«Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» από το κράτος

Στον με­γα­λύ­τε­ρο κα­κο­πλη­ρω­τή εξε­λίσ­σε­ται το ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, απει­λώ­ντας την ούτως ή άλλως πε­ριο­ρι­σμέ­νη ρευ­στό­τη­τα των ελ­λη­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων και σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση τη βιω­σι­μό­τη­τά τους, ει­δι­κά εάν οι τε­λευ­ταί­ες έχουν ως βα­σι­κό πε­λά­τη το κρά­τος. Ο μέσος χρό­νος απο­πλη­ρω­μής των υπο­χρε­ώ­σε­ων του κρά­τους προς ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις για την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών και αγα­θών φτά­νει με συ­ντη­ρη­τι­κές εκτι­μή­σεις τους 4,5 μήνες, όπως για πα­ρά­δειγ­μα στον κλάδο του real estate, χρό­νος πολύ με­γα­λύ­τε­ρος από αυτόν που συμ­φω­νεί­ται αρ­χι­κά και υπερ­τρι­πλά­σιος από αυτόν που επι­κρα­τεί στις άλλες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στις πλη­ρω­μές είναι τόσο με­γά­λες, ώστε οι απαι­τή­σεις των επι­χει­ρή­σε­ων από άλλες επι­χει­ρή­σεις ή από το Δη­μό­σιο με­τα­τρέ­πο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα σε… «δα­νει­κά κι αγύ­ρι­στα». Σε ορι­σμέ­νους κλά­δους οι επι­σφά­λειες που διε­γρά­φη­σαν αντι­στοι­χούν σχε­δόν στο 5% των συ­νο­λι­κών εσό­δων, πο­σο­στό διό­λου ευ­κα­τα­φρό­νη­το δε­δο­μέ­νης μά­λι­στα της δυ­σμε­νούς συ­γκυ­ρί­ας στην οποία κα­λού­νται να λει­τουρ­γή­σουν οι επι­χει­ρή­σεις στην Ελ­λά­δα.

Η έρευ­να

Σή­με­ρα η «Κα­θη­με­ρι­νή» πα­ρου­σιά­ζει στοι­χεία για τις κα­θυ­στε­ρή­σεις πλη­ρω­μών σε έξι κλά­δους επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στην Ελ­λά­δα, με βάση με­λέ­τη της σου­η­δι­κής εται­ρεί­ας δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων Intrum. Η Intrum είναι μία από τις κο­ρυ­φαί­ες εται­ρεί­ες του κλά­δου με πα­ρου­σία σε 23 ευ­ρω­παϊ­κές αγο­ρές, ενώ απο­τε­λεί και συ­νερ­γά­τη της Κο­μι­σιόν στο ζή­τη­μα της κα­θυ­στέ­ρη­σης πλη­ρω­μών, διε­νερ­γώ­ντας σε ετή­σια βάση σχε­τι­κές με­λέ­τες.

Με τους χει­ρό­τε­ρους όρους από τους έξι συ­νο­λι­κά κλά­δους φαί­νε­ται να λει­τουρ­γεί αυτός του real estate και του χον­δρι­κού και λια­νι­κού εμπο­ρί­ου. Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία της με­λέ­της της Intrum ο μέσος πραγ­μα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής των υπο­χρε­ώ­σε­ων του Δη­μο­σί­ου προς τις επι­χει­ρή­σεις real estate (κυ­ρί­ως δη­λα­δή πλη­ρω­μή ενοι­κί­ων) ανέρ­χε­ται σε 139 ημέ­ρες, σχε­δόν δη­λα­δή δύο μήνες πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον αρ­χι­κώς συμ­φω­νη­θέ­ντα. Αξί­ζει εδώ να ση­μειω­θεί βε­βαί­ως ότι και ο συμ­βα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής (αυτός δη­λα­δή που έχει συμ­φω­νη­θεί ανά­με­σα στις δύο πλευ­ρές) είναι εξαι­ρε­τι­κά με­γά­λος. Στην Ευ­ρώ­πη ο μέσος συμ­βα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής στον κλάδο του real estate, σε ό,τι αφορά πάντα την πε­ρί­πτω­ση που πε­λά­της είναι το κρά­τος, ανέρ­χε­ται σε 35 ημέ­ρες και η από­κλι­ση με τον μέσο πραγ­μα­τι­κό χρόνο πλη­ρω­μής είναι μόλις 6 ημέ­ρες. Κάθε άλλο παρά τυ­χαίο είναι το γε­γο­νός ότι πο­σο­στό 3,9% επί των συ­νο­λι­κών εσό­δων του κλά­δου θε­ω­ρού­νται χα­μέ­να… υπέρ πα­τρί­δος.

Στο εμπό­ριο

Κα­θό­λου καλά δεν είναι τα πράγ­μα­τα και για το εμπό­ριο, χον­δρι­κό και λια­νι­κό. Το Δη­μό­σιο συμ­φω­νεί να πλη­ρώ­σει τις εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις εντός 99 ημε­ρών και τε­λι­κά τις πλη­ρώ­νει εντός 128 ημε­ρών. Στην Ευ­ρώ­πη, οι αντί­στοι­χοι χρό­νοι είναι επί­σης πολύ χα­μη­λό­τε­ροι, 36 και 47 ημέ­ρες. Αξί­ζει δε να ση­μειω­θεί ότι η κα­θυ­στέ­ρη­ση πλη­ρω­μής των υπο­χρε­ώ­σε­ων του Δη­μο­σί­ου προς τις εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις προ­κα­λεί αλυ­σι­δω­τές αντι­δρά­σεις. Κι αυτό διότι επι­δει­νώ­νει πε­ραι­τέ­ρω τις συ­ναλ­λα­γές ανά­με­σα στο εμπό­ριο και τη βιο­μη­χα­νία, με την τε­λευ­ταία να απο­τε­λεί εν προ­κει­μέ­νω τον με­γα­λύ­τε­ρο χα­μέ­νο της υπό­θε­σης. Κάτι λι­γό­τε­ρο από τρεις μήνες είναι ο μέσος χρό­νος πλη­ρω­μής των υπο­χρε­ώ­σε­ων του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου στις επι­χει­ρή­σεις του πο­λύ­πα­θου κα­τα­σκευα­στι­κού κλά­δου, αλλά και προς τις επι­χει­ρή­σεις πα­ρο­χής ενέρ­γειας και ύδρευ­σης, με­τα­ξύ αυτών η ΔΕΗ και η ΕΥΔΑΠ.

Υπερ­δι­πλά­σιος από τον συμ­βα­τι­κό χρόνο πλη­ρω­μής είναι ο πραγ­μα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής (83 ημέ­ρες αντί για 40) του δη­μό­σιου τομέα προς επι­χει­ρή­σεις του κλά­δου με­τα­φο­ρών και logistics. Πρό­κει­ται, μά­λι­στα, για τον κλάδο όπου κα­τα­γρά­φε­ται το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό δια­γρα­φής επι­σφα­λειών, 4,7%, επί του συ­νό­λου των εσό­δων του κλά­δου.

Η Ελ­λά­δα δεν εφαρ­μό­ζει ακόμα την κοι­νο­τι­κή οδη­γία για τις κα­θυ­στε­ρή­σεις

Οι επο­χές που το ορ­γα­νω­μέ­νο λια­νε­μπό­ριο, κυ­ρί­ως σού­περ μάρ­κετ, πλή­ρω­νε τους προ­μη­θευ­τές έπει­τα από ενά­μι­ση χρόνο ανή­κουν στο πα­ρελ­θόν. Η πα­ρα­λί­γο πτώ­χευ­ση της «Μα­ρι­νό­που­λος» και η σω­τη­ρία της, αλλά με «κού­ρε­μα» κατά 50% των απαι­τή­σε­ων των προ­μη­θευ­τών, έχει αλ­λά­ξει αρ­κε­τά, αλλά όχι ακόμη ρι­ζι­κά, τα συ­ναλ­λα­κτι­κά ήθη. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες από την αγορά, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις ο συμ­βα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής είναι 180 ημέ­ρες ή έξι μήνες, ενώ μόνο μια αλυ­σί­δα φέ­ρε­ται να έχει ως γε­νι­κό κα­νό­να για την πλη­ρω­μή των προ­μη­θευ­τών της τις 60 ημέ­ρες.

Η βιο­μη­χα­νία πλέον, πιο κα­χύ­πο­πτη σε σύ­γκρι­ση με το πα­ρελ­θόν, πρώ­τον, προ­χω­ρεί σε με­γά­λο βαθμό στην ασφά­λι­ση πι­στώ­σε­ων και δεύ­τε­ρον, δεν δι­στά­ζει να στα­μα­τά­ει ή να πε­ριο­ρί­ζει τις πω­λή­σεις προς ασυ­νε­πείς πε­λά­τες. Αυτό, βε­βαί­ως, ισχύ­ει στην πε­ρί­πτω­ση των με­γά­λων βιο­μη­χα­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων. Αντι­θέ­τως, οι μι­κρό­τε­ρες συχνά είναι από­λυ­τα εξαρ­τη­μέ­νες από λίγες εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις και προ­τι­μούν να μη στα­μα­τούν την τρο­φο­δο­σία αυτών, προ­κει­μέ­νου τα προ­ϊ­ό­ντα τους να βρί­σκο­νται στα ράφια. Συχνά, επί­σης, υφί­στα­νται πιέ­σεις για να απο­δέ­χο­νται με­γα­λύ­τε­ρους χρό­νους πλη­ρω­μής ένα­ντι με­γα­λύ­τε­ρων προ­μη­θευ­τών, κάτι που δια­πι­στώ­νε­ται όχι μόνο στην Ελ­λά­δα αλλά και σε πα­νευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Από τα στοι­χεία της με­λέ­της της Intrum προ­κύ­πτει, εξάλ­λου, ότι ση­μα­ντι­κή είναι η από­κλι­ση με­τα­ξύ συμ­φω­νη­θέ­ντος και πραγ­μα­τι­κού χρό­νου πλη­ρω­μής στις συ­ναλ­λα­γές με­τα­ξύ εται­ρειών και στους λοι­πούς το­μείς επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας που εξε­τά­ζο­νται. Η με­γα­λύ­τε­ρη δια­φο­ρά κα­τα­γρά­φε­ται στον κα­τα­σκευα­στι­κό κλάδο, όπου ενώ ο μέσος συμ­βα­τι­κός χρό­νος πλη­ρω­μής είναι οι 54 ημέ­ρες, ο μέσος πραγ­μα­τι­κός χρό­νος είναι 89 ημέ­ρες.

Πολλά ζη­τή­μα­τα, πά­ντως, τόσο στις συ­ναλ­λα­γές του κρά­τους με τις επι­χει­ρή­σεις όσο και στις συ­ναλ­λα­γές με­τα­ξύ επι­χει­ρή­σε­ων, θα είχαν επι­λυ­θεί εάν εφαρ­μο­ζό­ταν πλή­ρως η κοι­νο­τι­κή οδη­γία 2011/7/E.E. περί κα­θυ­στε­ρή­σε­ων πλη­ρω­μών.

Γε­νι­κή αρχή της οδη­γί­ας είναι η πλη­ρω­μή τόκων υπε­ρη­με­ρί­ας με επι­τό­κιο 8% έπει­τα από 30 ή 60 ημέ­ρες ανά πε­ρί­πτω­ση, όταν οφει­λέ­της είναι το Δη­μό­σιο, καθώς και από την πρώτη ημέρα μετά την ημε­ρο­μη­νία πλη­ρω­μής στις πε­ρι­πτώ­σεις που οφει­λέ­της είναι επι­χεί­ρη­ση. Αν και η οδη­γία έχει εν­σω­μα­τω­θεί στο ελ­λη­νι­κό δί­καιο με τον νόμο 4152/2013, το ίδιο το Δη­μό­σιο δεν την εφαρ­μό­ζει, γε­γο­νός που προ­κά­λε­σε πριν από με­ρι­κούς μήνες την πα­ρέμ­βα­ση της Κο­μι­σιόν. Συ­γκε­κρι­μέ­να, η Κο­μι­σιόν απέ­στει­λε συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή προει­δο­ποι­η­τι­κή επι­στο­λή στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, εγκα­λώ­ντας την για νο­μο­θε­σία που κα­ταρ­γεί τα δι­καιώ­μα­τα των πι­στω­τών σε τό­κους και απο­ζη­μί­ω­ση.

Αγρο­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα

«Ανάσα» σε ένα του­λά­χι­στον κομ­μά­τι της αγο­ράς ανα­μέ­νε­ται να δώσει το νέο νο­μο­θε­τι­κό πλαί­σιο που ισχύ­ει για τα νωπά και ευαλ­λοί­ω­τα αγρο­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Συ­γκε­κρι­μέ­να, από την 1η Ια­νουα­ρί­ου 2018 προ­βλέ­πε­ται, βάσει του νόμου 4492/2017, ότι έμπο­ρος που προ­μη­θεύ­ε­ται νωπά και ευαλ­λοί­ω­τα αγρο­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα από πα­ρα­γω­γό ο οποί­ος εκ­δί­δει τι­μο­λό­γιο, οφεί­λει να εξο­φλεί το τι­μο­λό­γιο του πα­ρα­γω­γού μέσα σε 60 ημέ­ρες από την έκ­δο­σή του. Εάν ο έμπο­ρος πα­ρα­βεί την πα­ρα­πά­νω διά­τα­ξη, του επι­βάλ­λε­ται πρό­στι­μο ίσο με το 30% της αξίας του τι­μο­λο­γί­ου, ενώ σε πε­ρί­πτω­ση που υπο­πέ­σει στην ίδια πα­ρά­βα­ση για τρίτη φορά δια­γρά­φε­ται για ένα χρόνο από το Ενιαίο Μη­τρώο Εμπό­ρων Αγρο­τι­κών Προ­ϊ­ό­ντων, Εφο­δί­ων και Εισ­ρο­ών και δεν του επι­τρέ­πε­ται η εμπο­ρία νωπών και ευαλ­λοί­ω­των αγρο­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα της δια­γρα­φής του. Μά­λι­στα, εάν παρά τη δια­γρα­φή του που­λά­ει αυτά τα προ­ϊ­ό­ντα, του επι­βάλ­λε­ται πρό­στι­μο 100.000 ευρώ.

Κα­θη­με­ρι­νή