Ο αντιδήμαρχος που κρίνεται στον δρόμο και όχι στην αίθουσα

Στην πολι­τική μετρούν συνήθως οι δηλώ­σεις, στην Πολι­τική Προ­στα­σία μετρούν οι ώρες. Ο Μιχάλης Θωμάτος, την ώρα που τα νερά ανέ­βαι­ναν στα Κοσκι­νού, σήκωσε το τηλέ­φωνο στον διοι­κητή της Πυρο­σβε­στι­κής και ζήτησε το 112. Δεν περί­μενε ανα­φο­ρές από το γραφείο, δεν έψαξε κάλυψη, πήρε την απόφαση επειδή βρι­σκό­ταν εκεί και έβλεπε. Αυτό είναι το μέτρο ενός ανθρώ­που που αυτο­α­πο­κα­λεί­ται εθε­λο­ντής πολι­τι­κός και το εννοεί. Ο Σαμα­ρεί­της του Ερυθρού Σταυρού που έμαθε να λει­τουρ­γεί με πρω­τό­κολλα πριν μάθει τι θα πει αντι­δη­μαρ­χία, μιλά για τον πυρο­σβέ­στη και για τον Ευάγ­γελο Γιο­μπλιάκη με μια ειλι­κρί­νεια που σπάνια ακού­γε­ται από αιρετό. Δεν ξεπερ­νιέ­ται η απώλεια ζωής, λέει, και δεν προ­σποιεί­ται το αντί­θετο.

Πίσω από τη σεμνό­τητα όμως κρύ­βε­ται ένα ζήτημα που οφεί­λουν να ακού­σουν όσοι νομο­θε­τούν. Η Πολι­τική Προ­στα­σία της Ρόδου, ενός νησιού που δέχεται φωτιές το καλο­καίρι και πλημ­μύ­ρες τον χειμώνα, στη­ρί­ζε­ται σε 1 μόνιμο υπάλ­ληλο, τον Μανώλη Κυρια­κούλη, και σε επο­χι­κούς που η σύμβασή τους λήγει στο τέλος Οκτω­βρίου, ακριβώς όταν αρχί­ζουν οι νερο­πο­ντές. Ο Θωμάτος το παλεύει μέσα από την ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου και την ΚΕΔΕ, ζητώ­ντας του­λά­χι­στον 8 μήνες απα­σχό­λη­σης και θεσμο­θέ­τηση αντι­πλημ­μυ­ρι­κής περιό­δου. Το αίτημα είναι τόσο λογικό που το μόνο που προ­κα­λεί απορία είναι γιατί χρειά­ζε­ται μάχη για να γίνει δεκτό.

Όσο ο νόμος βλέπει πεντά­μηνα, οι άνθρω­ποι του Θωμάτου θα συνε­χί­ζουν να βγαί­νουν στη βροχή απλή­ρω­τοι, επειδή κάποιος τους έμαθε ότι εκεί έξω είναι αδέρφια.