Νέα παρέμβαση του Δήμου υπέρ του Δημοτικού Φόρου προς το ΣτΕ – Εχουν λεφτά οι Ροδίτες για τον φόρο!!

Με κατε­πεί­γον έγγραφο προς την Ολο­μέ­λεια των Δικα­στών του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, που υπο­γρά­φε­ται από τον δήμαρχο Ρόδου κ. Φώτη Χατζη­διάκο, η νομική υπη­ρε­σία του Δήμου Ρόδου, επι­διώ­κει με επί­κληση νέων ισχυ­ρι­σμών να ανα­τρέ­ψει την απόφαση της 7μελούς συν­θέ­σεως του ανω­τά­του ακυ­ρω­τι­κού διοι­κη­τι­κού δικα­στη­ρίου για την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τητα του Δημο­τι­κού Φόρου.

Η δημο­τική αρχή υπέβαλε αρμο­δίως και συμπλη­ρω­μα­τική γνω­μο­δό­τη­σης της Επί­κου­ρης Καθη­γή­τριας Φορο­λο­γι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ. κ. Ελένης Θεο­χα­ρο­πού­λου με την οποία επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί υπέρ της δια­τή­ρη­σης του ΔΗΦΟΔΩ υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι οι ανάγκες σε υπη­ρε­σίες είναι μεγάλες διότι το νησί της Ρόδου είναι δεύτερο στη χώρα σε του­ρι­σμό πολυ­τε­λείας και ως εκ τούτου είναι αυξη­μέ­νες οι ανάγκες για έσοδα για την αντι­με­τώ­πιση πρό­σθε­των δαπανών της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Όπως φαί­νε­ται, τον του­ρι­σμό πολυ­τε­λείας, ανα­κά­λυψε η δημο­τική αρχή εξαι­τίας του κιν­δύ­νου κατάρ­γη­σης του ΔΗΦΟΔΩ αφού τα τελευ­ταία έτη του­λά­χι­στον η εικόνα του νησιού φθίνει και το ίδιο οι υπη­ρε­σίες που παρέ­χο­νται από τον Δήμο Ρόδου.

Αυτό που προ­κα­λεί πρό­σθετη εντύ­πωση είναι το γεγονός ότι η δημο­τική αρχή επι­διώ­κει μάλιστα να πείσει ότι οι κάτοι­κοι της Ρόδου είναι υψηλής οικο­νο­μι­κής στάθμης και ως εκ τούτου δεν επι­βα­ρύ­νε­ται το εισό­δημα τους με την κατα­βολή του ΔΗΦΟΔΩ!!

Όπως απε­κά­λυψε η “δημο­κρα­τική”, το ανώτατο ακυ­ρω­τικό διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο με τις υπ΄α­ριθμ. 3930 και 3931/2013 απο­φά­σεις του Β’ Τμή­μα­τος του σε 7μελή σύνθεση έκρινε κατά πλειο­ψη­φία αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον φόρο.

Το Β’ Τμήμα εξέτασε την από 31 Ιουλίου 2006 αίτηση της Κοι­νο­πρα­ξίας με την επω­νυ­μία “Κοι­νο­πρα­ξία Νοσο­κο­μείου Ρόδου ΤΕΡΝΑ Α.Ε. – ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. – ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε. – J & P ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH” και το δια­κρι­τικό τίτλο «Κοι­νο­πρα­ξία Κατα­σκευής Νοσο­κο­μείου Ρόδου», όπως μετο­νο­μά­σθηκε η Κοι­νο­πρα­ξία με την επω­νυ­μία «ΓΕΚ Α.Ε. – ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ Α.Ε. – Α.Τ.Ε. ΓΝΩΜΩΝ Α.Ε. – ΑΒΑΞ Α.Ε. – IMEC GMBH», η οποία παρέστη με τους δικη­γό­ρους Σπυ­ρί­δωνα Μαράτο και Φιλιώ Μεντή κατά του Δήμου Ρόδου, ο οποίος παρέστη με τους δικη­γό­ρους Θεόδωρο Παπα­γε­ωρ­γίου και Γλυ­κε­ρία Σιούτη.

Η δια­δι­κα­σία επα­να­λαμ­βά­νε­ται.

Ο Δήμος Ρόδου δια­τεί­νε­ται ότι με πάγια νομο­λο­γία του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, έχουν απορ­ρι­φθεί μέχρι σήμερα όλα τα ένδικα βοη­θή­ματα και μέσα κατά βεβαιω­τι­κών πράξεων του ΔΗΦΟΔΩ, ο οποίος θεω­ρεί­ται απόλυτα συμ­βα­τός με το Ευρω­παϊκό Δίκαιο και το Σύνταγμα, σύμφωνα και με την επι­κα­λού­μενη στις δίκες από το 1994 Γνω­μο­δό­τηση του Καθη­γητή Διοι­κη­τι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών κ. Σπ. Φλο­γα­ΐτη.

Το Β’ Τμήμα του ΣτΕ έκρινε, με την παρα­πεμ­πτική απόφασή του, ότι οι κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κές συν­θή­κες του χρόνου επι­βο­λής του φόρου 50 περίπου χρόνια μετά την ένωση της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα, είναι «προ­φα­νώς δια­φο­ρε­τι­κές εκείνων που υπήρχαν κατά τα αμέσως επόμενα της ένωσης αυτής έτη και δικαιο­λο­γού­σαν μια ειδική, έναντι άλλων περιο­χών της χώρας με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, μετα­χεί­ριση».

Γίνεται χρήση εκφρά­σεων και επί­κληση συν­θη­κών που θα δικαιο­λο­γού­σαν ενδε­χο­μέ­νως τη δια­φο­ρο­ποί­ηση με βάση γενικά και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια όχι όμως μόνης της Δωδε­κα­νή­σου, μη αρκώ­ντας για την υπο­στή­ριξη του θεσμού «χωρίς συγκε­κρι­μένη εξει­δί­κευση των λόγων που το επι­βάλ­λουν» επί­κληση των άρθρων 102 παρ. 6 και 101 και 106 του Συντάγ­μα­τος για τις νησιω­τι­κές παρα­με­θό­ριες περιο­χές, ούτε του άρθρου 9 του Ν. 11850/198 περί κυρώ­σεως του Ευρω­παϊ­κού Χάρτη της Τοπικής Αυτο­νο­μίας, που ορίζει το δικαί­ωμα και την υπο­χρέ­ωση των ΟΤΑ να έχουν επαρ­κείς ίδιους πόρους από τοπι­κούς φόρους.

Το έγγραφο του δημάρ­χου Ρόδου συνο­δεύ­ε­ται από συμπλη­ρω­μα­τική γνω­μο­δό­τηση της Επί­κου­ρης Καθη­γή­τριας Φορο­λο­γι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ. κ. Ελένης Θεο­χα­ρο­πού­λου.

Στο έγγραφο του δημάρ­χου ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Έχουμε την τιμή να σας δια­βι­βά­σουμε την από 23-9-2014 (συμπλη­ρω­μα­τική) Γνω­μο­δό­τηση της Επί­κου­ρης Καθη­γή­τριας Φορο­λο­γι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ. κ. Ελένης Α. Θεο­χα­ρο­πού­λου, κατόπιν των παρα­πεμ­πτι­κών απο­φά­σεων της 7μελούς του Β’ Τμ. ΣτΕ 3930 και 3931/2013 προς την Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Ειδι­κό­τερα στη συνέ­χεια και των αρ. πρωτ. 2/36550/4-4-2014 Απόψεων Διοί­κη­σης του Δήμου Ρόδου για την απόρ­ριψη των αιτή­σεων αναι­ρέ­σεως της Κοι­νο­πρα­ξίας με την επω­νυ­μία «Κοι­νο­πρα­ξία Νοσο­κο­μείου Ρόδου «ΤΕΡΝΑ Α.Ε.-ΑΚΤΩΡΑ Τ.Ε.- ΕΜΠΕΔΟΣ Α.Ε.-λΡ.ΑΒΑΞ Α.Ε. IMEG GMBH», α)Πρό­σθε­των Λόγων (αρ. καταθ. 4990/2006) μετά των από 16-10-2009 Πρό­σθε­των Λόγων (αρ. καταθ. 1240/2009) για την αναί­ρεση της υπ’αρ. 2006/2005 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς και β) από 5-1-2010 (αρ. καταθ. 3789/2010) για την αναί­ρεση της υπ’αρ. 1051/2008 από­φα­σης τους Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πειραιά, με την ως άνω συμπλη­ρω­μα­τική γνω­μο­δό­τηση προ­κύ­πτει ότι:

Επι­πλέον των περι­γρα­φό­με­νων και τεκ­μη­ριω­μέ­νων στις ως άνω Απόψεις Διοί­κη­σης ουσιω­δών ιδιαι­τε­ρο­τή­των και ικανών στοι­χείων που δικαιο­λο­γούν την μεμο­νω­μένη φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση της Δωδε­κα­νή­σου σε σχέση με τον ΔΗΦΟΔΩ, είναι σε σχέση με τις λοιπές περι­φέ­ρειες της Ελλη­νι­κής Επι­κρά­τειας, ότι η Δωδε­κά­νη­σος δεν είναι μόνο πρώτη σε δείκτη του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας (ανα­λο­γία μεταξύ του­ρι­στών και μόνιμων κατοί­κων), αλλά σύμφωνα με τα τεκ­μη­ριω­μένα στοι­χεία της συμπλη­ρω­μα­τι­κής γνω­μο­δό­τη­σης, είναι πρώτη και επί του ιδιαι­τέ­ρως σημα­ντι­κού, δείκτη του­ρι­σμού πολυ­τε­λείας, καθώς η  Κρήτη (με έκταση 8.303 τετραγ. χιλιομ. και συγκρο­τού­μενη από τέσ­σε­ρις νομούς), έχει 86 πεντά­στερα ξενο­δο­χεία (άρα δείκτη 1,03%), ενώ η Δωδε­κά­νη­σος (πολυ­νη­σιακό συγκρό­τημα 27 κατοι­κη­μέ­νων νησιών, με έκταση 2.579 τετραγ. χιλιομ., συγκρο­τού­μενη από έναν νομό) έχει 58 πεντά­στερα ξενο­δο­χεία (άρα δείκτη 2,25%).

Ουσιώ­δεις δηλαδή ιδιαι­τε­ρό­τη­τες που επίσης στοι­χειο­θε­τούν την ανάγκη αυξη­μέ­νων, σε σχέση με τις λοιπές περι­φέ­ρειες, εσόδων για την αντι­με­τώ­πιση πρό­σθε­των δαπανών της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, για την επι­τέ­λεση της ανα­γκαίας υπο­δο­μής, έργων και υπη­ρε­σιών υπέρ της δια­τή­ρη­σης των παρα­πάνω ιδιαι­τε­ρο­τή­των, καθώς «ο του­ρι­σμός υψηλών προ­δια­γρα­φών αφενός μεν απο­φέ­ρει προ­σπο­ρι­σμό εσόδων με ιδιαί­τερα πολ­λα­πλα­σια­στι­κές επι­δρά­σεις στο σύνολο της εν λόγω περι­φέ­ρειας, όπου ανθεί, χωρίς να απο­κλεί­ε­ται η επέ­κταση τους: σε εθνικό επίπεδο, αφε­τέ­ρου δε απο­φέ­ρει ιδιαί­τερα άμεσα έσοδα σε όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην εν λόγω περι­φέ­ρεια σε σχέση με τη λοιπή Ελλάδα.

Από τον του­ρι­σμό υψηλών προ­δια­γρα­φών, σε συν­δυα­σμό με το δείκτη του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας της περι­φέ­ρειας Δωδε­κα­νή­σου, τεκ­μαί­ρε­ται η ύπαρξη ανά­λο­γης οικο­νο­μι­κής δύναμης και επο­μέ­νως, φορο­δο­τι­κής ικα­νό­τη­τας μεγα­λύ­τε­ρης στους ασκού­ντες οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην Περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου εν σχέση με τους ασκού­ντες οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη λοιπή Ελλάδα».

Η Επί­κουρη Καθη­γή­τρια Φορο­λο­γι­κού Δικαίου κ. Θεο­χα­ρο­πού­λου στη συμπλη­ρω­μα­τική γνω­μο­δό­τησή της προς το ΣτΕ για λογα­ρια­σμό του Δήμου Ρόδου επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί επί των ανωτέρω ως εξής:

«Η Δωδε­κά­νη­σος ως κατά τα κοινώς γνωστά από τους πρώτους παγκο­σμίως του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς απο­τε­λεί σε σύγκριση με τους λοιπούς του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς στην Ελλάδα, τόσο βάσει των επί­ση­μων στοι­χείων του ΣΕΤΕ, όσο και βάσει του Ξενο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Ελλάδας, τον δεύτερο κατά σειρά πλέον πολυ­τε­λείας του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό στην Ελλάδα, μετά την Κρήτη (βάσει του αριθμού των πεντά­στε­ρων ξενο­δο­χείων), σειρά που σε συν­δυα­σμό με την πανελ­λή­νια πρωτιά της περι­φέ­ρειας Δωδε­κα­νή­σου ανα­φο­ρικά με τον δείκτη του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας της περιοχής-δείκτη που απο­τυ­πώ­νει την ανα­λο­γία μεταξύ του­ρι­στών και μόνιμων κατοί­κων μιας περιοχής- καθιστά του­λά­χι­στον κατά την κοινή πείρα, την περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου, ως την περιοχή με τις πλέον αυξη­μέ­νες απαι­τή­σεις στην Ελλάδα από μεριάς επεν­δύ­σεων, έργων και υπο­δο­μών, έτσι ώστε να δια­τη­ρη­θεί ο του­ρι­σμός πολυ­τε­λείας στην περιοχή που με τη σειρά του, βεβαίως, έχει πολ­λα­πλα­σια­στι­κές επι­δρά­σεις σε όλα τα επίπεδα οπωσ­δή­ποτε στην Περι­φέ­ρεια (τόσο στο εμπόριο, όσο και σε κάθε φύσης απα­σχό­ληση, αλλά και στη δημιουρ­γία θέσεων εργα­σίας), αλλά δυνη­τικά και εκτός αυτής».

Προ­σθέ­τει παρα­πέρα… «όσο μεγα­λύ­τερη είναι η δαπάνη του του­ρί­στα σε έναν τόπο -όπως στον πρώτο πολυ­τε­λείας προ­ο­ρι­σμό της Ελλάδας, όπως απο­δει­κνύ­ο­νται και εν προ­κει­μένω τα Δωδεκάνησα- τόσο πιο συχνά κάνει την επα­νεμ­φά­νιση της και τόσο θετι­κό­τερη είναι η επί­δραση της αρχικής του­ρι­στι­κής δαπάνης στην οικο­νο­μία κατ’ αρχήν στην εν λόγω Περι­φέ­ρεια, αλλά δευ­τε­ρευό­ντως και ακόμη παρα­πέρα.

Έτσι, ο του­ρι­σμός υψηλών προ­δια­γρα­φών αφενός μεν απο­φέ­ρει προ­σπο­ρι­σμό εσόδων με ιδιαί­τερα πολ­λα­πλα­σια­στι­κές επι­δρά­σεις στο σύνολο της εν λόγω περι­φέ­ρειας όπου ανθεί, χωρίς να απο­κλεί­ε­ται η επέ­κταση τους σε εθνικό επίπεδο, αφε­τέ­ρου δε, απο­φέ­ρει ιδιαί­τερα άμεσα έσοδα σε όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην εν λόγω Περι­φέ­ρεια σε σχέση με τη λοιπή Ελλάδα.

Από τον του­ρι­σμό υψηλών προ­δια­γρα­φών σε συν­δυα­σμό με το δείκτη του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας της Περι­φέ­ρειας Δωδε­κα­νή­σου τεκ­μαί­ρε­ται η ύπαρξη ανά­λο­γης οικο­νο­μι­κής δύναμης και επο­μέ­νως, φορο­δο­τι­κής ικα­νό­τη­τας μεγα­λύ­τε­ρης στους ασκού­ντες οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην Περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου εν σχέσει με τους ασκού­ντες οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη λοιπή Ελλάδα.

Βεβαίως, δεν μπορούν να συγκρι­θούν οι ασκού­ντες οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα με τους μισθω­τούς, δεδο­μέ­νου ότι η φορο­δο­τική ικα­νό­τητα των ασκού­ντων οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα τεκ­μαί­ρε­ται υψη­λό­τερη από τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα του μισθω­τού γενικά τόσο από τον κλασικό φορο­λο­γικό νομο­θέτη δια­χρο­νικά και τη θεωρία, αλλά και τη σχετική νομο­λο­γία του ΣτΕ».

Και τονίζει παρα­πέρα… «ο ιδιαί­τε­ρος προ­σπο­ρι­σμός (λόγω του του­ρι­σμού των προ­δια­γρα­φών που περι­γρά­φο­νται εν προ­κει­μένω) αυξάνει τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα των ασκού­ντων οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου σε σχέση με τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα του ασκού­ντος οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα σε όποια άλλη περι­φέ­ρεια της Ελλάδας. Αδιαμ­φι­σβή­τητα δε οι δαπάνες του­ρι­σμού πολυ­τε­λείας αυξά­νουν άμεσα τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα εκείνων που ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην όποια του­ρι­στική περιοχή, πολλώ μάλλον δε, στην περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου με κατε­ξο­χήν του­ρι­σμό πολυ­τε­λείας (στην πρώτη γραμμή της Ελλάδας) και μάλιστα, σε τερά­στιο ποσοστό (πάνω από 60 % του ξενο­δο­χεια­κού δυνα­μι­κού της ανήκει σε τετρά­στερα και πεντά­στερα ξενοδοχεία17). Εξάλλου, τα κέρδη των ασκού­ντων οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα δια­φο­ρο­ποιού­νται κατά τεκ­μή­ριο έντονα με την του­ρι­στική κίνηση πολυ­τε­λείας σε περι­φέ­ρεια με τόσο έντονο σε ποσό­τητα του­ρι­σμό πολυ­τε­λείας, σε αντί­θεση με τους μισθούς των μισθω­τών που μένουν συχνά ανέ­πα­φοι από το κέρδος του του­ρι­σμού πολυ­τε­λείας, παρά το γεγονός ότι ωφε­λού­νται και αυτοί, λόγω της δημιουρ­γίας αντί­στοι­χων θέσεων εργα­σίας.

Δεδο­μέ­νης οπωσ­δή­ποτε της πρωτιάς στο δείκτη του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας που κατέχει n Δωδε­κά­νη­σος στην Ελλάδα, ο πολ­λα­πλα­σια­στής του του­ρι­σμού απο­δί­δει ακόμη περισ­σό­τερο. Έτσι, καθόσον ο δείκτης του­ρι­στι­κής πυκνό­τη­τας στην περι­φέ­ρεια της Δωδε­κα­νή­σου είναι ο υψη­λό­τε­ρος στην Ελλάδα, τα οφέλη από τον του­ρι­σμό που είναι ιδιαί­τερα υψηλά (για τους λόγους που ανα­φέρ­θη­καν) «ανα­δια­νέ­μο­νται» κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μικά μεταξύ πολύ λιγό­τε­ρων, από όσους σε άλλες περι­φέ­ρειες στην υπό­λοιπη Ελλάδα».