από την εί­σο­δο του ξε­νο­δο­χεί­ου μέχρι την πα­ρα­λία που που­λά­νε. Εκεί είναι ναυαρ­χί­δα πραγ­μα­τι­κά η Ρόδος. Από την έξοδο του ξε­νο­δο­χεί­ου και στο υπό­λοι­πο νησί και στην υπό­λοι­πη Ρόδο, δυ­στυ­χώς εγώ τη λέω σαν μια πα­ρα­κα­τια­νή πτω­χευ­μέ­νη αρι­στο­κρά­τισ­σα».