Κ. Ταρασλιάς: «Ναι, σκέφτομαι πολύ σοβαρά να είμαι υποψήφιος δήμαρχος»

Κύριε Ταρα­σλιά, το όνομά σας, ακού­γε­ται έντονα εδώ και καιρό για τον δημαρ­χιακό θώκο της Ρόδου. Σας ενδια­φέ­ρει να διεκ­δι­κή­σετε τον Δήμο Ρόδου και με ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις (χρί­σματα, στη­ρί­ξεις κ.λπ) εν αναμονή και της ενδε­χό­με­νης αλλαγής του εκλο­γι­κού νόμου;

Είναι δύο δια­φο­ρε­τικά θέματα. Όλοι γνω­ρί­ζουν ότι η μεγάλη μου αγάπη είναι η πόλη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ βρι­σκό­μουν κοντά στον Γιώργο Χατζη­μάρκο στις προη­γού­με­νες δημο­τι­κές εκλογές στον Δήμο Ρόδου, δεν τον ακο­λού­θησα στην Περι­φέ­ρεια. Κι αυτό γιατί πολύ απλά, αγαπώ την πόλη. Είχα την τιμή στο παρελ­θόν, να μου γίνει πρόταση να κατέβω υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής στον χώρο στον οποίο ανήκω. Δεν το απο­δέ­χτηκα. Γιατί εγώ είμαι πάρα πολύ ευτυχής από αυτό το οποίο ζώ. Ίσως φαντά­ζει λίγο… ταπεινό αλλά εμένα αυτό με καλύ­πτει. Συνεπώς, έχοντας πρώτα σαν ζητού­μενο να είμαι ευτυ­χι­σμέ­νος και να ζω στην περιοχή μου, και να λει­τουργώ σε αυτήν, με την οικο­γέ­νειά μου, τους γιους μου, ναι αυτό θα με ενδιέ­φερε. Θα με ενδιέ­φερε πραγ­μα­τικά να δουλέψω για την πόλη. Όμως, ποιοι είναι οι όροι; Πρώτον, ότι αυτό δεν το κάνεις επειδή θέλεις να απο­κτή­σεις έναν τίτλο. Τίτλους μπο­ρούμε να έχουμε σε όλα τα επίπεδα. Να έχουμε τίτλο ενός καλού επαγ­γελ­μα­τία, ενός καλού συζύγου, ενός καλού πατέρα. Όλοι αυτοί είναι εξαι­ρε­τι­κοί τίτλοι και ίσως δεν χρειά­ζε­σαι τίποτε παρα­πάνω. Δεν χρειά­ζε­σαι τον τίτλο του δημάρ­χου για να αισθαν­θείς ότι δικαιώ­θη­κες στην ζωή. Γιατί αυτό που είναι η πραγ­μα­τική δικαί­ωση είναι η εσω­τε­ρική ολο­κλή­ρωση. Κι όχι μία ολο­κλή­ρωση που έχει να κάνει με κάποιες θέσεις.

Αν λοιπόν θα μπω στη δια­δι­κα­σία να διεκ­δι­κήσω την θέση του δημάρ­χου της πόλης, θέλω αυτό να γίνει μαζί με μια μεγάλη ‘παρέα’. Μια μεγάλη παρέα ανθρώ­πων που μοι­ρα­ζό­μα­στε κοινά πράγ­ματα. Δεν μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου, ότι μέσα στο πλαίσιο του να διεκ­δι­κήσω μία θέση, βάζω οποιον­δή­ποτε ‘ψηφοσυλλέκτη’ ή οποιον­δή­ποτε θεωρώ ότι θα είναι χρή­σι­μος σε αυτή την δια­δι­κα­σία. Εάν βάζεις ανθρώ­πους που είναι ‘χρήσιμοι’ σε αυτή την δια­δι­κα­σία, μην περι­μέ­νεις να κάνεις δουλειά την επόμενη πεντα­ε­τία. Πράγ­ματι συζητάω με αγα­πη­μέ­νους ανθρώ­πους, οι οποίοι μου έχουν πει επα­νει­λημ­μέ­νως ότι θέλουν να ασχο­λη­θούν και είναι κάτι που με κολα­κεύει. Βρί­σκο­μαι σε αυτή την δια­δι­κα­σία και όλα θα μορ­φο­ποι­η­θούν σχετικά σύντομα. Η απόφαση για το μεγάλο ΝΑΙ ή για το μεγάλο ΟΧΙ είναι πλέον θέμα χρόνου. Το σίγουρο είναι ότι βρίσκω αντα­πό­κριση και αυτό με κάνει να αισθά­νο­μαι πάρα πολύ καλά, διότι βρίσκω ανθρώ­πους οι οποίοι, ενώ πολλοί από αυτούς δεν ήθελαν να ασχο­λη­θούν με την πολι­τική ή δεν έχουν σχέση με την πολι­τική, δηλώ­νουν ότι ναι, κάτω από αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις, κάτω από το χρίσμα το οποίο δίνει μια κοι­νω­νία και όχι οργα­νω­μένα πολι­τικά σχήματα, δέχο­νται να συμ­με­τέ­χουν. Κι αυτό με κάνει πολύ χαρού­μενο, με κάνει να ονει­ρεύ­ο­μαι. Και είναι σημα­ντικό να ονει­ρεύ­ε­σαι αφού δεν είναι αρκετό μόνον να ζεις. Αυτή την περίοδο ονει­ρεύ­ο­μαι. Ονει­ρεύ­ο­μαι μια μεγάλη παρέα ανθρώ­πων οι οποίοι μπορούν πραγ­μα­τικά να δου­λέ­ψουν σαν φίλοι να το δουν πέρα και μακριά από πολι­τικά χρώματα και το μόνο το οποίο θα είναι η μεγάλη παρά­ταξη, θα είναι η Ρόδος. Κι αυτό που λέω συνέ­χεια, είναι ότι πρέπει να δούμε την Ρόδο θετικά, με θετική σκέψη και να κάτσουμε να δου­λέ­ψουμε.

Μέσα σε αυτή την δια­δι­κα­σία υπάρ­χουν και τα μαντάτα για νέο εκλο­γικό νόμο. Απ’ ό,τι φαί­νε­ται η κυβέρ­νηση πάει πολύ σύντομα να αλλάξει τον εκλο­γικό νόμο, να αλλάξει την δομή. Λένε ότι δεν θα χρειά­ζε­ται να χτίσεις ένα ψηφο­δέλ­τιο σε κάθε πόλη και χωριό, αλλά μόνο για το δημο­τικό συμ­βού­λιο ενώ θα ισχύσει απλή ανα­λο­γική στους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους. Το σίγουρο είναι ότι η διάθεση την οποία έχω, είναι τέτοια που εμένα δεν με αφορά το κομμάτι πόσοι θα είναι οι δημο­τι­κοί σύμ­βου­λοι. Αυτό το οποίο με αφορά είναι να μπο­ρούμε να μιλή­σουμε με όλους. Γιατί η επόμενη μέρα μέσα στον Δήμο πρέπει να είναι μια μέρα σύν­θε­σης.

Ωστόσο, θα μιλή­σετε με τα κόμματα; Εάν θέλει κάποιος να σας στη­ρί­ξει πώς θα το αντι­με­τω­πί­σετε –παρά το γεγονός πως προ­έρ­χε­στε από τη Ν.Δ.;

Προ­σω­πικά, δεν έχω πρό­βλημα με κανέναν. Ποτέ δεν έκρυψα την πολι­τική μου ταυ­τό­τητα. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όταν στην Ρόδο υπήρχαν άλλες πλειο­ψη­φίες οι οποίες ήταν ιδιαί­τερα μαχη­τι­κές και απί­στευτα ενο­χλη­τι­κές όταν κάποιος ανήκει σε άλλο χώρο, εγώ άντεξα απέ­να­ντι στον άνεμο και δήλωσα ότι ανήκω σε έναν χώρο ο οποίος πιστεύει στην ελεύ­θερη οικο­νο­μία, πιστεύει στην Ε.Ε., πιστεύει σε ό,τι γενι­κό­τερα πρε­σβεύει η ελεύ­θερη αγορά και η φιλε­λεύ­θερη κοι­νω­νική ιδε­ο­λο­γία. Άρα λοιπόν, όλοι γνω­ρί­ζουν πού ανήκω. Αν κάνω το βήμα και η Ν.Δ. θελήσει να δώσει στο όνομά μου μία στήριξη, ένα χρίσμα, θα το θεωρήσω ότι είναι πολύ τιμη­τικό διότι ένας χώρος ο οποίος υπη­ρέ­τησα και αυτός θέλησε να ανα­γνω­ρί­σει με αυτή την κίνηση την προ­σφορά και την παρου­σία. Εάν δεν το κάνει, δεν με ενοχλεί. Διότι δεν ζητάω από κάποιον πολι­τικό φορέα να με στη­ρί­ξει μόνο και μόνο για να εκλεγώ. Αν δεν έχω τα κότσια και την δύναμη να στη­ρι­χτώ με τον δικό μου πολι­τικό λόγο, και την δική μου εργασία για να με αξιο­λο­γή­σουν οι πολίτες, τότε είναι μάταιο να κατε­βαί­νεις σε μια δια­δι­κα­σία. Είναι σα να παλεύ­εις με ξένα πόδια να περ­πα­τή­σεις. Ειδικά στα δημο­τικά πράγ­ματα που χρειά­ζο­νται ευρείες συναι­νέ­σεις, ευρεία κοι­νω­νική συμ­με­τοχή, δεν μπορείς να ξεκινάς με τέτοια λογική.

Θα ήθελα να σας ζητήσω ένα σχόλιο για τον κ. Φώτη Χατζη­διάκο.

Εμένα δεν μου αρέσει να κρίνω τους πολι­τι­κούς, αλλά θα μπω στον πει­ρα­σμό. Θέλω να πω ότι αισθάν­θηκα μεγάλη έκπληξη όταν διάβασα ένα σχόλιο που ανέφερε το εξής κατα­πλη­κτικό, όταν ρωτή­θηκε ποια πρέπει να είναι τα προ­σό­ντα του δημάρ­χου. Είπε τότε ο δήμαρ­χος ότι προσόν είναι να μπορεί να ανέβει στον Ατάβυρο, να κατέβει από τον Ατάβυρο και μετά να μπορεί να πιεί σούμα. Θα μου επι­τρέ­ψετε να σας πω ότι αυτό το θεώρησα λίγο παι­δα­ριώ­δες. Δεν είναι δυνατό ο δήμαρ­χος του ένατου Δήμου σε όλη την χώρα, ενός δήμου με τόσες δυνα­τό­τη­τες, να τις εξα­ντλεί με το προσόν του ‘γυμνα­σμέ­νου αλκοολικού’. Αυτά τα θεωρώ αστεία πράγ­ματα. Το να είσαι δήμαρ­χος στη Ρόδο απο­τε­λεί τιμή, πρέπει να έχεις κότσια, να έχεις όραμα, να αξιο­λο­γείς, να έχεις αντα­να­κλα­στικά και το σημα­ντι­κό­τερο από όλα να έχεις αισθη­τική. Αν δεν τα έχεις αυτά τα τρία ‘Αντί­ληψη, Αξιο­λό­γηση και Αισθητική’ τότε δεν μπορείς να κάνεις τίποτε γι’ αυτό το νησί.

Και ένα σχόλιο για τον κ. Γιώργο Χατζη­μάρκο.

Θεωρώ ότι ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος έχει ένα πάρα πολύ μεγάλο αντι­κεί­μενο το οποίο απλώ­νε­ται σε όλο το Νότιο Αιγαίο. Εδώ σε τοπικό επίπεδο εμείς δεν μπο­ρούμε να αξιο­λο­γή­σουμε ακόμα το έργο διότι χρειά­ζε­ται να το ολο­κλη­ρώ­σει. Το σίγουρο είναι ότι μια σειρά από χρη­μα­το­δο­τή­σεις είναι πάρα πολύ σημα­ντι­κές για το νησί. Έχω δει με πολλή χαρά ότι ασχο­λεί­ται και περι­μένω με πολλή αγωνία να δω να βοη­θή­σει σε δύο πολύ σημα­ντικά έργα: το ένα είναι η γέφυρα στην Κρε­μα­στή, γιατί δυστυ­χώς θρη­νή­σαμε ανθρώ­πους και το δεύτερο είναι το παρα­λιακό μέτωπο της πόλης. Αυτό αν γίνει πράξη θα ανα­βαθ­μί­σει υπο­βαθ­μι­σμέ­νες συνοι­κίες, θα δώσει νέα εικόνα και συνέ­χεια στην πόλη. Εύχομαι να βάλει πλάτη, γιατί έχει μια καλή αισθη­τική ματιά.

Πάντως, και για τους δύο θα πω ότι πρέπει να περιο­ρί­σουν λίγο τον θυμό τους διότι ο θυμός δεν είναι καλό συναί­σθημα. Πρέπει να βάλουν πάνω απ’ όλα την θετική σκέψη, να αγκα­λιά­σουν τον κόσμο και να προ­χω­ρή­σουμε ενω­μέ­νοι γιατί εδώ στην Ρόδο μπο­ρούμε να κάνουμε πράγ­ματα, όλοι μαζί.