Συνέδριο και «παρελάσεις» κομματικών στρατών

Από φίλο ο οποίος παρα­κο­λού­θησε το συνέ­δριο της ΑΔΕΔΥ, το οποίο έγινε γνωστό μετά από θάματα και πράματα τα οποία οδή­γη­σαν τον αρχηγό της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης να ζητήσει παραι­τή­σεις στε­λε­χών του. Γράφει λοιπόν ο κ. Δ. Λου­κί­δης:

« Πάντα είχα την απορία γιατί οι συν­δι­κα­λι­στές δεν μπο­ρού­σαν να βοη­θή­σουν τους εργα­ζό­με­νους. Νομίζω ότι οποίος έρθει να ζήσει κάποιες στιγμές από το 36ο συνέ­δριο της ΑΔΕΔΥ θα κατα­λά­βει.  Το ζήτημα δεν είναι να λυθούν τα προ­βλή­ματα των εργα­ζο­μέ­νων, αλλά πως να επι­βλη­θεί η μια παρά­ταξη στις άλλες!!! Για τους εργα­ζό­με­νους και τα προ­βλή­ματα τους ούτε κου­βέ­ντα!!! Δυο ολό­κλη­ρες μέρες συζη­τού­σαν πως να αυξή­σουν αριθ­μη­τικά τους κομ­μα­τι­κούς στρα­τούς… μόνο αυτό. Και στο τέλος δεν πήραν και απόφαση!!! Η βλακεία και η εγω­πά­θεια βασι­λεύ­ουν.»

Και σου έρχο­νται στο νου οι απερ­γίες, με το σκόρπιο στρά­τευμα να πηγαί­νει και να’ρχεται μπροστά στον ‘ Αγνωστο Στρα­τιώτη. Και σκέ­φτε­σαι πως εάν καλώς κηρύ­χθη­καν οι απερ­γίες, προ­κύ­πτει αδυ­να­μία των μεγάλων οργα­νώ­σεων να ενη­με­ρώ­σουν τους εργα­ζο­μέ­νους, να τους εμπνεύ­σουν και να τους κινη­το­ποι­ή­σουν. Εάν πάλι δεν υπήρχαν πει­στι­κοί λόγοι για αντί­δραση , τότε κακώς κηρύ­χθη­καν οι απερ­γίες. Δεν γίνεται από τη μία να προ­βάλ­λουν οι συν­δι­κα­λι­στές ισο­πέ­δωση δικαιω­μά­των και από την άλλη οι ισο­πε­δω­μέ­νοι να μην τους ακο­λου­θούν για να τα δια­σώ­σουν.Αν προ­σπα­θή­σει κάποιος να σκεφτεί το πως και το γιατί το συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα έχει απο­τύ­χει, θα βρει χιλιά­δες παρα­δείγ­ματα που απο­δει­κνύ­ουν πως οι συν­δι­κα­λι­στές στην Ελλάδα, υπήρξαν οι εκπρό­σω­ποι του πελα­τεια­κού συστή­μα­τος των κομ­μά­των και οι εγγυ­η­τές της απο­τε­λε­σμα­τι­κής σχέσης του ρου­σφε­τιού με την πολι­τική. Οι πρώτοι και καλύ­τε­ροι φορείς του πολι­τι­κού νεο­πλου­τι­σμού που φρό­ντιζε να δημιουρ­γεί συνε­νοχή (μαζί τα φάγαμε τελικά όπως μάθαμε…). Υπο­κρι­τές, που έβλεπαν τον κάθε αγώνα διεκ­δί­κη­σης σαν εφαλ­τή­ριο που τους «πέταγε» απ’ ευθείας στη βου­λευ­τική έδρα. Και βέβαια ψεύτες, εκμε­ταλ­λευ­τές της αγωνίας και ειδι­κούς της κρυφής συν­διαλ­λα­γής. Τώρα πλέον κάτω από τις συν­θή­κες αυτές και όσο περνά ο καιρός, η κρίση στο συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα θέτει ερω­τή­ματα νομι­μο­ποί­η­σης.Τα συν­δι­κάτα δεν εκπρο­σω­πούν παρά μόνο τα κόμματα που τα διοι­κούν. Αν οι εργα­ζό­με­νοι δεν εμπι­στεύ­ο­νται τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ηγεσίες σε τόσο κρί­σι­μες περι­στά­σεις, προ­φα­νώς δεν θα τις εμπι­στευ­θούν ποτέ. Και αφού δεν τους εμπι­στεύ­ο­νται οι εργα­ζό­με­νοι, οι συν­δι­κα­λι­στές δεν μπορούν να κάνουν επ΄ άπειρον ότι δεν κατα­λα­βαί­νουν πως απέ­τυ­χαν. ‘ Οποιος έχει ζήσει από μέσα τον συν­δι­κα­λι­σμό, είχε την ατυχία να τον ακο­λου­θή­σει και να τον παρα­κο­λου­θή­σει, απέ­στρεψε το βλέμμα απο­γοη­τευ­μέ­νος και αηδια­σμέ­νος.΄Οπως απο­στρέ­φουν το βλέμμα και οι άνθρω­ποι που καλούν τώρα να τους ακο­λου­θή­σουν. Οι κινη­το­ποι­ή­σεις απέ­τυ­χαν γιατί η κρίση αντι­προ­σώ­πευ­σης στον συν­δι­κα­λι­σμό είναι πολύ βαθύ­τερη από όσο δείχνει.