Γ. Φλεβάρης: “Το άλογο που καλπάζει και η σβηστή κάμερα”

Σε μια απ’ τις συνε­δριά­σεις του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου έλαβα τον λόγο από το Προ­ε­δρείο για να τοπο­θε­τηθώ σε ένα σοβαρό θέμα για το οποίο είχα ειδικές γνώσεις και γνώριζα ιδιαί­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες. Κατά τη διάρ­κεια της ομιλίας εξά­ντλησα τον προ­βλε­πό­μενο χρόνο και ζήτησα δίλεπτη παρά­ταση από τον Πρόεδρο, πράγμα που έγινε και έτσι ανέ­πτυξα τις κρί­σι­μες παρα­μέ­τρους πριν την ψηφο­φο­ρία. Δεν έχει σημασία ποιο ήταν το θέμα, ούτε πότε και που έγινε η συνε­δρί­αση, όταν όμως τελεί­ωσε το συζή­τησα με συνα­δέλ­φους που με πλη­σί­α­σαν και ενδια­φέρ­θη­καν για κάποιες διευ­κρι­νή­σεις. Ανάμεσά τους ήταν και κάποιος που μου φάνηκε προ­βλη­μα­τι­σμέ­νος. «Δε συμ­φω­νείς με την απόφαση που πήραμε;», τον ρώτησα; «Όχι δεν είναι αυτό», απά­ντησε. «Παρα­τή­ρησα ότι την ώρα της τοπο­θέ­τη­σης, μια κάμερα στρά­φηκε προς το μέρος σου αλλά το πρόσωπο που την χει­ρι­ζό­ταν, την κράτησε σβηστή. Ήθελε να νομί­ζεις ότι κατα­γρά­φει. Τους προη­γού­με­νους ομι­λη­τές που ήταν εκτός της παρά­τα­ξης μας, τους κατέ­γραψε και κράτησε σημειώ­σεις …». Γέλασα και αφού τον επαί­νεσα για την παρα­τη­ρη­τι­κό­τητα του, είπα στον καλό συνά­δελφο, «την απόφαση που θέλαμε για το συγκε­κρι­μένο θέμα, την πήραμε. Την τοπο­θέ­τηση μου την έκανα για σας κι όχι για την κάμερα. Ακόμα κι αν δεν ήταν εκεί θα έλεγα ακριβώς τα ίδια. Είτε με κλει­στές, είτε με ανοι­χτές κάμερες το απο­τέ­λε­σμα μετράει. Αυτό έχει ανάγκη ο τόπος. Την ουσία και την αλήθεια».

Θυμή­θηκα το περι­στα­τικό, σήμερα που συμπλη­ρώ­νο­νται δυόμισι χρόνια από τότε που η παρά­ταξη του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, «Το Νότιο Αιγαίο Μπροστά» έγινε Περι­φε­ρειακή Αρχή ανα­τρέ­πο­ντας δεδο­μένα, συσχε­τι­σμούς και ετε­ρό­κλη­τες συμ­μα­χίες αντί­θε­των ιδε­ο­λο­γι­κών χώρων ένθεν και ένθεν. Συσχέ­τισα το συμβάν με την αρνη­τική και υπο­κρι­τική στάση που τήρησαν κάποιοι όταν με μια στρα­τη­γική κίνηση υψηλής πολι­τι­κής δια­κιν­δύ­νευ­σης και αντί­στοι­χης τόλμης και ευφυΐας, ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος ανα­κοί­νωσε ότι θα διεκ­δι­κή­σει την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ξεκι­νώ­ντας το μεγάλο ταξίδι στα νησιά που συνε­χί­ζε­ται και δεν θα τελειώ­σει εδώ…

Αρχικά σχεδόν άγνω­στος μεταξύ αγνώ­στων, έφτασε στις Κυκλά­δες έχοντας ως μόνο εφόδιο στις απο­σκευές του τα προ­σό­ντα του ηγέτη και την ενθου­σιώδη υπο­στή­ριξη από μια μεγάλη παρά­ταξη με κυρί­αρχη παρου­σία στο νησί της Ρόδου. Κάποιες κάμερες και τότε ήταν σβηστές. Κάποια στόματα και τότε δεν έσταζαν μέλι. Δεν πει­ρά­ζει. Δεν κατη­γο­ρούμε κανέναν. Δεν υπάρ­χουν παρά­πονα για κανέναν. Καθείς κάνει αυτό που επι­λέ­γει και αυτό που επι­θυ­μεί. Έτσι είναι η πολι­τική. Η ουσία όμως είναι ότι όποιος πιστεύει σε κάτι μεγάλο και απο­φα­σί­σει να το διεκ­δι­κή­σει ενεργεί, με πράξεις και έργα.

Αυτό έκανε η Περι­φέ­ρεια δυόμισι χρόνια τώρα στα 48 μεγα­λύ­τερα νησιά του Νοτίου Αιγαίου και στο πλήθος των μικρό­τε­ρων. Έκανε πράξη το πρό­γραμμά της. Ένα πρό­γραμμα που δεν ξανά­γινε. Ένα απλό και λιτό φυλ­λά­διο με δύο μόλις ψηφία. Το Κ2.

Ξεδι­πλώ­σαμε προχθές μαζί με τον Περι­φε­ρειάρχη, όλη η παρά­ταξη το προ­ε­κλο­γικό μας φυλ­λά­διο. Το Κ2 ήταν εκεί και σήμαινε πολλά. Τα 2 Κ, το ακρι­τικό Καστε­λό­ριζο, ολό­κληρο το Αιγαίο από τη Μεγίστη έως την Κέα και όλα εκείνα όσα μπορεί να σημαί­νει μια Αυτο­διοι­κη­τική πολι­τική που ανα­λαμ­βά­νει την ευθύνη της ανά­πτυ­ξης με άξονες δράσεων και σχέδιο. Είναι εξαι­ρε­τικά σπάνιο μια παρά­ταξη να μιλάει στο μέσον της θητείας για το πρό­γραμμα της γιατί αυτό σημαί­νει ότι το τίμησε, το τήρησε και εξα­κο­λου­θεί να το εφαρ­μό­ζει, την ώρα που όλα σχεδόν τα εκλο­γικά σχήματα προ­σπα­θούν να ξεχά­σουν, τι είπαν τότε και το κάνουν τώρα…

Στο χαι­ρε­τι­σμό μου προς την παρά­ταξη, με την ολο­κλή­ρωση και της δικής μου εντολής ως Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη στα δυόμισι πρώτα χρόνια της θητείας μας, επέλεξα να μιλήσω για το Κ2 και το χαρα­κτή­ρισα ως «στρα­τή­γημα και επιτομή πολι­τι­κής σε τοπικό και εθνικό επίπεδο». Δεν είπα κάτι άλλο. Δεν χρεια­ζό­ταν. Μιλώ­ντας μόνο για λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα, αποδίδω τιμή στον επι­κε­φα­λής, στα στελέχη της παρά­τα­ξης, στα μέλη της, στους υπο­ψη­φί­ους της, στους συνερ­γά­τες μας, στους εθε­λο­ντές μας, στους ψηφο­φό­ρους μας, σε όσους εργά­στη­καν για τη νίκη και την πορεία μας ως εδώ, σε όσους μας ακο­λου­θούν σήμερα, σε όσους μας εμπι­στεύ­ο­νται και σε όσους πιστεύ­ουν σε εμάς.

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είμαι ήσυχος και υπε­ρή­φα­νος για την εργασία μου στη θέση του Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη που μου εμπι­στεύ­τηκε ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, για τη δρα­στη­ριό­τητά μου και για την συνο­λική υπο­στή­ριξη του έργου της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής, με ατε­λεί­ω­τες ώρες δου­λειάς, με απο­κλει­στική απα­σχό­ληση, με αμέ­τρητα ξενύ­χτια, με διά­βα­σμα και κινη­τι­κό­τητα, με πολλές μετα­κι­νή­σεις, άλλοτε εύκολες και άλλοτε επί­πο­νες, απο­κλει­σμέ­νος με απα­γο­ρευ­τικά και πολλά μποφόρ, με δύσκο­λες απο­φά­σεις, με υπευ­θυ­νό­τητα και ευθύνη.

Το ζητού­μενο σήμερα είναι η επόμενη μέρα. Τα επόμενα δυόμισι χρόνια. Το επόμενο κρίσιμο διά­στημα για την πατρίδα, για τα νησιά μας, για τους ανθρώ­πους μας και τον κόσμο που γύρω μας αλλάζει. Η παρά­ταξη ενσω­μά­τωσε στην πολι­τική της αγνά και πολύ­τιμα για τη σύνθεση και τη σύστασή της στοι­χεία πατριω­τι­σμού. Ο Περι­φε­ρειάρ­χης και όλοι όσοι απο­τε­λούν αυτή την παρά­ταξη δια­τη­ρούν το δικαί­ωμα να το επι­κα­λε­στούν. Δυόμισι χρόνια τώρα, η παρά­ταξή μας δεν έχασε το ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα. Το δια­τή­ρησε μέσα σε ένα περι­βάλ­λον πρω­το­φα­νούς κρίσης, πίεσης, ανα­τρο­πής, γεω­πο­λι­τι­κής αστά­θειας, οικο­νο­μι­κής κατάρ­ρευ­σης, αλλαγής δεδο­μέ­νων στην αυτο­διοί­κηση και στην πραγ­μα­τική ζωή. Είναι γεγονός που κανείς δεν μπορεί να δια­ψεύ­σει ότι ποτέ πριν, καμία Αυτο­διοι­κη­τική Αρχή δεν είχε να αντι­με­τω­πί­σει τόσο δύσκο­λες περι­στά­σεις και ένα τόσο αρνη­τικό περι­βάλ­λον. Κάποτε έβρεχε εκα­τομ­μύ­ρια και δεν ήταν ένας αλλά πολλοί που έλεγαν «λεφτά υπάρ­χουν». Όλα αυτά άλλαξαν. Όλοι το ξέρουν.

Ποιο ήταν το απο­τέ­λε­σμα; Αυτό που όλοι γνω­ρί­ζουν. Η αποδοχή της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής δια­τη­ρή­θηκε ψηλά και συνεχώς αυξά­νε­ται. Η Περι­φέ­ρεια λει­τούρ­γησε, χωρίς τα χρήματα των προη­γού­με­νων ετών, υπο­στε­λε­χω­μένη και χωρίς προ­σω­πικό, με κοσμο­γο­νι­κές αλλαγές τριγύρω, με το μετα­να­στευ­τικό σε έκρηξη, με capital control, με δέσμευση απο­θε­μα­τι­κών, με ανα­στολή δαπανών για να δημιουρ­γη­θεί πλε­ό­να­σμα, με πολύ δύσκο­λες κατα­στά­σεις που κλήθηκε να αντι­με­τω­πί­σει με κόστος αλλά άμεσα και με απο­φα­σι­στι­κό­τητα, όμως η αποδοχή ενι­σχύ­ε­ται. Η πολι­τική χωρίς χρήματα αλλά με αρχές, απο­δί­δει πλε­ο­νε­κτή­ματα στον τόπο και τους ανθρώ­πους του.

Θα συνε­χί­σουμε. Το ταξίδι βρί­σκε­ται ακόμα στην αρχή. Θα ακο­λου­θή­σει νέα θητεία. Με καθαρά χέρια, με αδια­πραγ­μά­τευ­τες πολι­τι­κές αρχές και θέσεις, με σχέδιο και στόχο θα μετα­τρέ­ψουμε τους αγώνες και τις δράσεις μας για τη Δωδε­κά­νησο, τις Κυκλά­δες και το Νότιο Αιγαίο σε συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα για ολό­κληρη την Ελλάδα που έχει ανάγκη τη φωνή και το έργο μας. Σε τελική ανάλυση έστω και αν μια κάμερα σκο­πί­μως παρα­μέ­νει κλειστή, το άλογο που καλ­πά­ζει γρη­γο­ρό­τερα και είναι πιο δυνατό θα προη­γεί­ται και θα βρί­σκε­ται μπροστά!

Γιάννης Φλε­βά­ρης