Να συμφωνήσουμε ότι δεν θα μοιάσουμε στο κτήνος

Δεν είναι απλά θλιβερά, αλλά ανα­τρι­χια­στικά τα σχόλια κάτω από το προ­χθε­σινό άρθρο του Νεκτά­ριου Καλο­γή­ρου με το τίτλο «Ένα γράμμα από την Ρόδο για όλους τους Ελληνες» σχετικό με την δομή προσφύγων-μεταναστών στη Ρόδο και με σκοπό όπως εξηγεί ο ίδιος σε «αγα­να­κτι­σμέ­νους» : «να αρθούν οι φόβοι των πολιτών για τους μετα­νά­στες – πρό­σφυ­γες και να ανοίξει ο δρόμος για τη δημιουρ­γία μικρο­δο­μών προ­α­να­χώ­ρη­σης σε ολό­κληρη χώρα. Με τον τρόπο αυτό θα επου­λω­θούν και οι πληγές της κατά­λη­ψης που έχει γίνει στα νησιά μας.» Αδικος κόπος… Με τα γνωστά «τι κάνετε για τους Ελληνες που πεινάνε;» μπερ­δεύ­ο­ντας δύο δια­φο­ρε­τικά πράγ­ματα, μέχρι «απειλές» για delete της «δ» που «χαϊ­δεύει» τους «λαθρο­πί­θη­κους». Είναι σαν να έχει ανοίξει ένα σκο­τεινό υπόγειο και να έχουν βγει όλα τα φαντά­σματα, συν­δυα­σμένα με αβυσ­σα­λέα αμορ­φω­σιά και σε κάποιες περι­πτώ­σεις απλή βλακεία. Μερικές φορές απορώ που βρέθηκε τόσο μίσος. Όχι μίσος μόνο απέ­να­ντι σε πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, αλλά και σε όσου τολμούν να πουν κάτι δια­φο­ρε­τικό.Προς όσους υπεν­θυ­μί­ζουν κάποιες βασικές αρχές του διε­θνούς δικαίου και την ανάγκη να μην ξεχνάμε ποτέ ότι πρέπει να παρα­μεί­νουμε πρω­τί­στως άνθρω­ποι. Ειρω­νείες, βρισιές, μίσος,  δεί­χνουν την ευκολία, με την οποία ορι­σμέ­νοι συμπο­λί­τες μας περνούν από τον πολι­τι­σμό, που βαυ­κα­λί­ζο­νται ότι υπη­ρε­τούν, στη βαρ­βα­ρό­τητα και νοιώ­θουν περή­φα­νοι γι’ αυτό. Φανε­ρώ­νουν κυρίως, την απρο­θυ­μία τους να δια­βά­σουν οτι­δή­ποτε ανα­τρέ­πει την παγιω­μένη αντί­ληψή τους και την ευκολία, με την οποία κατα­φεύ­γουν σε ατάκες , στε­ρού­με­νων επι­χει­ρη­μά­των και πως ορι­σμένα θλιβερά φαι­νό­μενα των ημερών αυτών δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαία. Μπο­ρούμε να έχουμε δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις για θέματα όπως το μετα­να­στευ­τικό και το προ­σφυ­γικό. Αρκεί να συμ­φω­νή­σουμε ότι δεν θα μοιά­σουμε στο κτήνος